Beta testing the world

A new order will rise...

2008-09-14T14:45:00.004+03:00

"The old world will burn in the fires of industry. Forests will fall. A new order will rise. We will drive the machinery of war with the sword and the spear and the iron fist of the orcs."

Λοιπόν, ο παλιός κόσμος καίγεται στις φωτιές της εκβιομηχάνισης. Τα δάση πέσανε. Η νέα τάξη ορθώνεται. Οδηγούμε την μηχανή του πολέμου με το σπαθί και τη λόγχη και τη σιδερένια γροθιά του macgiorgosgr.

Το blog μετακόμισε. Για όσους δεν το έχουν ψάξει ακόμα (google is your friend, always!), βρίσκεται στη σελίδα:
Beta Testing The World

Μετακόμιση

2008-08-03T23:52:00.001+03:00

Μετακομίζω...

Όχι εγώ, το blog μου...

Περισσότερα εντός ολίγων ημερών...

Από τις Ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

2008-07-29T15:55:00.002+03:00

Μια φορά ένα ζευγάρι ερωτευμένων καθόταν και κοίταζε το λιόγερμα. Εκείνη, με ακουμπισμένο το κεφάλι της στον ώμο του, τον ρώτησε:
-Πόσο πολύ μ' αγαπάς;
-Πάρα πολύ!
-Αν σου ζητήσω το φεγγάρι, θα μου το φέρεις;

Αυτός δεν απάντησε, μα συλλογίστηκε. Εκείνη τον ρώτησε:
-Γιατί δεν απαντάς; Δεν μ' αγαπάς τόσο;
-Δεν μπορώ να σου φέρω το φεγγάρι, όσο και να προσπαθήσω. Όμως θα σου δείξω πόσο σ' αγαπώ: Σ' αγαπώ τόσο, που θέλω να αλλάξω τον κόσμο για σένα!

Αφιερωμένο

2008-07-12T16:46:00.002+03:00

Θάνος Μικρούτσικος/Μάνος Ελευθερίου/Χρήστος Θηβαίος

Δεν είμαι άλλος

Πίσω απ' το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκό
Και μήτε στ' όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
όπως παλιά μ' ένα σκοπό χερουβικό

Μες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνι
κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού
που σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνει
κι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιού

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Μετάθεση και ειδικότητα

2008-06-28T20:05:00.002+03:00

Τυφεκιοφόρος Μουσικός. Καθώς είμαι άοπλος (την σωματική μας ικανότητα δεν την επιλέγουμε δυστυχώς!) μένει το Μουσικός. Τουλάχιστον αυτή η ειδικότητα μου ταιριάζει.
Μετάθεση στο 296 Μηχανοκίνητο Τάγμα Εθνοφυλακής. Άστα να πάνε. Πολύ προβλεπόμενη και μάχιμη μονάδα. Εκτός αυτού, είμαι άχρηστος ως Μουσικός εκεί. Λόγω ειδικότητας όμως θα φύγω με απόσπαση στη Μουσική, οπότε εκεί θα αξιοποιηθώ πλήρως.
Το θετικό της υπόθεσης της μετάθεσης είναι ότι είμαι στη Μυτιλήνη, όπου μένουν οι γονείς μου. Έξοδος σημαίνει και διανυκτέρευση. Μερικές φορές λέω ότι είμαι πραγματικά πολύ κωλόφαρδος.

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

2008-06-08T13:30:00.002+03:00

Χτύπησε η πόρτα. "Δεν περιμένω κανέναν", σκέφτηκε, αλλά σηκώθηκε. Άνοιξε, είδε μπροστά του έναν χαμογελαστό τύπο, με στολή, καπελάκι. Κρατούσε ένα δέμα, ήταν από τους λεγόμενους κούριερ.
-Καλημέρα! Ένα δέμα για τον κύριο Αναστασόπουλο!
-Έχετε κάνει λάθος, εγώ λέγομαι Σωτηρόπουλος.
-Δεν έχει σημασία κύριε! Κι εσείς άνθρωπος δεν είστε;

Διατάξτε!

2008-05-31T22:07:00.004+03:00

Γύρω στα 200 μέιλ, 800 RSS Feeds, καμιά 100αριά notifications στο facebook. Ορκωμοσία το προηγούμενο Σάββατο (εγώ και πέντε άλλοι δώσαμε πολιτικό όρκο), αδειούχος με τιμητική (όπως και το μισό στρατόπεδο) για ΣΚ σήμερα.

Ιστορίες γεμίζουν βιβλία ολόκληρα. Πρώτα συμπεράσματα:
α) Η πειθαρχία λείπει από πολύ κόσμο. Εντάξει ρε φίλε, δεν μπορείς να κάτσεις ακίνητος 30 δευτερόλεπτα;
β) Η απειθαρχία (π.χ. σε καψόνι) λείπει επίσης από πολύ κόσμο. Ακόμα κι όταν συνειδητοποιούν ότι κάτι δεν πάει καλά, δεν μπορούν να το εκδηλώσουν εμπράκτως. Κι όταν κάποιος το κάνει (και διαπιστώνουν ότι πράττει σωστά και δεν έχει συνέπειες), πάλι δυσκολεύονται να ακολουθήσουν.
γ) Προσφέρεται για κοινωνιολογική μελέτη. Από κατακάθια μέχρι επιστήμονες. Από λουφαδόρους συστηματικούς μέχρι φιλότιμους που προσφέρονται να κάνουν γερμανικό νούμερο.
δ) Ο μισθός των 8.62 Ευρώ είναι κοροϊδία.
ε) Όσο πιο χαμηλά στην ιεραρχία, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να είναι κάποιος παλιοχαρακτήρας. Αποκορύφωμα όλων η ατάκα "εδώ μέσα έχουμε όλοι το ίδιο μυαλό"! Τί λες ρε, την παλεύεις; Εξαιρέσεις φυσικά υπάρχουν.

ΣΤΡ(ΠΖ) Σιαμέτης Γεώργιος

Ολιγοήμερες διακοπές

2008-05-11T21:36:00.003+03:00

Αύριο φεύγω συναγωνιστή και αναγνώστη μου! Αθήνα, μία μέρα κραιπάλες, ποτά, γυναίκες και καλοπέραση και μετά βουρ για Μεσολόγγι, όπου τα πράγματα δεν είναι και τα καλύτερα, αν κρίνω από τον πρόσφατο "τάκο" του Οδηγητή!

Άντε, wish me luck και καλό κουράγιο! Τα ξαναλέμε σε μερικές βδομάδες.

(Θυμίζω ότι τα σχόλια είναι moderated. Αν δεν δείτε το σχόλιό σας άμεσα μην ξαναποστάρετε, θα βγει στον αέρα με την επιστροφή μου)

Προσέξτε σοβαρότητα!

2008-05-06T13:00:00.003+03:00

Νήμα στο adslgr.com

Infinite loop και kernel panic.

Εγώ τί να προσθέσω μετά;

Αυτό είναι πρωτομαγιά!

2008-04-30T23:36:00.003+03:00

∆ΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
29/04/08

ΑΠΕΡΓΙΑ 1ης ΜΑΗ

Γενική 24ωρη Απεργία πραγµατοποιεί η ΓΣΕΕ την 1η Μάη 2008

Οι Εργαζόµενοι της χώρας µας ΑΠΕΡΓΟΥΝ και ∆ΙΑ∆ΗΛΩΝΟΥΝ την 1η Μάη
2008, για τα διαχρονικά αιτήµατά της Ειρήνης, της Κοινωνικής δικαιοσύνης και της
συναδέλφωσης των λαών.

Ειδικότερα στις σηµερινές δύσκολες συνθήκες, που οι εργαζόµενοι της
χώρας µας δοκιµάζονται σκληρά:

• Απ΄ την άγρια λιτότητα και την Ακρίβεια.

• Την ανεργία και τις απολύσεις

• Την εκποίηση των επιχειρήσεων του ∆ηµοσίου (ΟΤΕ- Λιµάνια -
∆ΕΗ - ΕΛΤΑ - ΕΥ∆ΑΠ κλπ.) και τον αφελληνισµό της Ελληνικής
Οικονοµίας.

• Τις ανατροπές των Ασφαλιστικών τους δικαιωµάτων.

• Την φοροεπιδροµή, τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων,
την άδικη κατανοµή του παραγόµενου πλούτου.

Την 1η Μάη απεργούµε και διεκδικούµε τη διασφάλιση και διεύρυνση των
κοινωνικών και εργατικών µας δικαιωµάτων, την αλλαγή της ασκούµενης
πολιτικής των ανισοτήτων, της φτώχειας, της λιτότητας και της ακρίβειας.

Η Απεργιακή συγκέντρωση των Συνδικάτων θα γίνει στο Πεδίο
Άρεως στις 11:00 η ώρα ενώ στη συνέχεια θα πραγµατοποιηθεί πορεία
προς το Υπουργείο Εθνικής Οικονοµίας.

Το Προεδρείο της ΓΣΕΕ θα καταθέσει στεφάνι «ΜΝΗΜΗΣ και ΤΙΜΗΣ» στο
ΜΝΗΜΕΙΟ ΗΡΩΩΝ στην Καισαριανή στις 9:00 η ώρα και στο Πολυτεχνείο στις
10:00 η ώρα.

Στην απεργιακή κινητοποίηση της 1ης Μάη συµµετέχουν όλοι οι
εργαζόµενοι της χώρας, ειδικότερα όµως τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς θα
συµµετάσχουν ως εξής:

α) ΕΘΕΛ – ΗΛΠΑΠ (Μπλε Λεωφορεία – Τρόλεϊ) 24ωρη Απεργία

β) ΜΕΤΡΟ – ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ 4ωρη στάση εργασίας από τις 05:00 έως τις 09:00 πµ.

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ∆ΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Αυτά τα λέει η ΓΣΕΕ, έτσι; Διαδηλώνουν για τα διαχρονικά αιτήματα (καλά το πάει) της Ειρήνης, της Κοινωνικής δικαιοσύνης και της συναδέλφωσης των λαών (το γάμησε και ψόφησε). Εδώ ο κόσμος χάνεται, οι μισθοί έχουν φτάσει στον πάτο, σύνταξη δεν θα πάρουμε ποτέ, τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια είναι προ των πυλών, κι αυτοί ξεκινάνε με το δελτίο (αστικού) τύπου με την Ειρήνη, την Κοινωνική Δικαιοσύνη και την συναδέλφωση (χωρίς κεφαλαίο γράμμα) των λαών.
Κι άντε, μετά λες πάει να κάνει και μια «ανάλυση» των συνθηκών. Λιτότητα, ανεργία, ιδιωτικοποιήσεις (εκποίηση των επιχειρήσεων του Δημοσίου, καινούργιες λέξεις). Αυτός ο "αφελληνισμός" της Ελληνικής Οικονομίας τί είναι; Ωπ, κάτσε, βάζει και το ασφαλιστικό, καλά πάμε. Και μετά λέει και για την άδικη κατανομή του παραγόμενου πλούτου. Ρε, μπας και διεκδικούν και σοσιαλισμό εδώ και τώρα;
Α, όχι, εντάξει. Διεκδικούν τη διασφάλιση και διεύρυνση των κοινωνικών και εργατικών μας δικαιωμάτων, την αλλαγή της ασκούμενης πολιτικής των ανισοτήτων, της φτώχειας, της λιτότητας και της ακρίβειας. Γενικά τα λέει, εντάξει, μετά θα το αναλύσει και παραπέρα.
Ρε, κάτσε, μετά λέει για το πού έχει συγκέντρωση και για στεφάνια και για τα ΜΜΜ. Αυτό ήταν; Δελτίο Τύπου ήταν αυτό; Τέλειωσε; Τώρα που [i]καβ...σαμε[/i] με τέτοιο επαναστατικό λόγο μας αφήνεις έτσι;

Κάτσε ρε Γεσεέ. Αύριο που θα μαζευτείς να διαδηλώσεις, τί διεκδικείς; Γαργάρα για τους μισθούς, γιατί υπέγραψες φαρδιά πλατιά την κοροϊδία της άυξησης ενός ευρώ τη μέρα. Οπότε, ας βάλουμε την ακρίβεια, να ρίξουμε το φταίξιμο αλλού, κατάλαβες αναγνώστη μου… Γαργάρα για την κυβερνητική και Ευρωενωσιακή πολιτική, αφού με βάση αυτήν κάθεστε στο τραπέζι της υποταγής του δήθεν διαλόγου και αυτοί είναι τα αφεντικά σας. Γαργάρα για την Παιδεία, την Υγεία. Γαργάρα για την θέση της γυναίκας στην εργασία και την εκμετάλλευσή της. Γαργάρα για 35ωρο-7ωρο-5θήμερο. Γαργάρα στο φινάλε για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Γαργάρα ακόμα και για τάξεις. Γαργάρα για τον δρόμο ανατροπής αυτής της κατάστασης. Γαργάρα για το ξεπούλημά τους, για το στήσιμο του κώλου τους στην τάξη που υποτίθεται ότι αντιπαλεύουν και την προδοσία της τάξης που υποτίθεται ότι στηρίζουν.

Γι' αυτό αύριο απεργούμε-διαδηλώνουμε με το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο. Γιατί ξέρουμε τί διεκδικεί, γιατί τα λέει έξω από τα δόντια, γιατί δεν μας πούλησε ποτέ.

Να τί διεκδικεί το ΠΑΜΕ:

Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ (νόμοι Σιούφα, Ρέππα, Πετραλιά).
Πλήρη - σταθερή εργασία για όλους. 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο.
Κατώτερο μισθό 1.400 ευρώ, κατώτερο μεροκάματο 56 ευρώ. Κατώτερη σύνταξη 1.120 ευρώ. Σύνταξη στο 80% του τελευταίου μισθού. Κατάργηση της φορολογίας στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης και στα καύσιμα. Αφορολόγητο όριο 30.000 ευρώ για τη λαϊκή οικογένεια.
Υποχρεωτική Κοινωνική Ασφάλιση για όλους. Αμεση καταβολή των οφειλών της εργοδοσίας και του κράτους στα Ταμεία. Αποκλειστικά Δημόσια - Δωρεάν Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία. Κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Σύνταξη στα 55 χρόνια για τις γυναίκες και στα 60 για τους άνδρες. Πέντε (5) χρόνια λιγότερο για τα Βαρέα - Ανθυγιεινά Επαγγέλματα. Ουσιαστικά μέτρα Υγιεινής και Ασφάλειας. Προστασία της μητρότητας.
Κατοχύρωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος με 4.050 μέρες εργασίας.
Συνταξιοδότηση ανεξαρτήτως ηλικίας στα 30 χρόνια εργασίας.
ΟΧΙ στην απελευθέρωση και στις ιδιωτικοποιήσεις της Ενέργειας, των Τηλεπικοινωνιών κ.ά. Ενιαίοι αποκλειστικά κρατικοί φορείς στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών.
Νομιμοποίηση των μεταναστών, ισοτιμία δικαιωμάτων, δικαίωμα μεταφοράς ασφαλιστικών δικαιωμάτων στη χώρα προέλευσης.

Κι άντε και γαμηθείτε, ξεπουλημένοι τσανακογλείφτες. Εμείς πάμε μ' αυτούς που αγωνίζονται και διεκδικούν για μας. Πάμε με το Π.Α.ΜΕ!

Bittorrent as an alternative to pseudo-ip domains

2008-04-25T03:19:00.003+03:00

For my aDSL connection I use a pseudo-ip domain. I have a dynamic IP address so every time my IP address changes by my ISP, the client program updates the domain name. Instead of tracking down the IP address changes, I use this domain to have access to my server any time.
The job of updating the domain was done by the modem-router. Nowadays, every decent aDSL modem-router has a Dynamic DNS client that can be configured to make an update every time it is needed. 2 days ago I changed that and the update procedure is now handled by the server itself. I configured the client, used it to make an update just to make sure everything works, and I left it alone. But, I forgot to add the client to the startup processes, so after I rebooted the program was not launced. The IP address changed, the pseudo-ip domain pointed to the old address and so I had no clue to what my new IP address was!
I found a workaround though. I use torrentflux-b4rt as a bittorrent server. I knew what torrent files were on the server, so I redownloaded one of them from the tracker. After launching Transmission on my mac and loading the torrent file, I switched to the Peers display in the Inspector window. Looking to the clients used by the other clients, I waited until a BitTornado client showed up. I use BitTornado in my torrentflux setup, so there was a good chance that was my server. Checked the IP Address, and immediately fired up an ssh connection pointing there. After logging in to my machine, I was able to update the pseudo-ip domain again and to add the ddclient to the default init,

Bittorrent saves your life, folks!

Μπλογκοπαίχνιδο: Ανάκριση!

2008-04-24T13:28:00.002+03:00

Με ανακρίνει η Μαίρη η Τρελένγκω λοιπόν!

1. Όνομα: Απαντάω όταν με φωνάξουν (η σειρά είναι τυχαία): Γιώργο, Σιαμέτη, Μακγιώργοτζιαρ, μαγιώργο, Σιαμετόπαιδο, Καρικόνι, Τζωρτζ, Τζώρτζι. Εκτός αν γράφω κώδικα οπότε δεν απαντάω.

2. Γενέθλια: 14 Ιουνίου 1980, ακριβώς 6 χρόνια μετά τον Ερυθρό και 52 χρόνια μετά τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.

3. Ζώδιο: Τυρανόσαυρος με ωροσκόπο καναρίνι. Η μαλακία της αστρολογίας λέει Δίδυμοι με ωροσκόπο Ταύρο.

4. Χρώμα μαλλιών: Καστανό.

5. Χρώμα ματιών: Καστανό. Έχει και λίγο πράσινο. Και μαύρο στη μέση, και λευκό γύρω γύρω, αν και συνήθως είναι κόκκινο από την αγρύπνια.

6. Εχεις ερωτευτεί ποτέ; Βεβαίως. Υπάρχει άραγε άνθρωπος που δεν έχει ερωτευτεί;

7. Είδος μουσικής που ακούς: Ροκ, Όπερα, Σοστακόβιτς, ό,τι θεωρούμε κλασική. Δεν ακούω σκυλάδικο και μέταλ, τα θεωρώ θορυβώδη και ενοχλητικά.

8. Χαρακτήρας Disney: Ντόναλντ. Αν και θα ήθελα να ήμουν Σκρουζ Μακ Ντακ.

9. Ποιός φίλος/ φίλη σου μένει πιο μακριά; Ο Θεολόγος.

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: τα e-mail μου. Και μετά καφές.

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: τα γυαλιά μου.

12. Τί έχεις στον τοίχο σου; Che Guevara, Lenin, Stalin, Marx.

13. Τί έχεις κάτω από το κρεβάτι σου; Πολλή σκόνη.

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες; Ε; Πότε πήρα βάζο;

15. Αγαπημένος αριθμός: 2, 14

16. Αγαπημένο όνομα: Τα ονόματα που θα ονομάσω τα παιδιά μου: Βλαδίμηρος και Νίκη.

17. Τα χόμπι σου: Χορωδία, σεξ, Macintosh. Πάντα σε ποιότητα και σε ποσότητα.

18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Πουθενά συγκεκριμένα. (Το πιάσατε;)

19. Μια ευχή για το μέλλον: Να έρθει σύντομα!

20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινες; Δεν θέλω να ταξιδέψω στο παρελθόν. Στο μέλλον όμως σίγουρα!

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου!: Το φορητό μου!

22. Αγαπημένο λουλούδι: Γαρούφαλλα.

23. Αγαπημένη σειρά: Star Trek-The Next Generation

24. Αγαπημένη ταινία: Δύσκολη ερώτηση. Ίσως το Underground. Και το Star Trek 8, "First Contact".

25. Αγαπημένο τραγούδι: "Μονάκριβή μου", Λοΐζος-Χικμέτ

26. Αγαπημένο βιβλίο: Το "Πώς δενότανε τ' ατσάλι" του Νικολάι Οστρόφσκι. Και το "Ντίμτρι Σοστακόβιτς: για τη ζωή και το έργο του", εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

27. Αγαπημένο ζώο: Γάτα.

28. Αγαπημένο ρούχο: Κανένα. Αν και φοράω συνεχώς ένα μαύρο βελουτέ σπορ πουκάμισο.

29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ίδα: Ντμίτρι Σοστακόβιτς.

30. Αγαπημένο χρώμα: Κόκκινο.

31. Αγαπημένο φαγητό: Οτιδήποτε περιέχει ζυμαρικά.

32. Με ποιόν χαρακτήρα από καρτούν ταυτίζεσαι: Είμαι τόσο φοβερός που μπορώ να βρω στοιχεία προς ταύτιση σε όλους.

33. Κακή συνήθεια: Τσιγάρο. Θα το κόψω όμως, πού θα πάει...

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Ειλικρίνεια, ευθύτητα και λογική.

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Συναισθηματισμός.

36. Συνηθισμένη ατάκα: Γαμώ!

37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Τραγουδιστής. Στην όπερα.

38. Μεγαλύτερος φόβος: Μέδουσες!

39. Η καλύτερη pizza: χωριάτικη, με χοντρή ζύμη, φέτα, ντομάτα, ελιές.

40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι: χαζά, δεν έχουν εγκεφαλικό φλοιό και δεν πρέπει να είναι στα διαμερισμάτα.

Ανακρίνω τους τύπους στα αριστερά μου. Οι κυρίες έχουν ανακριθεί ήδη, άλλωστε.

Το ανδρείκελο των Αμερικάνων…

2008-04-21T18:40:00.003+03:00

…στον λόγο του πριν από 41 χρόνια ακριβώς.

Τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον! Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον!

multi-user iTunes with files in a network disk

2008-04-21T09:55:00.005+03:00

OK, here is my first technical post, so I post in English. I could'nt find this particular solution mentioned elsewhere, so I thought I should share my knowledge! Οι Έλληνες χρήστες που δεν κατανοούν τα αγγλικά, ας το ζητήσουν να ποστάρω και στα ελληνικά.

So, I have my iTunes Library shared by all the users of my computer. This is easily accomplished by just making an alias of the actual folder containing the iTunes folder and renaming the alias iTunes. This must be done on every user that you want to share your Music with. Note that I am not writing about the iTunes Music, I am writing about the whole iTunes folder, so all the users share their playlists, statistics and so on.
If the iTunes folder is located inside your primary disk (that is, the disk that boots the MacOS X), you will have permissions issues and iTunes complaining about not being able to write to the iTunes Library. Unfortunately, iTunes uses a method of reading, deleting and creating the iTunes Library.xml file, not just editing the actual file. Having the iTunes.app running under different users makes it impossible for iTunes to delete this file, since it belongs to another user.
I have found two solutions for this. One is moving the iTunes folder to a second disk or partition AND making that partition ignoring any permissions. Easy, right? Second one, if you don't have a second disk or you can't afford having it without permissions (accidents happen!), you could just edit the iTunes executable by setting the user id. By issuing the command (in Terminal)

sudo chmod +s /Applications/iTunes.app/Contents/MacOS/iTunes

you force the iTunes application to run as one user, most likely the first user of your computer. So, even if your sister or father uses iTunes, iTunes runs always as if it was running by you. This way, iTunes is always able to handle correctly the iTunes Library files, deleting/creating new files/folders in its Music folder, etc. On every update of iTunes, or after repairing permissions, you have to reissue the command, however.

Alas, the second solution didn't work for me because of M-Audio's poorly written drivers. I use an M-Audio Firewire 410, and running iTunes as a different user makes all audio produced by iTunes being routed to built-in audio, hence rendering my equipment useless. So, I had for long time chose the option of having my iTunes folder to external disk.

After I set up my Linux box I decided to move my iTunes Library there. Without getting into further technicalities, I had all the users auto-mount at login the particular afp share containing my iTunes folder. And that broke instantaneously the multi-user setup. Messing with permissions doesn't work, as I said before, and having the file permissions ignored on a Linux box is impossible. No way, Linux always handles permissions, no matter what.
The solution in this case was to setgid (set group id) on the directory containing the iTunes folder, on the Linux box. Thus, every file or folder created in this folder is assigned the same group permissions as its parent. By

chmod -r 775 /path/to/iTunes/folder

and

chmod -r +s /path/to/iTunes/folder

you work just as before!

PS. The experienced user will notice that chmod -r 775 is not good as it makes both the directories and the files executable. A better approach is using the

find . -type d -exec chmod 775 {} \;

and

find . -type f -exec chmod 664 {} \;

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

2008-04-14T20:27:00.002+03:00

Έπεσε ένα φύλλο σε μια λίμνη. Εκεί επέπλεε στην επιφάνεια των νερών για ώρες ώσπου κάποια στιγμή άρχισε να βρέχει, πυκνή βροχή, με χοντρές στάλες. Τότε η δύναμη των σταγόνων που έπεφταν πάνω του, το ανάγκασαν να βυθιστεί. Ύστερα, το ρεύμα του ποταμού που χυνόταν στην λίμνη το ξαναέβγαλε στην επιφάνεια.

Πού είναι ο ΣΥΡΙΖΑ στα πανεπιστήμια;

2008-04-11T13:06:00.003+03:00

Λύστε μου σας παρακαλώ μια απορία.
Στην δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στο Έθνος, στις 24 Φλεβάρη, ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαζε ποσοστό 16,2%. Στην ηλικιακή κατηγορία των 18-34 ετών δε, έβγαζε ποσοστό 28,1% και καταλάμβανε την πρώτη θέση.

Η ΑΡ.ΕΝ. όμως, η παράταξη που στηρίζει ο Συνασπισμός της Ριζοπλαστικής Αριστερότητας στα πανεπιστήμια, φέτος φαίνεται να παίρνει ένα ποσοστό 5 κόμμα τόσο (την ώρα που γράφεται το ποστ δεν έχουμε αποτελέσματα από όλους τους συλλόγους). Άρα, κάποιος μας λέει ψέμματα!

ΚΑΤΑΓΓΕΛΩ λοιπόν την Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας ότι τα αποτελέσματα που δημοσιεύει αυτή είναι ΨΕΥΔΗ και ΝΟΘΕΥΜΕΝΑ! Διότι δεν υπάρχει περίπτωση οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν να είναι λάθος! Δεν είναι δυνατόν η δυναμική που έχει ο Συνασπισμός της Αριστερότητας, των Κουνημάτων και της Οικονομίας, με τον πρόεδρό του τον Αλέξη Τσίπρα (γεια σου φανατικέ αναγνώστη μου!), να μην εκφράζεται στην εκλογική διαδικασία των φοιτητών!

Αίσχος!

Φωτιά στα μπατζάκια μας!

2008-04-10T18:39:00.003+03:00

Η Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας είναι η μόνη παράταξη που δημοσιεύει τα αποτελέσματα όλων των φοιτητικών συλλόγων της χώρας. Όλων; Όχι! Ο σύλλογός μου, ο Σύλλογος Φοιτητών Τμήματος Μουσικών Σπουδών Θεσσαλονίκης, όπως κι άλλοι στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν στα αποτελέσματα! Θα σκεφτούν τώρα κάποιοι: "Να η δήθεν έγκυρη ΠΚΣ, αποκρύπτει αποτελέσματα για να μεγαλώσει το ποσοστό της!". Την πατήσατε όμως. Δεν δημοσιεύονται γιατί δεν ανήκουν στην ΕΦΕΕ, αφού τα καταστατικά τους δεν επιτρέπουν παρατάξεις στην εκλογική διαδικασία.
Εκλογές όνειρο. Ονοματάκια στο ψηφοδέλτιο, όπως κάναμε στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, σταυρουδάκι και στην κάλπη. Όνειρο. Βέβαια η Πανσπουδαστική υπάρχει στο Μουσικό και έχει αναπτύξει δράση, αλλά στις εκλογές αυτό δεν εκφράζεται καθαρά, οπότε τί αποτελέσματα να βγάλει κι αυτή η ΠΚΣ και πώς να τα συμπεριλάβει στα πανελλαδικά; Πάντως τα δυο τελευταία χρόνια στο Μουσικό δίπλα από τους Πουκουσάριους γράφεται σε παρένθεση το Πανσπουδαστική. Α, και στον ΣΕΚίτη (έχουμε και τέτοιον, τί να κάνουμε!) γράφεται σε παρένθεση το Γένοβα. Οι ΔΑΠίτες δεν γράφουν τίποτα γιατί το παίζουν ινκόγνιτο και κουλ. Οι Αλφακαπίτες δεν γράφουν τίποτα γιατί πάνε με τη ΓΣΕΕ και ντρέπονται να το γράψουν.
Να κάνω λοιπόν μια αναφορά στο τί έγινε στο Μουσικό. Για πρώτη φορά στα χρονικά της σχολής, υπάρχει ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο ΔΣ του Συλλόγου Φοιτητών. Ναι σύντροφοι και φίλοι, εκλέχτηκε Πουκουσάρια στο ΔΣ του Μουσικού! Αποτελέσματα αναλυτικά δεν θυμάμαι, είχαμε και παράσταση και δεν μπορούσα να είμαι στην καταμέτρηση, αλλά τί μας νοιάζουν τα αποτελέσματα…

Ένα σχόλιο μόνο:

Γαμάμε.

9 Απρίλη στο Μουσικό Θεσσαλονίκης

2008-04-09T12:07:00.003+03:00

Οι υποψήφιοι της Πανσπουδαστικής στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών Θεσσαλονίκης Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ξένια και Χάρης στο τραπεζάκι.

Ευτυχώς έχουμε πρόσβαση στο Internet μέσω ασύρματου δικτύου. Ο φορητός μου παίζει Λοΐζο, Μικρούτσικο, Κόκκινο Στρατό, κι άλλα διάφορα να κάνουμε κλίμα για τους ελάχιστους φοιτητές που θα έρθουν να ψηφίσουν.

Πουκουσάρα!

2008-04-08T21:43:00.002+03:00

Καταταγείτε μας λέγανε…

2008-04-07T13:29:00.002+03:00

…και αυτό θα πράξω κι εγώ, λόγω της υποχρεωτικής θητείας.

2/39 ΣΠ Μεσολόγγι. Πεζικάριος, κρέας για τα κανόνια! Υποψήφιος Έφεδρος Αξιωματικός. Ημερομηνία κατάταξης 14 Μαΐου 2008. 2008 Β' ΕΣΣΟ, 303ή στη σειρά.

Ελληνικέ Στρατέ σου έρχομαι! Πάρε τα μέτρα σου!

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

2008-04-02T11:30:00.003+03:00

Το κυλικείο του σχολείου το είχε μια καλοσυνάτη γυναικούλα, η Αντιγόνη. Όλα τα παιδάκια βέβαια, την φωνάζανε "θεία".
-Θεία, με δίν'ς ένα κ'λούρ';
-Θεία, πόσου κάν' του ρίζα;
"Ρίζα". Έβλεπε το "pizza" πάνω στο σακουλάκι με τα γαριδάκια και το διάβαζε ρίζα....
Μια μέρα, ο διευθυντής του σχολείου την φώναξε με το όνομά της. Δηλαδή έτσι νόμιζε, αλλά χρησιμοποίησε άλλο όνομα! Ποιος ξέρει γιατί, ίσως μπερδεύτηκε, ίσως είχε άλλη στο κεφάλι του, ήταν γενικά κι από τους τύπους που αφηγούνται πώς πιάσανε ένα ροφό δέκα κιλών ενώ δεν ξέρουν ούτε να δολώνουν πετονιά, πολύ δεν ήθελε!
Τ' άκουσαν το όνομα οι πιτσιρικάδες που περιμέναν ουρά. Χαλούσαν τον κόσμο πιο πριν, αλλά μόλις μπήκε "ο κύριος" άχνα δεν βγάζανε. Τ' αρπάξανε το όνομα λοιπόν και το βάλανε κατευθείαν στο λεξιλόγιο. Η θεία έγινε επώνυμη!
Έρχεται μια μέρα ο άντρας της Αντιγόνης, ο Βασίλης, από το σχολείο να την πάρει να πάνε σπίτι. Είχε κανά εικοσάλεπτο να κλείσει το σχολείο, τί να κάνει ο άνθρωπος, κάθισε να πιει ένα καφέ και περίμενε να σχολάσει η γυναίκα του. Δεν πρόλαβε να τραβήξει μια ρουφηξιά και έσκασε μύτη ένας μπόμπιρας να πάρει μια τσίχλα.
Άκουσε ο Βασίλης πώς την φώναξε ο μικρός, συλλογίστηκε, άναψε τσιγάρο. Την ρώτησε:
-Γιατί ο πιτσιρικάς σε φώναξε Ελπίδα;

Πρωταπριλιά: Η τελική λύση

2008-04-01T02:02:00.004+03:00

Μετά από δύσκολη περίοδο εσωτερικής αναζήτησης, επίμονης-και επίπονης ορισμένες φορές- σκέψης, μετά από εξέταση του ρόλου του ιστορικού υποκειμένου, των αντικειμενικών συνθηκών, μετά από μελέτη διαφόρων προοπτικών, διαπίστωσα και αναφέρω επιγραμματικά ότι:

α) Ο καπιταλισμός δεν θα πεθάνει ποτέ. Η ικανότητά του να ελίσσεται, να μεταλλάσσεται, να γεννάει συνθήκες μέσα από τις οποίες μπορεί να ξεπεράσει τις βραχυχρόνιες κρίσεις του είναι τέτοια που μπορεί αυτή ακολουθία να συνεχίζεται για πάντα, ακόμα και σε αυτό το στάδιο.
β) Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι το ανώτατο και τελικό στάδιο του καπιταλισμού. Η τεχνολογική πρόοδος του αιώνα που πέρασε απέδειξε ότι θα υπάρχει πάντα πρόσφορο έδαφος για νέες αγορές, για καλύτερους τρόπους αφαίμαξης υπεραξίας. Η άνοδος της Κίνας φέρνει στο προσκήνιο αλλαγές σε οικονομικό επίπεδο που θα έρθουν σε επίπεδο πολιτικό και ίσως και στρατιωτικό. Οι συνεχείς πόλεμοι δείχνουν ότι δεν θα υπάρξει ποτέ οριστική λύση των εδαφικών διαφορών μεταξύ των δυνάμεων.
γ) Ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, αν και ελπιδοφόρος, δεν κατάφερε να νικήσει. Η εμπειρία που αποκόμισε η αστική τάξη παντού στον κόσμο από αυτό το πισωγύρισμα είναι αμέτρητες φορές πιο μεγάλη από οποιαδήποτε εμπειρία έχει να επιδείξει το διεθνές εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα. Έχει πλέον όλα τα εφόδια να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε άμυνα μπορεί να βρει, και να αντικρούσει ακόμα και αντεπίθεση.
δ) Μετά από συνδυασμό όλων των παραπάνω, σοσιαλισμός δεν θα ξαναϋπάρξει. Τα θεωρητικά προπύργια του σοσιαλισμού θα πέσουν ή θα αφεθούν στην μοίρα τους, αφού δεν μπορούν να έχουν οποιαδήποτε συμβολή στην ανάδειξη μιας νέας ελπίδας για τους λαούς του κόσμου.

Κατά συνέπεια:
Εφόσον δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε ποτέ σε μια ζωή όπως την θέλουμε, η μόνη διέξοδος είναι να περάσουμε όπως μπορούμε καλύτερα σε αυτή τη ζωή που έχουμε, με οποιοδήποτε τρόπο. Δυστυχώς, αυτή είναι η μόνη πρόταση που μπορούμε να προβάλλουμε.
Το blog αυτό κλείνει. Ίσως και να διαγραφεί, για να μην αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα αγώνα σε όσους ανθρώπους παλεύουν ακόμα για την δημιουργία ενός άλλου κόσμου, πιο ανθρώπινου. Η ελπίδα δεν πρέπει να πεθάνει, αυτό είναι σίγουρο, εντούτοις η προσπάθεια για την υλοποίηση αυτού του στόχου θα είναι μάταιη.

Ευχαριστώ όσους με διάβασαν, ειδικά εσένα, αφιερωμένε αναγνώστη μου. Το blog δεν κατάφερε να αποκτήσει πάνω από 100 επισκέψεις την ημέρα, ούτε σταθερό κοινό, οπότε αυτό το κομμάτι της διαδικτυακής μου παρουσίας δεν θα έχει την οποιαδήποτε επίδραση.

Σας χαιρετώ,

Γιώργος "macgiorgosgr" Σιαμέτης

Χάκερ και MacOS

2008-03-30T10:40:00.003+03:00

Έγινε ένας διαγωνισμός για χάκερ, που λες, αναγνώστη μου. Εκεί μαζεύτηκαν διάφοροι σκοτεινοί τύποι, έβαλαν και τρία φορητά στην μέση και προσπαθούσαν όλοι μαζί να δείξουν ποιος την έχει μεγαλύτερη την ικανότητα του χακέματος. Τα υποψήφια θύματα ήταν ένα Windows Vista, ένα MacOS X Leopard και ένα Ubuntu Linux μηχάνημα. Λέω μόνο τα λειτουργικά, γιατί το λειτουργικό παίζει ρόλο, το hardware είναι ασύνηθες να δώσει exploits.
Ο διαγωνισμός είχε τρεις φάσεις. Στην πρώτη οι επιθέσεις θα επικεντρωνόντουσαν και θα προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν τρύπες του λειτουργικού, των drivers και του network stack (πώς το μεταφράζεις αυτό, αλήθεια;). Εκεί δεν έπεσε κανένα. Την δεύτερη μέρα οι επιθέσεις διευρύνθηκαν σε εφαρμογές για web surfing, mail και γενικά κοινές εφαρμογές του λειτουργικού, ενώ την τρίτη μέρα οι επιθέσεις μπορούσαν να εκμεταλλευτούν και εφαρμογές τρίτων.
Η φάση έγινε την δεύτερη μέρα, όπου έπεσε το πρώτο μηχάνημα. Τα Vista σκέφτεσαι, υποψιασμένε αναγνώστη μου. Ε, πρέπει να αναθεωρήσεις. Το MacBook Air με Leopard και Safari έπεσε, μέσα σε δύο λεπτά. Ο τύπος βρήκε ένα exploit με το οποίο ένα απλό κλικ σε ένα ειδικά διαμορφωμένο link μέσα από τον Safari μπορούσε να δώσει πρόσβαση μέσω telnet στον επιτιθέμενο. Την τρίτη μέρα έπεσε και το Vista, χρησιμοποιώντας ένα κενό ασφάλειας του Adobe Flash. Το μόνο που έμεινε ανέπαφο ήταν το Linux μηχάνημα.

Μα καλά ρε, τα Mac δεν είναι ασφαλή; Τί μας τσαμπουνάτε τόσο καιρό ότι δεν έχουν ιούς, ότι είναι βράχοι σταθερότητας και ασφάλειας.
Χαλάρωσε αναγνώστη μου, χαλάρωσε. Πρώτον, κανένα λειτουργικό σύστημα, καμμία εφαρμογή δεν είναι 100% ασφαλής. Από τη στιγμή που ο κώδικας ξεφεύγει από το "hello world", είναι βέβαιο ότι θα παρουσιάσει bugs που κάποιος θα μπορέσει να βρει και να εκμεταλλευτεί. Ο μόνος ασφαλής υπολογιστής είναι αυτός που είναι κλεισμένος σε ένα χρηματοκιβώτιο μερικά χιλιόμετρα μέσα στην γη, χωρίς σύνδεση με τον έξω κόσμο και είναι κλειστός.
Στο δια ταύτα τώρα. Το MacOS έσπασε σε 2 λεπτά. Καλά, δύο λεπτά είναι εντελώς κινηματογραφικό. -"Πρέπει να μπούμε στα κεντρικά της NSA για να πάρουμε τα αρχεία". -"Δύσκολο, αλλά θα προσπαθήσω". (κλικετικλίκετικλικ κλακ) "Εντάξει, είμαστε μέσα". Το exploit ο τυπάς το είχε έτοιμο, απλά το έβγαλε εκείνη τη στιγμή στον αέρα. Big deal. Είχε ανακοινώσει άλλωστε και η Secunia δύο κενά ασφάλειας για τον Safari δυο μέρες πριν.
Το γεγονός παρ'όλ'αυτά, παραμένει. Τα Windows είναι τρύπια ωσάν σουρωτήριον. Τα XP έχουν τρύπες από το 2003, τα οποία η Microsoft έχει δηλώσει ότι δεν πρόκειται να διορθώσει. Έτσι ρε παιδί μου, δεν τις κλείνει, τέλος. Πώς θα πουλήσουν τα αντιβάιρους και τα τείχη προστασίας και τα προφυλακτικά και δεν ξέρω γω τί άλλο. Υπάρχουν άλλωστε κάτι δεκάδες χιλιάδες ιοί, σκουλήκια, δούρειοι και malwares για τα Windows. Θυμηθείτε τον Blaster, όπου αρκούσε να συνδεθείς στο Internet, χωρίς να κάνεις τίποτα παραπάνω. Σε δυό λεπτάκια τον είχες κολλήσει και πήγαινες για βρούβες. Ξαφνικά με ένα διαγωνισμό βούιξε το Internet "οι Mac είναι τρύπιοι", "το Safari είναι τρύπιο". Macάδες, χαλαρώστε, ηρεμήστε, αράξτε στα κυβικά σας. Ούτε antivirus χρειάζεται ούτε τίποτα. Είμαστε μια χαρά. Όταν θα γίνει κάτι πραγματικά σοβαρό που να καθιστά το MacOS ανασφαλές, θα το γράψει μέχρι κι η Α1.

Και για σένα απεργώ ρε γαμημένε!

2008-03-20T00:08:00.004+02:00

Φάτε ένα ΜΑΛΑΚΑ!

Ναι ρε, είσαι μαλάκας. Είσαι ένα ξεπουλημένο αρχίδι. Τον γαμάνε και του αρέσει. Είσαι ξεσκισμένος. Απεργώ ρε μπάσταρδε σημαίνει χάνω το μεροκάματο όχι γιατί γουστάρω να βλέπω τα χυμένα μούτρα σου να με βρίζουν, αλλά γιατί τρώω την αδικία στο πετσί μου και δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω για να διεκδικήσω αυτά που μου ανήκουν.

Μπορώ και βλέπω τον τύπο στον καθρέφτη στα μάτια. Θυμήσου το αυτό όταν σε πετάξουν στον δρόμο χωρίς δουλιά, παλιομπινέ. Ή όταν θα σε ρωτήσουν για να ρουφιανέψεις τον συνάδελφο που δεν "παράγει", ξεκωλιάρη.

Όταν σημάδευε τον ~~Τσε Γκεβάρα~~ γάλλο αντιφασίστα πριν του φυτέψει την σφαίρα, αυτός του είπε "και για σένα πεθαίνω ηλίθιε!". Εγώ λοιπόν λέω αυτό: "Και για σένα απεργώ ρε γαμημένε!"

Ολίγον από φυσική

2008-03-15T16:20:00.001+02:00

Ναι, ξέρω, είναι αδόκιμο, αλλά με άρεσε.

Προς όσους προσπαθούν να αναρτήσουν σχόλιο

2008-03-05T00:43:00.003+02:00

Τα σχόλια στο blog μου απαιτούν την έγκρισή μου κι αυτό ισχύει από την αρχή του, όπως έχω δημοσιεύσει στο δεύτερο ποστ. Αν έχετε κάτι ουσιαστικό να σχολιάσετε, τεκμηριωμένα, που βοηθάει να πάει η κουβέντα παραπέρα ή θέτει ακόμα και την αντίθετη άποψη, επίσης τεκμηριωμένα, το δημοσιεύω. Σχόλια που μόνο σκοπό έχουν την δημιουργία εντυπώσεων, την πρόκληση flame, την οποιαδήποτε εθνικιστική άποψη, δεν δημοσιεύονται γιατί δεν προσφέρουν τίποτα. Αν θέλετε να βγάλετε από μέσα σας τον Πλεύρη, συνειδητά ή ασυνείδητα, δοκιμάστε αλλού.

Leningrad

2008-03-05T00:39:00.000+02:00

Η Μακεδονία είναι ελληνική…

2008-02-25T16:20:00.002+02:00

…και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί το όνομα για το διπλανό κράτος, γιατί λέει δεν υπάρχει καμία αρχαία επιγραφή που να είναι γραμμένη στα …μακεδονικά (η γλώσσα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας).
Ωραίο επιχείρημα ρε! Νιώθεις;

Με το ίδιο σκεπτικό, δεν υπάρχει καμία επιγραφή που να είναι γραμμένη στα ελληνικά. Αρχαία ελληνικά είναι, πέσανε στο ενδιάμεσο και κάτι βυζαντινοί εισβολείς σαν τον Κωνσταντίνο τον Μέγα, έσπασε η σύνδεση και κανείς δεν μας λέει ότι υπάρχει συνέχεια. Πάει κι ο μελωδικός τόνος, οι δίφθογγοι δεν ξέρουμε πώς προφέρονταν, άστα να πάνε.

Μήπως στη Θράκη που μιλάνε Τούρκικα, πρέπει να περάσει το έδαφος στην Τουρκία; Μήπως και το Κόσσοβο είναι λογικό που ανεξαρτητοποιείται; Ρε είσαι εντελώς ηλίθιος ή απλά είσαι τόσο ξεπουλημένος;

Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας λεγόταν η περιοχή. Ξαφνικά μας έπιασε ο πόνος και τα εθνικιστικά αισθήματα χτυπήσανε κόκκινο. Αν ονομαστεί η επαρχία του Πακιστάν όπου εδρεύουν οι Καλάς λ.χ. "Μακεδονία", θα κάνουμε συλλαλητήριο για το Πακιστάν; Χώρια που αυτοί έχουν και μεγαλύτερη σύνδεση με τους αρχαίους προγόνους τους, αφού έχουν ακόμα πολυθεϊσμό.

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον λέμε…

Τσουρέκια με το facebook!

2008-02-25T14:57:00.002+02:00

Τσουρέκια μας τα έχετε κάνει με το μουροβιβλίο! Όπου και να γυρίσω μπροστά μου το βλέπω!

Ρε κάγκουρες, η ζωή δεν είναι εδώ μέσα, στο διαδίκτυο! Ξεκόλλα από το κομπιουτερόνι σου! Έβγα όξω!

ΥΓ: Μόλις μπήκα στο facebook και είδα ότι υπάρχουν πάααααρα πολλοί γνωστοί και φίλοι! Προβλέπω να τρώω κόλλημα.

Big Bang…

2008-02-24T18:08:00.002+02:00

…ή "πώς η κυρίαρχη ιδεολογία έχει εκφάνσεις παντού".

Η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης είναι η κυρίαρχη αντίληψη σήμερα για τη δημιουργία του Σύμπαντος. Υποστηρίζει ότι το υλικό Σύμπαν (υπάρχει και μή υλικό Σύμπαν;) δημιουργήθηκε από μια μοναδικότητα, μια υπέρθερμη και υπέρπυνκη ύλη κατά την πληθωριστική διεύρυνση της οποίας δημιουργήθηκε το σύνολο της ύλης και ενέργειας στο Σύμπαν που γνωρίζουμε.

Πρώτη κριτική, επιφανειακή. Ο θεμελιωτής της θεωρίας της μεγάλης έκρηξης ήταν ο Ζορζ Λαιμέτρ, ένας καθολικός ιερέας. Ένας άνθρωπος που "πιστεύει", δλδ. δέχεται την ύπαρξη του θεού, χωρίς αποδείξεις, είναι αδύνατον να διεξάγει σωστή επιστημονική έρευνα, να ξεκινήσει από μια θέση και να αποδείξει είτε ότι ισχύει, είτε ότι δεν ισχύει. Η θέση της μεγάλης έκρηξης έρχεται από τον ισχυρισμό ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε.
Δεύτερη κριτική, πιο τεκμηριωμένη και ολοκληρωμένη μπορεί να βρει κανείς συνοπτικά στο Why the Big Bang Theory is wrong. Μέσα σε όλα τα άλλα, αναφέρεται ότι η μετατόπιση προς το ερυθρό δεν αποτελεί έκφανση του φαινομένου Doppler, αλλά του φαινομένου Compton. Το φαινόμενο compton λέει ότι η συνολική ορμή ενός συστήματος φωτονίου-σωματιδίου παραμένει αναλοίωτη. Κατά συνέπεια, αν ένα φωτόνιο συγκρουστεί με κάποιο σωματίδιο, θα αλλάξει η πορεία του, όπως μια ακτίνα φωτός σε ένα καθρέφτη, και η διαφορά των διανυσμάτων θα δώσει την διαφορά στο μήκος κύματος (πριν και μετά τη σύγκρουση). Οπότε, η πτώση στο μήκος κύματος αποτελεί φυσική ιδιότητα του φωτός καθώς ταξιδεύει μέσα στον χώρο (ο οποίος δεν είναι "καθαρά" κενός).
Αναφέρεται επίσης ότι ακόμα και οι πιο τραβηγμένες εκτιμήσεις μιλούν για ηλικία του σύμπαντος όχι μεγαλύτερη των 15 δισεκατομμυρίων ετών. Οι παρατηρήσεις που έχουμε δείχνουν ότι υπάρχουν γαλαξίες στα όρια αυτής της ηλικίας, στα 13 δις χρόνια. Είναι αδύνατον να έχει δημιουργηθεί ένα κβάζαρ μέσα σε 2 δις χρόνια από τη στιγμή που δημιουργήθηκε υποθετικά το σύμπαν. Είναι αδύνατον να υπάρχει το πλήθος των βαρέων μετάλλων που απαντώνται στη γη, αφού αυτά δημιουργούνται κατά την διαδικασία μιας σούπερνόβα, και δεν γίνεται να έχουμε περισσότερες σουπερνόβα από όσες μας επιτρέπει η ηλικία του σύμπαντος. Η ηλικία του σύμπαντος δεν δικαιολογεί τόσο μεγάλη ποσότητα. Η ταχύτητα περιστροφής του γαλαξία προϋποθέτει ότι έχει περιστραφεί 45 με 60 φορές από τη μεγάλη έκρηξη, οπότε δεν είναι δυνατόν να έχει πάρει το σχήμα που έχει τώρα, πόσο μάλλον για γαλαξίες που παρατηρούμε κοντά στη στιγμή της μεγάλης έκρηξης.
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι οι γαλαξίες που έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον, όπως ο γαλαξίας της Ανδρομέδας που πλησιάζει τον δικό μας. Πώς μπορεί δυο γαλαξίες να πλησιάζουν, ενώ θα έπρεπε να απομακρύνονται σύμφωνα με την ορμή που είχε η ύλη μετά την μεγάλη έκρηξη;

Απλά πραγματάκια είναι. Δεν είναι πυρηνική φυσική. Η συνεχής και αέναη αλληλουχία αιτίας-αιτιατού υπαγορεύει ότι το Σύμπαν πρέπει να είναι άπειρο, σε χρόνο και σε χώρο. Δεν δημιουργήθηκε το Σύμπαν. Υπήρχε από πάντα, θα υπάρχει για πάντα. Όμως αν αποδεχτούμε ότι το Σύμπαν δεν δημιουργήθηκε, τότε σταματάει να υπάρχει η ανάγκη για κάποιον δημιουργό, δέχεται ένα ακόμα πλήγμα η βάση κάθε ιδεαλιστικής ιδεολογίας, η αποδοχή της ύπαρξης του θεού.

Οι εκλεκτοί των Ελ

2008-02-16T03:20:00.002+02:00

Ο Λιακόπουλος τελικά δεν ξέρει τίποτα. Εμείς, με όπλο τον διαλεκτικό υλισμό, βρήκαμε την απάντηση στο ερώτημα που ταλανίζει όλο τον σύγχρονο κόσμο: Ποιος είναι ο εκλεκτός λαός των Ελ;

Καταγγέλλω τον Λιακόπουλο, γιατί αποκρύπτει την αλήθεια! Οι Έλληνες μπορεί να είναι οι εκλεκτοί, αλλά αυτό είναι μόνο η μισή αλήθεια. Οι εκλεκτοί είναι οι Μυτιληνιοί! Για να σας το αποδείξουμε έχουμε δύο τεκμήρια:
α) Τα επίθετα των Μυτιληνιών τελειώνουν σε ελ. Με την πάροδο των ετών η αλλοτρίωση που κατάφεραν οι νεφελίμ και τα υποχείριά τους πρόσθεσαν το -ης που επικρατεί σε όλη την Ελλάδα, έτσι έγινε -έλης. Εμείς όμως δεν ξεχνάμε!
β) Έχουμε το συνήθειο σε κάθε λέξη να τιμούμε τους Ελ, τους πατέρες μας. Το μωρό γίνεται μουρέλ', το ψωμί ψουμέλ', και ούτω καθεξής. Δεν είναι υποκοριστικό και κόψιμο της λέξης. Είναι η θύμηση της ρίζας, αυτά που προσπαθούν να ξεχάσουμε συνέλληνες!!!!

Έχω και κάτι λεξάριθμους για να στηρίξω ακλόνητα την πρότασή μου, αλλά ας μην πέσουμε τόσο χαμηλά. Οι λέξεις μιλάνε από μόνες τους, δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο. Γρηγορείτε!!!!

Τέλος.

Οι άνθρωποι που πέθαναν…

2008-02-15T01:55:00.002+02:00

…σε εργατικό δυστύχημα, από επαγγελματικές ασθένειες, δεν μπορούν να έρθουν πίσω. Δεν έχει κανένας την δύναμη (και πιθανώς να μην αποκτήσουμε ποτέ αυτή τη δύναμη) να τους φέρει πίσω στη ζωή. Μπορούμε όμως να αποτρέψουμε τον θάνατο άλλων αθώων, που για να ζήσουν πεθαίνουν με μαθηματική ακρίβεια. Για τον καπιταλισμό τα εκατομμύρια κερδών αξίζουν πολύ περισσότερο από εκατοντάδες νεκρών.
Όχι άλλοι θάνατοι στον βωμό του κέρδους! Οργανώσου στο σωματείου σου. Οργανώσου με το ΠΑΜΕ. Πάλεψε για λαϊκή εξουσία-λαϊκή οικονομία! Για να ορίζεις εσύ τη ζωή σου. Για να μην ορίζουν τη ζωή σου τα κέρδη του κεφαλαίου.

ΥΓ: Με αφορμή το "Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα" που παρακολούθησα στο τέλος του.

Ο mpouligator…

2008-02-11T14:04:00.000+02:00

…τί έγινε και έπεσε;

Έχουμε καμιά ενημέρωση; (Σαν το ίντυ ακούγεται αυτό… :-D)

Κριτική στο κείμενο "Το κράτους του Θεού" του Νίκου Δήμου

2008-02-11T09:57:00.000+02:00

Ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται εδώ: Το κράτος του Θεού.

Το σχολιάζω παράγραφο παράγραφο και μετά θα κάνω και συνολικά σχόλια.

Από χρόνια έχω παρατηρήσει πως υπάρχει μία σημαντική επικάλυψη. Οι άνθρωποι που πιστεύουν στο Θεό, σε μέγιστο ποσοστό πιστεύουν και στο Κράτος.

Αν το σκεφθεί κανείς , είναι φυσικό. Και οι δύο αυτές ιδεολογίες, κρατισμός και θρησκεία, εκφράζουν την ανάγκη της προστασίας και της κάλυψης. Όσοι θέλουν ένα κράτος σωσίβιο και πατερίτσα, είναι φυσικό να ακουμπάνε στην ιδέα ενός παντοδύναμου και πανάγαθου πατερούλη. Για χιλιάδες χρόνια οι Βασιλείς ήταν Θεοί (ή «ελέω Θεού») και ο Θεός, Βασιλεύς των Ουρανών.

Σωστά μέχρι εδώ. Άλλωστε και οι Αμερικάνοι έχουν στο δολλάριό τους το "In God we trust". Αν και η έννοια του κράτους-σωσιβίου μπορεί να λειτουργήσει μόνο σε καπιταλιστικά πλαίσια.

Έτσι λοιπόν ήταν επόμενο οι οπαδοί του αρχικά άθεου Μαρξισμού να γίνουν κάποτε θρήσκοι. Ενώ ο πρώτος Μαρξισμός ευαγγελιζόταν την κατάργηση του κράτους, με τα χρόνια έγινε η κατεξοχήν κρατικίστικη ιδεολογία. Τόσο στον υπαρκτό (;) σοσιαλισμό όσο και στον δημοκρατικό. Τα συνθήματα σε όλες τις διαδηλώσεις της αριστεράς, εκφράζουν αφενός αιτήματα προς το κράτος (υψηλούς μισθούς, συντάξεις, περίθαλψη, κλπ) και αφετέρου μίσος προς κάθε εκδήλωση ιδιωτικής πρωτοβουλίας (όχι στο ξεπούλημα του… της… κ.ά.).

Χάσαμε μάλλον τον ειρμό της σκέψης. Από πότε ο μαρξισμός (το κεφαλαίο Μ χρειάζεται άραγε;) έγινε θρήσκος και δεν το μάθαμε; Ποιοι είναι αυτοί οι οπαδοί του μαρξισμού που από άθεοι έγιναν θρήσκοι; Χωρίς τεκμήριο δεν μπορείς να μιλάς για τέτοια πράγματα. Ο μαρξισμός άλλωστε δεν είναι ολοκληρωμένη θεώρηση για τη δομή της κοινωνίας. Ο μαρξισμός συμπληρώθηκε από τον Λένιν για να καταφέρει να στηρίξει θεωρητικά το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος, γι' αυτό άλλωστε και μιλάμε εδώ και 90 χρόνια για μαρξισμό-λενινισμό και όχι για νέτο μαρξισμό. Το ερωτηματικό δίπλα στον προσδιορισμό "υπαρκτός" για τα σοσιαλιστικά καθεστώτα που γνωρίσαμε είναι μάλλον ερωτηματικό αμφισβήτησης και όχι ειλικρινούς απορίας. Από τέτοια κόλπα γραφής έχουμε μάθει άλλωστε. Φυσικά και ήταν σοσιαλισμός και όχι με αυτοπροσδιορισμό, αλλά με αντικειμενική εξέταση των συνθηκών που επικρατούσαν, των αναγκών που κάλυψε, των αλμάτων που έκανε, των προβλημάτων που έλυσε και τις διαφορετικές σχέσεις παραγωγής που κατέκτησε.
Τα "συνθήματα της αριστεράς" είναι έννοια καθαρά προβοκατόρικη. Αναφέρεται μάλλον σε αιτήματα του ΠΑΜΕ, των σωματείων, των εργαζομένων γενικά, των αγροτών, των φοιτητών, των συνταξιούχων, των ειρηνιστών. Η αριστερά κοιτάει τους μπλόγκερς και τα δάση, δεν ασχολείται με τέτοια πράγματα. Υπάρχει βέβαια και μία σύγχυση γενικότερη. Τα ανωτέρω αιτήματα δεν αποτελούν διεκδικήσεις προς το κράτος και μόνον. Η συλλογική σύμβαση εργασίας δεν ορίζεται μονομερώς, αλλά την υπογράφει κι η ΓΣΕΕ, άρα το αίτημα κρούει την πόρτα και των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών του "κοινωνικού διαλόγου". Εκτός από το δημόσιο υπάρχει κι ο ιδιωτικός τομέας, ο οποίος έχει τεράστια υπερκέρδη. Σε προηγούμενη καταχώριση έχω αναφερθεί εκεί, καλύτερα να μην επαναληφθώ.

Το μίσος αυτό είναι τελικά μίσος προς την ελευθερία. Και το μοιράζονται πάλι κρατικιστές και θεούσοι. Όπως ο ελεύθερα σκεπτόμενος στοχαστής προκαλεί ρίγη απέχθειας στους πιστούς, έτσι και ο ελεύθερος επιχειρηματίας ενοχλεί βαθύτατα τους παντός είδους αριστερούς. (Έστω κι αν τελικά δωρίσει το 98% της περιουσίας του στους φτωχούς, όπως ο Gates).
Εδώ γίνεται μια ξεκάθαρη διαστρέβλωση. Δεν υπάρχει ελευθερία. Υπάρχει ελευθερία του κεφαλαίου. Η συντριπτική πλειοψηφία του πλανήτη είναι δέσμιοι μιας χούφτας ανθρώπων που κρατάνε τον πλούτο. Ο εργαζόμενος είναι δέσμιος του εργοδότη, είτε αυτός είναι το κρατικομονοπωλιακό κράτος είτε είναι ο ιδιώτης. Δεν είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε, είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι μας επιτρέπει το κεφάλαιο. Θέλουμε την ελευθερία εκείνη που θα μας επιτρέπει να απολαύσουμε τον κόπο της δουλιάς μας, να γίνουμε κοινωνοί της Τέχνης, να αθληθούμε, να μορφωθούμε ολόπλευρα. Θέλουμε ελευθερία χωρίς ναρκωτικά. Ελευθερία επιστημονικής έρευνας με βάση τις ανάγκες μας και όχι με βάση τις ανάγκες των επιχειρήσεων.
Κι ένα μεγάλο σφάλμα. Ο Gates έχει δωρίσει το μισό της περιουσίας του στα "φιλανθρωπικά ιδρύματα" που ο ίδιος έχει ιδρύσει. Πρώτον, αυτό εξασφαλίζει φορολογικές απαλλαγές. Δεύτερον, εφόσον είναι δικά του, έχει απόλυτο έλεγχο στο πού θα πάνε τα χρήματα. Τρίτον, αν δεν υπάρχει εκμετάλλευση, ποια η ανάγκη της φιλανθρωπίας; Τέταρτον, ακόμα και με πενήντα δισεκατομμύρια δολλάρια παραμένει ο πλουσιότερος άνθρωπος της γης. Πέμπτον, 50 δισεκατομμύρια δολλάρια ξεπερνούν τον πλούτο πολλών χωρών του πλανήτη. Έκτον, παραμένει το γεγονός ότι ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν με 1 δολλάριο την ημέρα.

Αυτός που ρισκάρει, που τολμά, που ακροβατεί χωρίς προστατευτικό δίχτυ, που βασίζεται μόνο στον εαυτό του και στις δυνάμεις του, προκαλεί τον φθόνο και την οργή όλων των υποταγμένων στις αυθεντίες. Είτε είναι πνευματικός, είτε επιχειρηματικός δημιουργός. Η «ελεύθερη αγορά» (ιδεών και αγαθών) είναι κόκκινο πανί για τους ιδεολόγους της ανελευθερίας.

Δεν βασίζεται κανένας επιχειρηματίας στις δικές του δυνάμεις. Βασίζεται στην εργασία άλλων. Τα μαθηματικά της δημιουργίας της υπεραξίας δεν έχουν ανατραπεί, δεν γίνεται άλλωστε. Ο επιχειρηματίας δεν δημιουργεί, οι εργαζόμενοι δημιουργούν. Κανένας πνευματικός δημιουργός δεν είναι αυτοδημιούργητος. Διαβάζει, ακούει, βλέπει, μελετάει και αφομοιώνει τις δημιουργίες άλλων για να μπορέσει να προσφέρει παραπέρα και ο ίδιος. Η μία περίπτωση ολοκληρωτικής ρήξης με τα "κεκτημένα" που μπορώ να σκεφτώ, είναι αυτή του Schoenberg ή Schönberg (Σαίνμπεργκ), ο οποίος προσπάθησε να γκρεμίσει τις βασικές αρχές της τονικής μουσικής. Επειδή όμως αυτό το πείραμα (γιατί τελικά επρόκειτο για πείραμα) δεν είχε καμία πρακτική βάση, ήταν δημιούργημα ξερής θεωρητικής σκέψης και μάλιστα αντιδιαλεκτικής, δεν μπόρεσε να επιζήσει, ο "ανυπότακτος στην αυθεντία της τονικότητας" Schönberg δεν τα κατάφερε.

Η ανθρωπότητα δεν έχει ενηλικιωθεί. Βρίσκεται ακόμα στο παιδικό της στάδιο και της είναι απαραίτητη η θαλπωρή και η προστασία.

Εδώ είναι πέρα για πέρα αληθινή αυτή η φράση. Αδυνατεί όμως να βρει την προοπτική της. Η ανθρωπότητα γνώρισε το μεγαλύτερα επιτεύγματά της όσο υπήρχε Σοσιαλισμός. Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών πρόσφερε άλματα στην Επιστήμη, την Υγεία, την Τεχνολογία και στις Τέχνες. Εκεί η ανθρωπότητα γνώρισε την εφηβική της νεότητα και άρχισε να συνειδητοποιεί τί μπορεί να κάνει. Η ενηλικίωση μπορεί να αργήσει, αλλά θα έρθει.

«Το Κόμμα είναι μία μεγάλη αγκαλιά» μου είχε πει επιφανής Αριστερός. Κάποτε (αλλά δεν θα το δούμε εμείς) θα ξεπεράσει την ανασφάλειά της.

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αριστερό κόμμα.

Συνολικά τα μπερδεύει ο Νίκος Δήμου. Σοσιαλσιμός, κρατισμός, θρησκεία. Αδυνατεί να μας εξηγήσει το πώς μπλέκεται τελικά η θρησκεία με το κράτος. Θα περίμενε κανείς διαβάζοντας έναν τέτοιο τίτλο να γίνει αναφορά σε φονταμενταλιστικά καθεστώτα τύπου Ιράν. Άλλωστε οι Αμερικανοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας πείσουν ότι το Ιράν είναι μια κακιά χώρα που πρέπει να εκδημοκρατιστεί γιατί αλλιώς αποτελεί κίνδυνο για όλους τους ανθρώπους του Σύμπαντος. Παρ' όλ' αυτά, γίνεται ένα αυθαίρετο μπλέξιμο της θρησκείας με μια θεμελιώδη θεωρία της "Αριστεράς", τον μαρξισμό, χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε επιχειρηματολογία ότι ισχύει κάτι τέτοιο. Από κει κι έπειτα βέβαια, το πεδίο ανοίγει για να γίνει μια αναφορά σε "συνθήματα της Αριστεράς", στους επιχειρηματίες που ριψοκινδυνεύουν. Γίνεται σύνδεση των πολέμιων του καπιταλισμού με τους πολέμιους της ελευθερίας.
Προσπαθεί να πείσει τον αναγνώστη, χωρίς να το αναφέρει ρητά, ότι σοσιαλδημοκρατία και σοσιαλισμός είναι το ίδιο πράγμα, ότι και οι δύο θέλουν το ισχυρό κράτος χωρίς καμία διαφορά. Φανερώνεται έλλειψη αντίληψης στοιχειωδών πολιτικών εννοιών ή είναι μια συνειδητή διαστρέβλωση; Η σοσιαλδημοκρατία έχει αποδείξει στα πολλά χρόνια κυβερνήσεων ότι κάθε άλλο παρά σχέση έχει με τον σοσιαλισμό. Σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις υπήρξαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως αυτή δεν έχασε τον ρόλο της ως Ένωση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, ένωση αντιλαϊκή, ένωση του πολέμου. Ο τρίτος δρόμος απέδειξε ότι είναι απλά μια παράκαμψη για τον συντηρητισμό.
Ενώ η δικτατορία της εργατικής τάξης καταδικάζεται ως ανελεύθερο καθεστώς, η δικτατορία της αστικής τάξης εκθειάζεται ως φιλελευθερισμός. Ο φιλελευθερισμός, ως έκφραση ενός οικονομικού συστήματος, του καπιταλισμού, δεν μπορεί παρά να κουβαλάει το βασικό συστατικό του: την ολοκληρωτική εκμετάλλευση όλων των τάξεων από μια τάξη που κατέχουν τα μέσα παραγωγής. Είναι το ίδιο ελεύθεροι να πάνε διακοπές σε ένα εξωτικό νησί και ένας υπάλληλος λογιστηρίου και ένας βιομήχανος. Ο πρώτος όμως δεσμεύεται από την έλλειψη χρήματος και χρόνου για να κάνει κάτι τέτοιο. Αντίθετα, σε μια Σοβιετική Ένωση που μνημονεύεται συνεχώς ως δικτατορία ήταν ελεύθεροι όλοι ανεξαιρέτως να πάνε διακοπές.
Τί δημιουργεί. αλήθεια, ένας επιχειρηματίας; Ή, για να το θέσω καλύτερα, τί θα μπορούσε να δημιουργήσει ένας επιχειρηματίας χωρίς τους εργαζόμενους που έχει στη δούλεψή του; Ο εργαζόμενος είναι που δημιουργεί υπεραξία, την οποία κλέβει ο επιχειρηματίας. Είναι λοιπόν τόσο καταπληκτικό αυτό το φαινόμενο, που είναι δημιουργία ...του επιχειρηματία! Η "Δημιουργία" του Χάυντν μάλλον θα ήταν ωδή προς το καπιταλιστικό σύστημα, αν ο ίδιος ζούσε 70 χρόνια αργότερα.
Κράτος του θεού λοιπόν. Ο κρατισμός όμως του σοσιαλισμού, έτσι όπως τον αντιλαμβάνεται ο Νίκος Δήμου, πρέπει να διαφέρει από τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό. Διαφορετικά δεν θα είχε αφοριστεί ο κομμουνισμός από κοτζαμάν θρησκευτικό ηγέτη, από τον ίδιο τον Πάπα!

Δεν ξεγελιόμαστε. Το κείμενο είναι επίθεση προς την ιδεολογία της εργατικής τάξης. Προσπάθεια να πειστούμε όλοι ότι ο καπιταλισμός είναι ο μόνος δρόμος. Με επιθέσεις σε λέξεις με λιγότερο καθαρή σημασία, όπως αριστερά, επιχειρείται να στιγματιστούν περισσότερο οι αξίες του σοσιαλισμού και του κομμουνιστικού κινήματος.
Δεν μασάμε. Ξέρουμε να τα αντιπαλεύουμε και έχουμε τη μέθοδο για να τα αποκρούσουμε.
Δεν υποχωρούμε. Το μέλλον είναι δικό μας και θα το κατακτήσουμε. Η ανησυχία που προκαλεί η άνοδος της λαϊκής αγανάκτησης που εκφράζεται και εκλογικά πια, αλλά και η αδυναμία της αστικής τάξης να χαλιναγωγήσει στον επιθυμητό βαθμό αυτήν την αγανάκτηση, βγάζει από το οπλοστάσιο κάθε λογής μέσα, από μνημόνια κατά του κομμουνισμού μέχρι κειμενάκια για το κράτος. Έχουμε τη δύναμη να τα αποκρούσουμε όλα.

Από τις Ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

2008-02-10T02:32:00.000+02:00

Μια φορά ένας τύπος, γύρισε στο σπίτι του, άνοιξε το ψυγείο και πήρε μια κρύα μπύρα. Την άνοιξε με το δόντι, τώρα τελευταία τον πονούσε αυτή η κίνηση, αλλά δεν έδινε και μεγάλη σημασία στο γεγονός. Κάθισε στον καναπέ, άνοιξε την τηλεόραση, έβαλε το ματσάκι που είχε γράψει στο DVD, πήρε τηλέφωνο τον κολλητό κι άρχισαν να τα λένε. Τίποτα το ουσιαστικό στην κουβέντα, απλά τα λέγανε.
Κάποια στιγμή τράβηξε μια ρουφηξιά από το μπουκάλι.
"Φφφφττττ!", έκανε φτύνοντας.
-Να γ... !
-Τί έγινε ρε κολλητέ; Έπαθες κάτι;
-Η μπύρα ρε! Ζεστάθηκε!

Η αναγκαιότητα του κέρδους

2008-02-09T20:38:00.000+02:00

Βρίσκομαι στην Μυτιλήνη για να δω τους γονείς, καθώς τα Ιησούγεννα και την πρωτοχρονιά τα πέρασα στην Θεσσαλονίκη, λόγω των υποχρεώσεων της δουλιάς. Περνώντας από την αγορά της Μυτιλήνης, διαπίστωσα ότι η κίνηση δεν ήταν απλώς μειωμένη, ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Λογικό θα μου πεις, αφιερωμένε αναγνώστη μου. Αν δεν το πεις, θα στο πω εγώ. Αφού ο κόσμος δεν έχει λεφτά, πώς να ψωνίσει; Γιατί ο κόσμος δεν έχει λεφτά όμως; Μα γιατί δεν αντέχει η οικονομία μας να δοθούν μεγαλύτεροι μισθοί. Σωστόν; Σωστόν...

(μούμπλε μούμπλε)

Για να κοιτάξουμε όμως καλύτερα. Τα κέρδη των επιχειρήσεων στον βιομηχανικό τομέα αναλογούν σε 20 χιλιάδες ευρώ ανά εργαζόμενο, ενώ στον εμπορευματικό τομέα 15 χιλιάδες ευρώ ανά εργαζόμενο, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία. Τί σημαίνει αυτό; Ότι ο κάθε εργαζόμενος χάρισε στην επιχείρηση που δουλεύει τα ως άνω ποσά κατά μέσο όρο. Τί σημαίνει αυτό επίσης; Ότι κατά μέσο όρο, ο κάθε εργαζόμενος θα μπορούσε να έχει ετήσιες απολαβές προσαυξημένες κατά τα ως άνω ποσά, χωρίς να έχουν ζημιά οι επιχειρήσεις. Για να δούμε, 15 χιλιάδες ευρώ διά δώδεκα ίσον 1250 ευρώ το μήνα. Προσαυξημένος μισθός κατά 1250 Ευρώ, προσέχεις; Δλδ. αν έπαιρνες 750 Ευρώ, θα μπορούσες να πάρεις 2 χιλιάρικα, χωρίς να ζημιωθούν οι επιχειρήσεις. Για σταθείτε ρε παιδιά, πώς και δεν αντέχει η οικονομία μεγαλύτερους μισθούς; Δεν συζητάμε απλά για κέρδη "έλα μωρέ, 2 τα εκατό βγάζω", συζητάμε για υπερκέρδη. Ένας ωραιότατος πολύ καλός μισθός ανά εργαζόμενο, στην τσέπη των επιχειρηματιών. Δουλεύει ο ένας για δύο, πληρώνεται για έναν. Ο μισθός που θα μπορούσε να συντηρήσει μια θέση εργασίας ενός ανέργου, στην τσέπη των επιχειρηματιών. Ο μισθός που θα μπορούσε να πάει σε ένα ΑμΕΑ, στην τσέπη των επιχειρηματιών.
Ώπα, ώπα, κάναμε λογικό σφάλμα, φωνάζουν. Αν οι επιχειρήσεις δεν έχουν κέρδη, τότε ποιος ο λόγος να υπάρχουν; Πάμε να το αναλύσουμε κι αυτό λοιπόν.
Είπε κανένας να μην έχουν κέρδη; Σε καπιταλισμό ζούμε, θα έχουν κέρδη, λογικό. Αντί να πάρει ο εργαζόμενος 2 χιλιάρικα, θα πάρει 1400 Ευρώ, όσο λέει το ΠΑΜΕ, και θα απομείνουν τα άλλα στην τσέπη των επιχειρηματιών. Οι διεκδικήσεις του ΠΑΜΕ, αφιερωμένε αναγνώστη μου, δεν είναι εκτός πραγματικότητας. Είναι δικές τους εκτιμήσεις, των ίδιων των επιχειρήσεων. Ή μήπως νομίζεις ότι στο ΠΑΜΕ δεν έχουν με τί άλλο να ασχοληθούν και κάθονται να κάνουν αναλύσεις μακροικονομικών μεγεθών, προσομοιώσεις στατιστικών μοντέλων και άλλες τέτοιες ιστορίες; Ε, να είμαστε σοβαροί. Θα μπορούσαν κάλλιστα να υπάρξουν κέρδη με χίλια τετρακόσια βασικό μισθό, και πολύ καλά κέρδη όπως βλέπουμε. Αλλά ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει με καλοσύνη, είναι γεννημένος για να τρώει όσο το δυνατόν περισσότερο.
Θα το προεκτείνω κι άλλο βέβαια, γιατί τα πράγματα δεν σταματούν εδώ και θα θέσω την εξής ερώτηση: Γιατί να υπάρχει κέρδος; Γιατί θα πρέπει να υπάρχει μια επιχείριση που θα κλέβει τον εργαζόμενο; Η αξία ενός προϊόντος, κι αυτό δεν έχει αλλάξει εδώ και 250 χρόνια (εξαιρουμένου του τραπεζικού και χρηματιστηριακού κεφαλαίου) ορίζεται ως η ενσωμάτωση την εργασίας στην εμπορευματική του αξία. Δεν μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς εργασία. Ακόμα και ρομπότ να βάλεις να κάνουν όλη την παραγωγή, λ.χ. από την εξόρυξη του μεταλλεύματος μέχρι την παράδοση του αυτοκινήτου στον αγοραστή, πάλι χρειάζεται κάποιος να τα σχεδιάσει (να σκεφτεί δλδ., πνευματική εργασία), να τα μεταφέρει, να τα εγκαταστήσει, να τα συντηρήσει, κτλ., πάλι υπάρχει εργασία.
Εφόσον λοιπόν, τα κάνουν όλα μόνοι τους οι εργαζόμενοι, τί τον χρειάζονται τον νταβατζή; Γκρέμισέ τον από κει πάνω, στις γερμένες πλάτες σου στηρίζεται ο θρόνος του! Στήσου ορθός, στο πλήρες ανάστημά σου και αποτίναξέ τον!
Δώσε λεφτά στους εργαζόμενους, αυτά που οι ίδιοι παράγουν. Όταν έχω λεφτά, θα τα ξοδέψω, δεν θα τα πάρω στον τάφο μου, θα καλύψω τις ανάγκες μου. Θα κινηθεί και το εμπόριο, και ο αγροτικός τομέας. Δεν θα χρειάζεται ούτε να πετάξουν τόνους μπαμπάκι και ροδάκινα για να κρατήσουν την επιδότηση και να συντηρήσουν την τιμή. Έχω λεφτά, θα πάω να ψωνίσω, να και το εμπόριο. Μεγαλύτερη κίνηση στον εμπορευματικό τομέα, μεγαλύτερες κι οι ανάγκες για περισσότερους υπαλλήλους, να και θέσεις εργασίας. Εξαιρετικά υπεραπλουστευμένο, ξέρω. Όμως το βασικό είναι αυτό, ότι η κλεψιά σε βάρος του εργαζόμενου ζημιώνει την κοινωνία συνολικά και τρέφει παχύσαρκα μια μικρή μερίδα.
Ρεαλισμός είναι κύριοι. Ο ρεαλισμός που μας υπαγορεύουν οι δικές μας ανάγκες, όχι οι δικές σας.

Λεονκαβάλο στο ΚΘΒΕ.

2008-02-08T17:31:00.000+02:00

Ήμανε (ήμουν) στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Κρατικό το λέμε όλοι) την προηγούμενη Κυριακή για να παρακολουθήσω δύο όπερες. Δύο, γιατί ήταν μικρές σε διάρκεια. Η πρώτη ήταν ο "Οιδίπους Τύραννος" (Έντιπο Ρε) και η δεύτερη οι "Παλιάτσοι", του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο αμφότερες.
Εκπρόσωπος του βερισμού και αυτός, όπως και ο Mascagni (Μασκάνι, αλλά δεν μας κάνει γιατί δεν τον πάω μία. Ήτανε μέλος του φασιστικού κόμματος του Μουσολίνι). Βερισμός, από το ιταλικό βέρο-αλήθεια, σημαίνει ρεαλισμός. Τα θέματα του ιταλικού βερισμού είναι παρμένα κυρίως από την καθημερινή ζωή των χαμηλών τάξεων, αλλά το κυρίαρχο στοιχείο είναι ότι το συγκεκριμένο κίνημα προσπαθεί να μην προβάλλει τις απόψεις του δημιουργού πάνω στο έργο αλλά απλά να παρουσιάσει τα γεγονότα με αντικειμενικό τρόπο. Δεν γίνεται αυτό φυσικά, γι' αυτό και ο βερισμός δεν διήρκεσε πάνω από 20 χρόνια. Τέλος με τα ιστορικά στοιχεία.
Η μουσική του Λεονκαβάλο είναι καταπληκτική. Συνεχώς σε κίνηση, ποτέ στατική, μα με τρόπο που να μην κουράζει το αυτί, χωρίς να είναι υπερβολικά φορτωμένη. Άγνωστος συνθέτης και ήταν καλή ευκαιρία για να τον ακούσουμε, γιατί πέρα από τους Παλιάτσους και το Βέστι λα Τζούμπα (άρια στους παλιάτσους), δεν ξέρουμε και πολλά πράγματα.
Ξεκινάω με τον Έντιπο. Η υπόθεση γνωστή. Δεν την γράφω, ψάξτε στο Ιντερνετ και διαβάστε τη. Ηθικολογική είναι ούτως ή άλλως, ότι δεν πρέπει να κάνουμε αιμομιξίες γιατί σκοτωνόμαστε. Στα παλιά τα χρόνια δεν υπήρχε η έννοια του γένους, οπότε μπορούσαν να πάνε αδερφές με αδερφούς, με μανάδες, με ξαδέρφια, γενικά γινόταν κόλαση. Επειδή όμως διαπίστωσαν ότι αυτό δεν τους βγαίνει σε καλό, το σταματήσανε, και το κάνανε και μύθο για να εντυπωθεί καλύτερα σε όλους. Διαβάστε και την "καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους" του Ένγκελς για να τα δείτε και στην ολότητά τους. Πάμε και στην παράσταση τώρα.
Λοιπόν, ο τύπος που ερμήνευε τον Οιδίποδα, δεν ήταν καλός. Φωνή που δεν περνούσε, βραχνός, αδυναμίες στις ψηλές. Δεν ήταν να τον κλαίνε οι ρέγγες, αλλά για πρωταγωνιστικό ρόλο σίγουρα δεν ήταν. Ο Κρέοντας ήταν πολύ καλός, κι ο Τειρεσίας επίσης. Η Ιοκάστη δεν μου έκανε εντύπωση. Ο βοσκός του Λάιου, τενοράκος, και ο αγγελιοφόρος καλός, στιβαρός. Η χορωδία ανέκφραστη και αδιάφορη. Σκηνοθετικά στατικό το έργο, τα σκηνικά εντελώς αφαιρετικά, ένα χέρι να συμβολίζει το θείο (τον θεό, όχι τον αδερφό του πατέρα σου) και ένα πόδι την εξουσία.
Οι Παλιάτσοι είναι γνήσιο έργο βερισμού. Η πραγματική ζωή, στην προκειμένη περίπτωση των καλλιτεχνών ενός θιάσου της Κομέντια ντελ Άρτε. Ο Κάνιο, αρχηγός του θιάσου και ερμηνευτής του ρόλου του παλιάτσου της Κομέντια, είναι παντρεμένος με την Νέντα, την Κολομπίνα. Καθώς ξεκινάει το έργο ο Κάνιο κάνει την δήλωση ότι όλα αυτά που θα δούμε δεν σχετίζονται με την πραγματικότητα. Αφού τελειώνει και διαφημίζει το βραδυνό έργο, καλούν τον θίασο για να πιει στην κοντινή ταβέρνα. Ο Κάνιο και ο Μπέπε (ο Αρλεκίνος στην Κομέντια-εραστής της Κολομπίνα) δέχονται, αλλά ο Τόνιο, (ο καμπούρης Ταντέο) αρνείται και το κοινό καλαμπουρίζει λέγοντας ότι ο Τόνιο ετοιμάζεται να τα ρίξει στην Νέντα. Ο Κάνιο προειδοποιεί ότι παρά το γεγονός ότι ο ρόλος του επιβάλλει να είναι ένας χαζός σύζυγος, εντούτοις στην κανονική του ζωή δεν θα ανεχόταν να γίνει κάτι τέτοιο. Αφού βέβαια διαβεβαιώνει τους πάντες ότι δεν υποψιάζεται την Νέντα, φεύγουν. Εκείνη τη στιγμή, ο Τόνιο που έμεινε πίσω ομολογεί στην Νέντα ότι την αγαπάει, αλλά αυτή τον περιγελάει. Τότε εκείνος προσπαθεί να την πάρει με τη βία, αλλά εκείνη τον χτυπάει και ξεφεύγει. Έρχεται ο Σίλβιο, ένας θεατής, ο οποίος είναι εραστής της Νέντα. Ο Τόνιο που στο μεταξύ κρυφάκουγε, φεύγει να ειδοποιήσει τον Κάνιο στην ταβέρνα. Την ώρα που μπαίνει μέσα ο Κάνιο, ο Σίλβιο και η Νέντα αποχωρίζονται και τους ακούει. Η επόμενη σκηνή δείχνει την παράσταση, όπου ο Παλιάτσος υποψιάζεται ότι η Κολομπίνα τον απατάει. Στο τέλος, απειλεί την Κολομπίνα ότι θα την σκοτώσει προκειμένου να ακούσει το όνομα του εραστή της στην τελευταία της πνοή. Ενώ την μαχαιρώνει αληθινά, η Νέντα αναφωνεί "Σίλβιο" και ο Σίλβιο πετάγεται από το κοινό βλέποντας την αγαπημένη του νεκρή. Τότε ο Κάνιο σκοτώνει κι εκείνον, φωνάζει "η κωμωδία τελείωσε" και υποκλίνεται. Πέφτει η αυλαία, τέλος, πάμε σπίτια μας.
Το ενδιαφέρον στην ιστορία είναι η ανατροπή. Ξεκινάει με ένα ιδεολόγημα που κυριαρχούσε επί ρομαντισμού (και ο βερισμός ήρθε σαν απάντηση στον ρομαντισμό), το ότι οι καλλιτέχνες είναι εκτός της κοινωνικής ζωής, ότι η Τέχνη δεν αναπαριστά την κοινωνία (γι' αυτό και στον ρομαντισμό υπήρχαν πολλά θέματα παρμένα από τη μυθολογία, βλέπε το "Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν" του Βάγκνερ) και καταλήγει να το ανατρέπει, δείχνοντας ότι οι καλλιτέχνες δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους άλλους. Δεν είναι βέβαια και σοσιαλιστικός ρεαλισμός, να δίνει και προοπτική εξέλιξης της κοινωνίας κτλ.. Μου άρεσε πάντως αρκετά σαν σύλληψη.
Οι Παλιάτσοι ήταν αρκετά καλύτερη παράγωγη σε σχέση με τον Έντιπο. Όλο το καστ ήταν εξαίρετο. Η χορωδία έδωσε καλή παράσταση, αλλά βέβαια στο φωνητικό μέρος τράβηξαν το βάρος οι Βούλγαροι τενόροι, να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η σκηνοθεσία ήταν ευρηματική, με κινηματογραφημένο υλικό που καθρέφτιζε ό,τι γινόταν στην σκηνή και επεξεργασμένο για να δίνει την εντύπωση παλιού βωβού κινηματογράφου. Οι ηθοποιοί επί σκηνής φορούσαν τα παραδοσιακά κοστούμια της Κομέντια ντελ Άρτε, αλλά στο βίντεο φαινόταν η ίδια περίπου σκηνή, με ανθρώπους χωρίς κουστούμια, σαν να διαδραματιζόταν η σκηνή σε ένα απλό σπίτι. Εκτιμώ ότι ήθελε να τονίσει ακόμα περισσότερο την ανατροπή της αρχικής δήλωσης, κι αυτό μου άρεσε ιδιαίτερα. Γενικά φάνηκε ότι το βάρος δόθηκε στους Παλιάτσους και όχι στον Οιδίποδα.

Συνοψίζοντας, το αποτέλεσμα ήταν πάρα πολύ καλό. Το θέατρο γεμάτο. Από την άλλη, το φοιτητικό εισιτήριο στον πρώτο εξώστη είχε 20 Ευρώ. Δεν τα κλαίω, αλλά 20 Ευρώ για μια παράσταση; Εντάξει, θα μου πεις ότι ήταν τόσοι μουσικοί επί σκηνής, δουλέψανε τόσοι αθρώποι, πρέπει να πληρωθούν. Στάσου ρε μάστορα, γιατί δλδ. θα πρέπει να βγουν από το εισιτήριο αυτά τα λεφτά; Ο πολιτισμός δλδ. θα πρέπει να αποφέρει κέρδος σε μια επιχείρηση (η Όπερα Θεσσαλονίκης είναι επιχείρηση, όπως και το ΚΘΒΕ, όπως και τα Μέγαρα Μουσικής, κτλ.); Γιατί να μην επιχορηγούνται απλά, με μόνο σκοπό την παραγωγή καλλιτεχνικού έργου; Να ικανοποιεί ο πολιτισμός τις ανάγκες της λαϊκής οικογένειας, όχι αυτών που τα έχουνε.
Κοίτα να δεις, πάλι ξέφυγα από το αρχικό θέμα. Γι' αυτό δεν έπαιρνα καλούς βαθμούς στην έκθεση μάλλον...

Ο παράδεισος και ο Αλέξης Τσίπρας

2008-02-07T16:00:00.001+02:00

Ο Αλέξης Τσίπρας διαβάζει το blog μου. Μου θύμισε ο a8lios ότι στην χτεσινή Ελληνοφρένεια (πέθανα στο γέλιο, δεν μου έμεινε νεφρί) ο Αλέξης Τσίπρας έκανε τον παραλληλισμό δευτέρα παρουσία-σοσιαλισμός. Ο Αλέξης Τσίπρας διαβάζει το blog μου. Ο Αλέξης Τσίπρας μπόρεσε να κάνει αυτόν τον παραλληλισμό διότι διάβασε το ποστ που έκανα για τον σοσιαλισμό και τον παράδεισο. Ο Αλέξης Τσίπρας, αφού αποτελεί τον αυριανό πρόεδρο του Συνασπισμού της Αριστερότητας (της κανονικής αριστερότητας, της ριζοπλαστικής θα είναι ο Αλέκος ο Αλαβάνος) των Κουνημάτων και της Οικονομίας, διαβάζοντας το blog μου θα μπορέσει πιο σωστά να αποκτήσει ολοκλήρωμενη πρόταση για την σοσιαλιστική προοπτική. Αλέξη Τσίπρα, ΦΑΝΑΤΙΚΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΜΟΥ, ΣΟΥ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ ότι θα κάνω κι άλλες τέτοιες δημοσιεύσεις. Μπορείς να στηρίζεσαι πάνω μου. Πες όμως και στον ΓΑΠ να διαβάσει το blog μου, για να έχετε ομοφωνία απόψεων όταν θα κυβερνήσετε μαζί. Εντάξει Αλέξη;

Ο παράδεισος!

2008-02-01T15:21:00.000+02:00

Έβλεπα ψες το βράδυ μια εκπομπή, νομίζω στο Σκάι, όπου η δημοσιογράφος είχε διάφορες συνεντεύξεις από εκπροσώπους διαφόρων θρησκειών των ΗΠΑ (ή ΕΠΑ). Για όσους δεν το γνωρίζουν, οι ΕΠΑ, ως χώρα της ελευθερίας (υπόκρουση: "o'er the laaaand of the freeeeee), αποτελεί έναν τόπο όπου οι κάθε λογής αιρέσεις βρίθουν. Άλλωστε η κάθε καινούργια πόλη-πολιτεία της νέας χώρας ιδρύθηκε κάπως έτσι: διαφωνούσαν σχετικά με τη φύση του Ιησού (είπαμε, Ιησούς, όχι Χριστός), ξεκουβαλούσαν και πηγαίναν να φτιάξουν καινούργια πόλη για να συμφωνούν όλοι και να μη σφάζονται μεταξύ τους, διαφωνούσαν οι μορμόνοι, πηγαίναν αλλού, αλλού οι Άμις, οι μουσουλμάνοι, και πάει λέγοντας. Όταν πια πέταξαν τους Βρετανούς και το τσάι τους στη θάλασσα κι όλοι αυτοί είπαν "είμαστε καινούργιο κράτος", η ανεξιθρησκεία και η ανοχή των αλλόπιστων ή αλλόδοξων ήταν όχι απλά δικαίωμα, αλλά ανάγκη. Μόνο οι μαύροι και οι ινδιάνοι έμειναν χωρίς δικαίωματα. Ε, δημοκρατία και κοινοκτημοσύνη θα έχουμε, αλλά όχι και να καταργήσουμε και τους δούλους, που έλεγε σατυρικά κι ο Αριστοφάνης.
Ρωτάει λοιπόν κι η δημοσιογράφος- η οποία είχε γενικά ένα στυλ "θέλω να μάθω τα πάντα για τις θρησκείες σας γιατί δεν ξέρω τίποτα γι' αυτές" και έκανε ερωτήσεις με έναν σχεδόν παιδικό και άμεσο τρόπο- τον καθολικό αρχιεπίσκοπο της Νιου Γιορκ σχετικά με το προσωπικό του όραμα για τον παράδεισο. Εκείνος απαντάει ότι "θα είναι ένα μέρος όπου δεν θα υπάρχουν έγνοιες, θα υπάρχει γαλήνη και ειρήνη". Για δες, λέω, αυτός μιλάει για τον κομμουνισμό.
Ακόμα και σε ένα σοσιαλιστικό καθεστώς, όπως αυτό που γνωρίσαμε επί Σοβιετικής Ένωσης, τα προβλήματα που βιώνουμε καθημερινά, δεν υπήρχαν. Δουλιά, σπίτι, φαγητό, αθλητισμός, τέχνες, παιδεία, υγεία ήταν όλα παρεχόμενα από το κράτος δωρεάν, χωρίς καμία ανησυχία από μέρους των πολιτών. Χωρίς έγνοιες λοιπόν, τουλάχιστον όχι αυτές που μας απασχολούν τώρα. Για το θέμα της ειρήνης, τί να πρωτοπείς. Σταμάτημα του πολέμου στο ανατολικό μέτωπο το 1917, εκατομμύρια νεκροί στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, πόσοι λαοί να ενώνονται και να ζουν ειρηνικά μεταξύ τους. Θυμηθείτε ότι η Γιουγκοσλαβία διαμελίστηκε και ξεκίνησαν οι εμφύλιοι όταν ανατράπηκε το οικοδόμημα.
Αρχιεπίσκοπε, σκάρτη η υπόσχεσή σου για τον παράδεισο. Μας λες ότι πρέπει να περιμένουμε τη δευτέρα παρουσία και την ανάσταση νεκρών και δεν ξέρω εγώ τί άλλο κι ότι θα είναι κάτι έξω από το υλικό σύμπαν, και δεν θα έχουμε σώμα και κάτι τέτοια τρελά, χωρίς να μας παρέχεις καμία απόδειξη ότι όλα αυτά ισχύουν. Εμείς σου λέμε ότι παράδεισος μπορεί να γίνει η γη αυτή εδώ που την πατούμε, τώρα που ζούμε, και έχουμε τις αποδείξεις γι' αυτό, γιατί πήραμε μια γεύση από αυτά που μπορούμε να κάνουμε.

Ρε κόσμε, ξύπνα επιτέλους και σταμάτα να παίρνεις το ναρκωτικό της θρησκείας. Δεν χρειάζεται να περιμένεις να πεθάνεις για να ζήσεις καλά στον οποιοδήποτε παράδεισο, μπορείς να ζήσεις καλά ΤΩΡΑ, ΕΔΩ, όταν θα αποτινάξεις τον ζυγό, όχι της αμαρτίας, αλλά της εκμετάλλευσης. Άλλωστε, κι η εκμετάλλευση, αμαρτία είναι...

Πνευματική ιδιοκτησία, open source και άλλα

2008-01-30T23:29:00.000+02:00

Διάβασα στο error του Rocean για το κομμουνιστικό open source. Παίρνω λοιπόν αφορμή για κάποιες σκέψεις πάνω σε αυτό και μια προέκτασή τους.

Η έννοια της "πνευματικής ιδιοκτησίας" είναι λίγο συγκεχυμένη. Σαφώς και δεν μπορεί να υπάρχει "ιδιοκτησία στην γνώση", καθώς η γνώση, είτε αυτή είναι επιστημονική, τεχνολογική, προγραμματιστική ή οτιδήποτε άλλο, είναι κοινωνική παραγωγή και όχι ατομική. Τα άλματα στην επιστήμη δεν ήρθαν από το πουθενά. Ο Νιούτον δεν ανακάλυψε τον νόμο της παγκόσμιας έλξης το 500 π.χ. και ο Αϊνστάιν δεν ζούσε στο 1600 όταν σκέφτηκε τη θεωρία της σχετικότητας. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι "η σκέψη αυτή είναι δική μου και κανενός άλλου"; Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι η ανακάλυψη του καινούργιου είναι θέμα συνθηκών. Η τηλεόραση εφευρέθηκε σε δυο διαφορετικά σημεία του πλανήτη ταυτόχρονα. Ο διαφορικός λογισμός είχε ανακαλυφθεί από τον Newton και τον Leibniz. Ο Τζουλς Βερν είχε προαναγγείλει την κίνηση με ατομική ενέργεια (20.000 Λεύγες κάτω από τη θάλασσα), αλλά έπρεπε να περάσουν 80 χρόνια για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο. Τα κινήματα της τέχνης δεν ήρθαν από το μηδέν. Συχνά λέγεται ότι ο Μπετόβεν ήταν ο τελευταίος κλασικός και ο πρώτος ρομαντικός, ή ότι στον Μπαχ υπάρχει όλη η μουσική του πριν και του μετά. Η επανάσταση του 1917 δεν ήρθε από μόνη της, πάτησε θεωρητικά στον Μαρξ, στον Λένιν, πήρε την εμπειρία της Κομμούνας, του 1905 κι αυτοί οι άνθρωποι κι αυτά τα γεγονότα με τη σειρά τους σε άλλους και σε άλλα γεγονότα.
Με το open source λοιπόν, ο δημιουργός-προγραμματιστής λέει: Ο κώδικας του προγράμματός μου, δλδ. η σκέψη μου (γιατί ο προγραμματισμός δεν είναι τίποτε άλλο από αποτύπωση της σκέψης με κάποιο εργαλείο διαφορετικό από την ομιλούμενη γλώσσα), δεν μου ανήκει, δεν έχω δικαίωμα να την κρατήσω για μένα. Η GPL άδεια δηλώνει ότι ο κώδικας που θα δημοσιευτεί κάτω από αυτήν την άδεια θα πρέπει να παραμείνει ανοιχτός για πάντα. Αν χρησιμοποιηθεί κομμάτι από αυτόν τον κώδικα, ο νέος κώδικας που το χρησιμοποιεί θα πρέπει να είναι ανοιχτός και κανένας δεν έχει δικαίωμα να πάρει κομμάτι και να το "κλείσει".
Υπάρχουν βέβαια κι άλλα παραδείγματα αδειών, δεν είναι μόνο η GPL. Η BSD λέει "κάντε ό,τι θέλετε, πειράξτε το, κλειδώστε το, βγάλτε λεφτά, δεν με ενδιαφέρει". Η MIT λέει ότι "θα πρέπει να υπάρχει αναφορά" και σταματάει εκεί. Υπάρχουν δλδ. διαφορετικές εκφάνσεις και στο open source, δεν είναι όλα ρόδινα. Η Apple ας πούμε πήρε το BSD και έφτιαξε ένα ολόκληρο (καινούργιο μεν, αλλά βασισμένο αλλού, όπως όλα) λειτουργικό σύστημα, και κάτι τέτοιο είναι επιτρεπτό και θεμιτό σύμφωνα με την καπιταλιστική λογική. Φυσικά, το ότι είναι ανοιχτό δεν σημαίνει ότι είναι και τζάμπα. Μπορεί κάποιος να δημοσιεύει μια υπορουτίνα του προγράμματος του δωρεάν, ενώ το πλήρες να το πουλάει κανονικά. Παραδείγματα το unrar (opensource) και rar (proprietary) και η MySQL-base (opensource) και MySQL-enterprise (proprietary). Ο καπιταλισμός βρίσκει τον δρόμο του και χώνεται παντού, ελίσσεται, δεν είναι τα πάντα τόσο απλά.

Δεν είναι τέλειο βέβαια το OS. Κλασικό παράδειγμα οι απανταχού διανομές λίνουξ. Αναφέρομαι σ' αυτό γιατί οι δύο λέξεις είναι συνυφασμένες. Η έννοια "ελεύθερο λογισμικό" έχει στρεβλωθεί έτσι ώστε η κάθε διανομή να έχει δικά της στάνταρ, ή για να ακριβολογώ, να υπάρχει έλλειψη στάνταρ. Ένα πακέτο rpm δεν θα παίξει στο gentoo ή στο debian, οι εφαρμογές που μπαίνουν σε μια διανομή στο /usr/local/bin μπορεί σε άλλη να είναι στο /usr/bin, τα αρχεία διαμόρφωσης (configuration) εφαρμογών είναι άλλα στο /etc, άλλα στο home, άλλα στο /var, ένας πανικός, και αυτός ο πανικός προωθείται ως σωστός τρόπος, γιατί είναι "ελευθερία". Αν διαβάσεις το "ένα μανιφέστο των χάκερ" του Μακένζι Γουάρκ, θα σου πέσουν τα μαλλιά, αφιερωμένε αναγνώστη μου, όταν θα συναντήσεις στις πρώτες σελίδες του τον ισχυρισμό ότι "οι χάκερ είναι τάξη".
Υπάρχει και ένας ελιτισμός που κυριαρχεί στο open source. Οι παλιότερες διανομές linux (το Σλακ ας πούμε) δεν θέλουν με τίποτα να υιοθετήσουν ευκολότερους τρόπους εγκατάστασης, γραφικού περιβάλλοντος, κτλ. Το "στήσιμο" ή το troubleshooting μιας τέτοιας διανομής παραμένει πεδίο έμπειρων ανθρώπων των υπολογιστών. Μπορεί στο Παλλεσβιακό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο να χρησιμοποιείται gentoo linux από το καλοκαίρι του 2006, αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο αν δεν υπήρχε κάποιος να το στήσει και να το συντηρήσει (αν βρεις ποιος, κερδίζεις OpenOffice). Ευτυχώς φαίνεται ότι αυτό αλλάζει και ξεφυτρώνουν διάφορα διαμαντάκια.

Για να το φέρω στα μέτρα μου, έχω δηλώσει ότι αν μπορούσα να κάνω τη δουλιά μου με linux, θα έκανα το switch. Αλλά, εφαρμογή σαν το Logic Pro δεν υπάρχει (έστω και εμπορική) σε linux, οπότε... Συν του ότι το MacOS X είναι έτη φωτός μπροστά από οτιδήποτε :-P.

Το open source αναμφισβήτητα είναι κέρδος, είναι αξιοποιήσιμο, πρέπει να προβληθεί σωστά και να επισημαίνονται τα λάθη του και να γίνονται προτάσεις βελτίωσης. Γνωρίστε το και διαδώστε το, όπως τον Ριζοσπάστη.

Να πω κι ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στα τζιμάνια του ΠΑΜΕ στην Κοζάνη, που κάνουν διημερίδα για το linux!

ΥΓ: Μήπως πρέπει να φύγω από το blogspot και να ανοίξω δικό μου domain με open source wordpress;

Ένας φίλος από τα παλιά

2008-01-29T19:11:00.000+02:00

Εκείνο το χρηματιστήριο ρε πατριώτη, τί γίνεται;

Κοιμήθηκε ο Μακαριώτατος

2008-01-28T10:44:00.000+02:00

…ή όπως θα το πουν πολλοί λαϊκοί άνθρωποι στις συζητήσεις τους αυτές τις μέρες, "ψόφησε ο τραγόπαπας".
Μας είχαν πρήξει τα ούμπαλα με τον Ζαχόπουλο, τώρα θα μας πρήξουν τα ούμπαλα με τη ζωή του Χριστόδουλου, πότε χειροτονήθηκε, πότε έγινε μητροπολίτης, πότε το ένα, πότε το άλλο, μέχρι να τον θάψουνε, δλδ. σε τρεις μέρες. Διότι ο Ιησούς λέει αναστήθηκε την τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς, οπότε οτιδήποτε έχει σχέση με θάνατο πρέπει να σχετίζεται με τριήμερα, μήπως και πείσουμε τον λαουτζίκο ότι σχετίζονται τα δύο πρόσωπα. Για το διάβασμα που έριχνε την περίοδο της χούντας, μπορεί και να μην πούνε, καθώς η εκκλησία δεν θέλει και πολύ μορφωμένους ανθρώπους. Όσο πιο αμόρφωτος, τόσο πιο εύκολα πιστεύεις τα παραμυθάκια.
Μετά θα αρχίσουμε τα της διαδοχής, ποιος είναι καλύτερος να γίνει αρχιεπίσκοπος στη θέση του αρχιεπισκόπου, ποιανού το σκήπτρο βγάζει λέιζερ και η μίτρα έχει ηλεκτρομαγνητική ασπίδα, ποιος την έχει μεγαλύτερη, την μητρόπολή του, βλάσφημοι, και άλλα πολλά ενδιαφέροντα που μπορούν να αλλάξουν ριζικά την ζωή μας εφεξής.
ΟΚ, το 330 που μετακινήθηκε η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και πήγε στο Βυζάντιο, ο αυτοκράτορας ήταν και Ποντίφικας και αρχηγός του στρατού και έκανε ό,τι γούσταρε. Γιατί όμως θα πρέπει όταν πεθαίνει σήμερα ένας παπάς, να κηδεύεται με τιμές αρχηγού διαγαλαξιακής συνομοσπονδίας;
Οι συνασπισμένοι θα μας τα κάνουν τσουρέκια να βγαίνουν και να λένε για διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους. Άμα συγκυβερνήσουν θα έχουν το άλλοθι ότι οι άλλοι δεν θα θέλουν χωρισμό, οπότε και δεν μπορούν να πάρουν διαζύγιο. Έτσι έχουν μάθει άλλωστε, ευκαιριακά και όπου φυσάει ο άνεμος.
Τελικά, η εκκλησία σχετίζεται με την πολιτική ζωή; Βγαίνει ο Χριστόδουλος και λέει ότι δεν είναι πολιτική η εκκλησία, ο Βελόπουλος σήμερα έλεγε ότι αναμφισβήτητα η εκκλησία συνιστά πολιτική εξουσία. Ρε σεις, αποφασίστε, στην ίδια πλευρά είστε.

Όπως λέει και στην Φουέντε Οβεχούνα, δίσκος του Θάνου Μικρούτσικου,

"Μα θα ΄ρθει νέος διοικητής
και στη Φουέντε Οβεχούνα
θα φανεί κι άλλη μουτσούνα,
ένας νέος διοικητής.

Τούτος θα 'ναι πιο καλός
-ο λαός πάντα φτωχός-.
-Τις γυναίκες δεν θα παίρνει!
-Την σοδειά μας θα την παίρνει...!"

Άντε και καλή βδομάδα.

Από τις Ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

2008-01-25T17:29:00.000+02:00

Μια μπαλαρίνα (δεν ήταν ιδιαιτέρως γνωστή, μα ήταν πολύ καλή και γι' αυτό ήταν και μόνιμο μέλος του Κρατικού Μπαλέτου) μια φορά πήγε στο Πανεπιστήμιο να δει μια φίλη της που εξεταζόταν στη διπλωματική της. Πτέρυγα 4 της Πολυτεχνικής, όροφος 5, διάδρομος 9, αίθουσα 30β, στις 11 το πρωί στις 23 Φλεβάρη της είχε πει η φίλη της. Η κακομοίρα όμως η μπαλαρίνα μας δεν τα πήγαινε καλά με τους αριθμούς, κι έτσι …χάθηκε. Περπατούσε λοιπόν για ώρα μήπως και καταφέρει να θυμηθεί πού ακριβώς έπρεπε να πάει, ώσπου κατά τις 12 και μισή βλέπει τη φίλη της να βγαίνει από μια αίθουσα, καταχαρούμενη και ανακουφισμένη.
Ανακουφίστηκε κι αυτή που την είδε, μιάμιση ώρα όλο άγνωστους ανθρώπους έβλεπε!
-Τί έγινε, πώς τα πήγες;
-Τέλεια, τέλεια! Καλά, γιατί δεν ήσουν μέσα;
-Συγνώμη, αλλά… έψαχνα να βρω την αίθουσα, ξέχασα τί μου είπες.
-Και γιατί δεν ρώτησες κάποιον;

Μπλογκοπαίχνιδο λοιπόν

2008-01-23T01:08:00.000+02:00

...με τα ποιήματα που μας αρέσουν:
(απρόσκλητος μεν, αλλά το διάβασα στο Rizobreaker και μου άρεσε η ιδέα)

Ναζίμ Χικμέτ
Από τα Γράμματα Στην Αγαπημένη

Μονάκριβή μου εσύ στον κόσμο
μου λες στο τελευταίο σου γράμμα:
“πάει να σπάσει το κεφάλι μου, σβήνει η καρδιά μου,
Αν σε κρεμάσουν, αν σε χάσω θα πεθάνω”.

Θα ζήσεις, καλή μου, θα ζήσεις,
Η ανάμνησή μου σαν μαύρος καπνός
θα διαλυθεί στον άνεμο.
Θα ζήσεις, αδελφή με τα κόκκινα μαλλιά της καρδιάς μου
Οι πεθαμένοι δεν απασχολούν πιότερο από ‘να χρόνο
τους ανθρώπους του εικοστού αιώνα.

Ο θάνατος
Ένας νεκρός που τραμπαλίζεται στην άκρη του σκοινιού
σε τούτον ‘δω το θάνατο δεν αντέχει η καρδιά μου.
Μα να ‘σαι σίγουρη, πολυαγαπημένη μου,
αν το μαύρο και μαλλιαρό χέρι ενός φουκαρά ατσίγγανου
περάσει στο λαιμό μου τη θηλειά
άδικα θα κοιτάνε μες στα γαλάζια μάτια του Ναζίμ να δουν το φόβο.
Στο σούρπωμα του στερνού μου πρωινού
θα δω τους φίλους μου και σένα.
Και δε θα πάρω μαζί μου κάτου από το χώμα
παρά μόνο την πίκρα ενός ατέλειωτου τραγουδιού.

Γυναίκα μου
Μέλισσά μου με τη χρυσή καρδιά
Μέλισσά μου με τα μάτια πιο γλυκά απ’ το μέλι
Τι κάθησα και σου ‘γραψα πως ζήτησαν το θάνατό μου.

Η δίκη μόλις άρχισε
Δεν κόβουν δα και στα καλά καθούμενα έτσι το κεφάλι
όπως ένα γογγύλι.
Έλα, έλα, μη μου σκας
Αυτά είναι μακρινά ενδεχόμενα.
Αν έχεις τίποτα λεφτά
Αγόρασέ μου ένα μάλλινο σώβρακο
Μου μένει ακόμα κείνη η ισχιαλγία στο πόδι

Και μην ξεχνάς πως η γυναίκα ενός φυλακισμένου
Δεν πρέπει να ‘χει μαύρες έγνοιες.

Με αφορμή έναν καφέ

2008-01-20T17:05:00.001+02:00

Προχτές έκανε το πάρτι (εγώ το γράφω "πάρτυ", αλλά ο ορθογράφος μου το θέλει "πάρτι") γενεθλίων της η αδερφή μου. Γιόρταζε κι ένας Θανάσης, του Αγίου Αθανασίου γαρ, οπότε η οινοποσία είχε ξεκινήσει από νωρίς. Η αδερφή μου είχε και τη μεγαλειώδη έμπνευση να μην έχει οτιδήποτε για μασούλημα, οπότε μέχρι τις 2 και μισή είχα γίνει κουρούμπελο.
Έλα όμως που την άλλη μέρα το πρωί είχα επαγγελματικό ραντεβού (ατςςςςςςςςςςς) με τον developer του site της δουλιάς και έπρεπε να είμαι έτοιμος να μιλήσουμε για templates, php, αλλαγές στη javascript και να μπορώ να αποκωδικοποιήσω τα κωδικοποιημένα σχόλια/requests/bugs που έχω καταγράψει. Με hangover -που ευτυχώς δεν ήταν τόσο τρομερό λόγω της κατανάλωσης μεγάλης ποσότητας νερού πριν τον ύπνο- πώς θα δουλέψουμε; Ε, εντάξει, πίνεις ένα δυνατό καφέ, ντοπάρεσαι και τα βολεύεις.
Λοιπόν, που λες αφιερωμένε αναγνώστη μου, καφέ πίνω συστηματικά εδώ και 9 μήνες (θα γεννήσω σε λίγο μια καφετιέρα). Από τη στιγμή βέβαια που ξεκίνησα να δουλεύω ο καφές έγινε ανάγκη, γιατί άντε να έχεις κοιμηθεί στις 2 το βράδυ, να έχεις σκιστεί την προηγούμενη μέρα δουλεύοντας ή/και κάνοντας πρόβα ή/και να είσαι στη σχολή για συνέλευση και να πρέπει να δουλέψεις στις 9 το πρωί. Δε γίνεται φιλαράκι, ο καφές είναι α-πα-ραι-τη-τος. Κι ένα πρωινό τσιγάρο, το πρώτο της μέρας μαζί με τον καφέ, ε ρε αρχοντιά!
Ο καφές ήταν γνωστός στους Άραβες όπου ήταν δημοφιλής στους μουσουλμάνους Σούφι. Έπινες έναν καφέ, άνοιγε το μάτι και μελετούσες το κοράνι με μια άνεση. Ήρθε και στη Βενετία. Όταν τον δοκίμασε ο Πάπας, αντί να τον αφορίσει ως μουσουλμανικό ειδωλολατρικό ποτό που ήρθε να διαβρώσει τα χριστιανικά ήθη και να πει "αυτό το ποτό είναι του Μωάμεθ που είναι ο διάβολος και όποιος το πίνει θα καίγεται στην κόλαση αιωνίως, εκτός κι αν πάρει 120 συγχωροχάρτια, τα οποία πουλάμε βεβαίως βεβαίως, γιατί καλός ο Θεούλης και ο Χριστούλης και οι Γραφές και αυτά τα ωραία, αλλά τα λεφτάκια είναι πιο ωραία.", αντί λοιπόν να αφορίσει, λέει ένα "βάι βάι μάσαλα" και βγάζει απόφαση "ο καφές είναι χριστιανικό ρόφημα".
Ανοίξανε και τα καφενεία. Βγήκαν και κάτι εσπρέσοι, κάτι καπουτσίνοι (πάλι οι μοναχοί στη μέση, ε ρε διαπλοκή), μετά ήρθε η Νεστλέ κι έβγαλε τον Νεσκαφέ, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης έφτιαξε τον φραπέ, όλος ο πολιτισμένος κόσμος πίνει καφέ, εργάτες, φοιτητές, αγρότες, στελέχη επιχειρήσεων, οι απολίτιστοι ακόμα δεν τον ξέρουν και την βολεύουν όπως βρουν, παράδειγμα κάτι φυλές που μασάνε φύλλα κόκας.
Γιατί πίνουμε όμως καχβά; Τίποτα δεν ξεκινάει από μόνο του, το έχουμε ξαναπεί. Υπήρξε η ανάγκη για κάτι τέτοιο. Υπάρχει μια αναγκαιότητα να είσαι σε εγρήγορση και από την άλλη ένα κουρασμένο σώμα που σου λέει "ρε μάστορα, δεν μπορώ να λειτουργήσω, δεν κοιμήθηκες, ούτε μπουγάδα δεν πρόλαβαν να βάλουν οι οστεοκλάστες μου και να ξεπλύνουν τα νεκρά κύτταρα." Συνθέτουμε τα αντίθετα, πίνουμε έναν διαλεκτικό καφέ λοιπόν. Είναι όμως ανάγκη δική μας ο καφές; Βλέπεις την ξεραμένη κόλλα του νες στην κούπα που ξέχασες να πλύνεις και λες "ω ρε φίλε τί σκατά -διαγράφεται μια λέξη- πίνω;".
Μα όπου και να κοιτάξεις γύρω σου βλέπεις πράγματα που εξυπηρετούν το κεφάλαιο. Τρανταχτό παράδειγμα οι οδικές συγκοινωνίες. Γιατί στο τάδε κουτσοχώρι με τους 37 κατοίκους δεν έχει ακόμα δρόμο με άσφαλτο, αλλά από την άλλη έχουμε μια γέφυρα Ρίου-Αντίρριου; Πρέπει να μετακινηθεί το εμπόρευμα γρήγορα, πρέπει να μετακινηθεί περισσότερο εμπόρευμα. Κινητά τηλέφωνα που αναπτύχθηκαν για την γρήγορη επικοινωνία της αστικής τάξης και αφού το κόστος παραγωγής έγινε πιο μικρό περιήλθαν και στα χέρια των καταναλωτών. Κατά ένα παράξενο λόγο οι καταναλωτές είναι εργαζόμενοι. Νοσοκομεία που περιθάλπτουν εργαζόμενους γιατί σε άλλο ποσοστό ξεζουμίζεται ένας άρρωστος κι αλλιώς ένας υγιής και ένας νεκρός δεν ξεζουμίζεται καθόλου, τον τρώνε τα σκουλήκια που δεν έχουν ταξικά διαρθρωμένη κοινωνία. Μουσική που εξυπηρετεί διπλό σκοπό, κέρδος για τις δισκογραφικές, αποχαύνωση για τις μάζες.
Καφές λοιπόν. Φραπές, Εσπρέσο, Καπουτσίνο, Φρεντουτσίνο, Λάτε (αμερικανιά), Γαλλικός (αν μεταβείτε στην αλλοδαπήν μην ζητήσετε "french coffee", θα σας κοιτάξουν σαν να μιλάτε Akkala Sami, η σωστή λέξη είναι "φίλτρου"), ελληνικός ή τούρκικος γλυκύς βραστός με καϊμάκι και 53 φουσκάλες. Ή Red Bull. Αναζωογονεί σώμα και πνεύμα.

Ζητώ συγνώμη για το σεντόνι. Μόλις ήπια καφέ.

Αυτά τα λένε οι κομμουνιστές…

2008-01-15T03:22:00.000+02:00

Η μικρή Τζέλα, κόρη βιομήχανου, ρωτάει τη μαμά της:
-Μαμά, τί είναι ο έρωτας;
Η μαμά της, πασχίζοντας να μην δείξει το σοκ της έκπληξης, απαντάει με νηφαλιότητα στην μοναχοκόρη της:
-Άκου Τζέλα, ο έρωτας έχει ως εξής: Όταν θα φτάσεις 18 χρονών, θα γνωρίσεις έναν πολύ καλό κύριο, που θα φοράει ένα πάρα πολύ ωραίο και ακριβό κουστούμι, θα σε πηγαίνει βόλτες με το υπερπολυτελές αμάξι του που θα το οδηγεί ο σωφέρ του, θα πηγαίνετε στα καλύτερα εστιατόρια, θα σου αγοράζει υπέροχα φορέματα και εκθαμβωτικά κοσμήματα. Όταν θα γίνεις 21 χρονών, αυτός ο κύριος θα έρθει στο σπίτι μας με ένα μεγάλο διαμαντένιο δαχτυλίδι και θα ζητήσει από τον πατέρα σου την άδεια να σε παντρευτεί. Αυτός είναι ο έρωτας.
-Μα μαμά… εγώ αλλιώς τα ξέρω…
Προσπαθώντας να ξεπεράσει το σοκ της δεύτερης έκπληξης, η μαμά ρωτάει με τη σειρά της την κόρη της:
-Δηλαδή, τί εννοείς ότι τα ξέρεις αλλιώς; Πώς νομίζεις ότι είναι ο έρωτας;
-Ε, να καλέ μαμά… Εγώ ξέρω ότι ο έρωτας είναι αυτό που έχουν ένας άντρας με μια γυναίκα και κάνουν διάφορα, όπως να φτιάχνουν ποιήματα, να κοιτάνε το φεγγάρι, να κάνουν καντάδες, να τρέχουν στην παραλία, να λένε γλυκόλογα και σ' αγαπώ, να τέτοια καλέ μαμά.
-Α, Τζέλα, μη δίνεις σημασία σ' αυτά. Αυτά τα λένε οι κομμουνιστές για να γαμάνε τζάμπα!

Αλλαγή έτους

2007-12-31T21:03:00.000+02:00

Στην ουσία, δεν γίνεται τίποτε που να σηματοδοτεί την αλλαγή του χρόνου. Η γη συνεχίζει να τρέχει στην γεωδαισική ευθεία της, ο ήλιος έχει περάσει το χειμερινό ηλιοστάσιο και η μέρα αρχίζει να γίνεται μεγαλύτερη. Εντούτοις, η εναλλαγή μέρας και νύχτας συνεχίζει να είναι 23 ώρες και 56 λεπτά, οι εποχές συνεχίζουν να εναλλάσονται, ο γαλαξίας μας συνεχίζει να προσεγγίζει τον γαλαξία της Ανδρομέδας (πώς αλήθεια, εφόσον είχαμε μια μεγάλη έκρηξη κάποτε; Αυτό ανήκει σε άλλο ποστ; -) ), οι άνθρωποι συνεχίζουν να γεννιούνται, να μεγαλώνουν, να δουλεύουν, να γεννάνε άλλους ανθρώπους και να πεθαίνουν, ίσως όχι πάντα με αυτή τη σειρά.
Ο άνθρωπος παρατήρησε από νωρίς την περιοδικότητα του κόσμου που τον περιέβαλλε. Μέσα σ' αυτόν τον κύκλο έπρεπε να υπάρχει κάποια αρχή και τέλος, κάποιος προσδιορισμός ενός ορίου όπου τα πράγματα ξανα-ξεκινάνε. Η αρχή του χρόνου, η αρχή του ημερονύκτιου, η αρχή της ζωής, η αρχή του ανθρώπου, η αρχή της φιλοσοφίας.
Ο χρόνος, με την τωρινή θεώρηση που έχουμε για την φύση, φαίνεται να είναι ο μοναδικός ηγέτης. Μπορεί να στρεβλωθεί, να γίνει σχετικός, όμως δεν μπορεί να αντιστραφεί, κινείται -περισσότερο με την φιλοσοφική παρά με την μηχανική έννοια της κίνησης- πάντα προς τα «μπρος». Ορίζει την φθορά της ύλης, της ενέργειας. Μπορεί η "τελευταία ερώτηση" του Ασίμοφ να ψάχνει και να βρίσκει απάντηση στο πώς μπορεί να αναστραφεί η εντροπία, όμως δεν υπάρχει τρόπος, ούτε κατά διάνοια για το πώς τελικά μπορεί να γίνει αυτό. Ίσως ο χρόνος να είναι άπειρος, σε αντίθεση με τον χώρο.

Δεν υπάρχει βέβαια «αρχή». Όλα αυτά δεν είναι μη-διαδικασίες. Είναι αδιάσπαστες σειρές αιτίας-αιτιατού, σύνθεση αντιθέσεων. Είναι διαλεκτική. Δεν "ξεκινάει" κάτι με την έννοια της "δημιουργίας". Το Σύμπαν δεν δημιουργήθηκε από το μηδέν, γιατί έτσι είπε ένας παπούλης με λευκά γένια. Η ζωή δεν δημιουργήθηκε σε μια στιγμή που μερικά αμινοξέα κεραυνοβολήθηκαν. Ο άνθρωπος δεν ξεκίνησε να σκέφτεται γιατί δεν είχε τίποτε άλλο να κάνει όταν περίμενε να ωριμάσει η σοδειά γιατί οι δούλοι τα έκαναν όλα.

Όλα είναι σειρές, γεγονότων που γεννάνε το το άλλο από πάντα και για πάντα. Όταν μπορέσουμε να το κατανοήσουμε και να το αποδεχτούμε θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα. Γιατί η φιλοσοφία δεν είναι κάτι που είναι ξεκομμένο από την «πραγματική ζωή». Προέρχεται από την ζωή του ανθρώπου και με τη σειρά της την επηρεάζει, αλλάζοντας ή γεννώντας κοινωνίες, οικονομίες, επιστήμες, τεχνολογίες, τέχνες. Τίποτα δεν είναι μόνο του.

…
Καλή χρονιά!
…είπε. Κι ο άλλος πρόσθεσε:
Έτσι φαίνεται!

Γιορτές και ευχές

2007-12-26T19:59:00.000+02:00

...ή μάλλον όχι, αυτό το ποστ δεν θα είναι κλασικό των γιορτών.

Καλά Ιησούγεννα λοιπόν. Χριστούγεννα λέω μόνο για εθιμικούς λόγους. Σύμφωνα με τη μαρξιστική αθεΐα δεν δέχομαι την ύπαρξη κανενός είδους θεού, θεάνθρωπου ή άλλου υπερφυσικού όντος. Δέχομαι την ύπαρξη του Ιησού ως ενός ανθρώπου που δρούσε ενάντια στην ρωμαϊκή κατοχή της πατρίδας του και το ξεπουλημένο παπαδαριό της, είχε υψηλά ιδανικά και ιδέες, αλλά δεν δέχομαι ότι υπήρχε οποιαδήποτε θεϊκή υπόσταση, δεν ήταν "χριστός".
Στα ευαγγέλια κάπου αναφέρεται ότι η βασιλεία των ουρανών που υποσχόταν ο Ιησούς δεν ερχόταν σε σύγκρουση με την αποτίναξη του ρωμαϊκού ζυγού, γιατί μιλούσε για κάτι εντελώς διαφορετικό, για κάτι το μη γήινο. Θεωρώ ότι είναι διαστρέβλωση κάτι τέτοιο. Η άποψή μου είναι ότι ο Ιησούς ήταν ένας πατριώτης που αγωνίστηκε για να φύγουν οι Ρωμαίοι από την Ιουδαία. Ίσως να μιλούσε για βασιλιά Ιουδαίο, να μην έθετε το ζήτημα της λαϊκής εξουσίας. Ίσως να πρόβαλλε αυτό που ήταν η πεπατημένη στα ιουδαϊκά κείμενα, το "χρίσμα" ενός βασιλιά στις κρίσιμες στιγμές των Ιουδαίων. Κάτι που έβλαπτε τα ρωμαϊκά συμφέροντα δηλαδή.
Μετά την σταύρωσή του, προκειμένου να προλάβουν οποιαδήποτε άλλη παρόμοια συμπεριφορά, οι Ρωμαίοι διέδωσαν ότι ο Ιησούς ήταν θεάνθρωπος, έκανε θαύματα, ανέσταινε νεκρούς και ήταν ενάντια στο ιερατείο γιατί δεν ήταν οι πραγματικοί αντιπρόσωποι του θεού. Το να ξέρεις ότι όλα αυτά τα έκανε ένας θεάνθρωπος, σε αποτρέπει από το να κάνεις τα ίδια. Στο ίδιο πνεύμα διαστρέβλωσαν τα λόγια του και διέδωσαν ότι δεν ήθελε να αποτιναχτεί η ρωμαϊκή κατοχή, αλλά μιλούσε για βασιλεία των ουρανών, εντελώς εκτός της γήινης πραγματικότητας. Βάλτε και τα υπόλοιπα για τα μάγουλα που ξαναγυρνάς για να σε ξαναχτυπήσουν, συμπληρώνεται το παζλ.
Τώρα, γιατί ξέφυγε αυτό το πράγμα και έγινε ολόκληρη παγκόσμια θρησκεία, είναι άλλη συζήτηση και ξεφεύγει από αυτό το ποστ.

Καλά Ιησούγεννα λοιπόν.

Αξιοπρέπεια

2007-12-23T18:30:00.000+02:00

"Ο Αλέξης ήταν ήσυχος, όπως εκείνος που 'χει κάνει το καθήκον του"
Γιάννης Ρίτσος

Κι έτσι ακριβώς ήσυχος ένιωσα και γω σήμερα. Παρά το ότι για δύο ώρες ήμουν μέσα στην ένταση. Πάρα το γεγονός ότι αηδίασα (για άλλη μια φορά) με το πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ένας άνθρωπος για τα χρήματα, και μάλιστα για τα εφήμερα χρήματα. Σας προειδοποιώ ότι έρχεται σεντόνι διπλόφαρδο.
Δουλεύουμε λοιπόν για τρίτη χρονιά στα Χόντος "Απολλώνια Πολιτεία" στη Θεσσαλονίκη. Όχι, δεν μακιγιάρω θείτσες, ούτε προτείνω περιλαίμια για σκύλους (πιο ακριβά από τα ρούχα που φοράω). Τραγουδάμε, ένα μικρό φωνητικό σύνολο των 5-9 ατόμων, με συνοδεία πιάνου. Χριστουγεννιάτικα, κάλαντα, όπερες, τέλος πάντων ένα πρόγραμμα ωραίο. Ο τύπος που έκλεισε τη δουλιά, Λάτσιος Θωμάς, είναι γνωστός από τη χορωδία, κάνουμε παρέα καμιά φορά, μετά από πρόβα, π.χ.. Δεν πάει όμως το μυαλό σου ότι μπορεί να είναι τόσο ανήθικος που να σε εκμεταλλευτεί τόσο στυγνά.
Το ποσό της αμοιβής είναι εντελώς ξεφτίλα, αν αναλογιστεί κανείς ότι πρέπει επί 2μιση ώρες να τραγουδάς συνέχεια, κάθε μέρα. Το μόνο καλό της υπόθεσης είναι ότι είμαστε όλοι μια παρέα, ξέρουμε ο ένας τον άλλον, τραγουδάμε, γελάμε, καλαμπουρίζουμε, το χαιρόμαστε. Φυσικά αυτό είναι πλεονέκτημα του συνόλου, αφού πέρα από το καλύτερο "δέσιμο" ως σύνολο, το αποτέλεσμα που βγαίνει είναι πολύ καλύτερο από 5 αγνώστους που τραγουδάνε γιατί πρέπει, άλλο είναι να βλέπεις πέντε μουρτζούφληδες κι άλλο πέντε τυπάκια που γουστάρουν. Αν δεν υπήρχε αυτό, δεν θα πήγαινα επ' ουδενί. Το ότι γουστάρουμε όμως το εκμεταλλεύτηκε ο Λάτσιος.

Το σκηνικό ολοκληρωμένο: Φέτος υπήρχε εξτρά όμποε και τσέλο, αδέλφια, φίλοι του Θωμά. Πριν από την δουλιά του Σαββάτου λοιπόν, μας ρωτάνε ο τσελίστας και η ομποΐστα "Ξέρετε πόσα χρήματα βγάζει ο Θωμάς από αυτήν την ιστορία;". Εξιστορούν λοιπόν, ότι πάνω στην κουβέντα (είπαμε, φίλοι) και μετά από πίεση, ο Θωμάς απεκάλυψε ότι παίρνει ένα υπερτετραπλάσιο ποσό για τον εαυτό του. Η στιχομυθία ήταν "πάνω από ...τόσα;" "Ε, ναι...", άρα το ποσό είναι μεγαλύτερο. Ε, φυσικά εκείνη την ώρα λες ότι δεν είναι δυνατόν, γιατί άλλο είναι να πηγαίνεις στο παρεΐστικο, να παίρνεις ψίχουλα αλλά να γουστάρεις, κι άλλο είναι να κάνεις το ίδιο ΚΑΙ να σε εκμεταλλεύεται στην ψύχρα κάποιος πατώντας σ' αυτήν την σχέση που υπάρχει. Αν ζητούσε το Χόντος τραγουδιστές με αυτά τα λεφτά, δεν υπήρχε περίπτωση να πάει κανείς. Ο Λάτσιος όμως πάτησε πάνω στην παρέα για να βγάλει ένα σκασμό λεφτά.
Ναι, δεν είχε κανείς την αυταπάτη ότι δεν παίρνει παραπάνω χρήματα και κανείς δεν αρνείται ότι το κλείσιμο της συμφωνίας και η οργάνωση του συνόλου θα έπρεπε να αμειφθούν. Αυτές όμως είναι δουλιές μανατζαρίσματος και ένας μάνατζερ δουλεύει επί ποσοστού εν γνώσει αυτουνού που μανατζάρει. Κανείς δεν περιμένει ότι πάνω από το μισό ποσό του πακέτου το βάζει στην τσέπη του. Και μάλιστα, όταν αυτό δεν δικαιολογείται.
Η σειρά των κομματιών, το πρόγραμμα βγήκε συλλογικά από όλους. Το ρεπερτόριο ήταν έτοιμο από πέρσι, με τρεις τέσσερις προσθήκες φετινές. Οι πρόβες ήταν επουσιώδεις, χωρίς καμιά υπόδειξη/παρατήρηση/διόρθωση, χωρίς καμία υπόνοια ότι είναι "μαέστρος", -δεν δέχομαι άλλωστε ως μαέστρο κάποιον που μου φέρνει ως εναρμόνιση ένα απαισιούργημα "white christmas", που τελικά δεν ειπώθηκε ποτέ-. Όλοι κάναμε τη συνεισφορά μας στο σύνολο. Φωτοτυπίες, ας γελάσω, το κάνει οποιοσδήποτε και το κόστος αφαιρείται αυτόματα. Τηλέφωνα, συνεννοήσεις, ας αφαιρεθούν τα έξοδα. Σε αντίθεση με τον Θωμά που παίζει λάθος συγχορδίες στο πιάνο, εμείς είμαστε σωστοί φωνητικά.
Δεν μπορείς να μου θέτεις ως επιχείρημα το "η συμφωνία ήταν ότι έρχεστε για χ Ευρώ και δεν χρειάζεται να λογοδοτήσω για το πόσα παίρνω". Είναι αδιανόητο να μην ξέρει ο καλλιτέχνης την συμφωνία που έχει κάνει ο μάνατζερ και την αμοιβή του, πολύ περισσότερο όταν ο μάνατζερ είναι κίβδηλος. Αν με έβρισκε κάποιος άγνωστος και μου έλεγε "έρχεσαι να τραγουδήσεις;", θα τον ρωτούσα με τη σειρά μου "πόσα παίρνω, πόσες ώρες, υπάρχουν ένσημα, ποιοι άλλοι είναι στο σχήμα, κτλ.", κι αν μου έλεγε το ποσό αυτό δεν υπήρχε περίπτωση να πάω. Ήρθαμε όλοι γιατί είναι ο Θωμάς, που τον ξέρουμε και βλέπουμε σχεδόν κάθε μέρα και υποθέτεις ότι υπάρχει εμπιστοσύνη και λογική πίσω από τη συνεργασία.
Ούτε θέτεις ως επιχείρημα ότι "είναι το ρίσκο που παίρνω αν δεν βγει σωστά η δουλιά και ακυρωθεί η συμφωνία με το Χόντος". Είδαμε και πέρσι που σε δυο περιπτώσεις τραγουδούσαμε δυό άτομα αντί για -μίνινμουμ- πέντε. Τότε βγήκε σωστά το σύνολο; Τότε ήταν καλά όταν καθίσαμε εκεί και δεν είπαμε "δεν γίνεται έτσι", για να πάρεις το ρίσκο;
Γελοιότητα τεράστια ότι "από αυτή τη δουλιά έχουν περάσει 35 άτομα". Ναι, όμως ο σταθερός πυρήνας με τις καθημερινές εμφανίσεις είναι 7 άτομα που ξέρεις. Αν μου βάζεις ως προσόν ότι βρήκες τον ζ "κομήτη" πριν δυο χρόνια για να καλύψει ένα κενό, τότε έχουμε τα ίδια προσόντα. Τις ίδιες διασυνδέσεις έχουμε, όλα τα άτομα έχουν έρθει από την ίδια χορωδία που είμαστε όλοι.
Ούτε μπορείς να θέτεις ως επιχείρημα ότι "τραγουδάτε για χ Ευρώ, τραγουδήστε για αυτά που παίρνετε αν νομίζετε ότι παίρνετε λίγα". Δεν είναι καντάρι η φωνή, η εργασία. Δεν μπορώ να τραγουδήσω "δυό κιλά", τραγουδάω το ίδιο είτε είναι χ το ποσό είτε είναι 400χ. Είναι εργατική ικανότητα, όχι ποσό εργασίας, εργατική δύναμη.
Στο φινάλε, ανάγκη μας έχεις εσύ, αλλά εμείς δεν σε έχουμε ανάγκη. Ορίζουμε έναν εκπρόσωπο, πάει, τα συζητάει, παίρνει ένα ποσοστό, τέλος. Αν δεν έρθουμε όμως, εκτίθεσαι και τελικά δεν πληρώνεσαι ούτε εσύ.
Δεν μπορείς να κινείς ολόκληρες διαδικασίες για να πάρεις στα χέρια σου (σωστά και καλώς) το σωματείο της χορωδίας και να πετάς έξω την μαέστρο γιατί δεν σου δίνει λογαριασμό για τα οικονομικά κι από την άλλη μεριά να κάνεις τα ίδια και χειρότερα εσύ, Λάτσιε. Τουλάχιστον εκείνη το έκανε σε άτομα που της ήταν άγνωστα, εσύ το κάνεις σε γνωστούς και φίλους. Είσαι διπλά ανήθικος.
Μέσα σε όλον αυτόν τον τσακωμό λοιπόν, και αφού μετά από καταιγισμό με την ίδια ερώτηση "πόσα παίρνεις" απαντάει ένα εξωφρενικό ποσό. Εξωφρενικό όμως. Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να καθίσω να τραγουδήσω. Το δήλωσα, το είχα ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή στα υπόλοιπα μέλη της παρέας-συνόλου και κράτησα την στάση μου. Οι υπόλοιποι κάθισαν εκεί. Για κάποιους το καταλαβαίνω ότι η φρασεολογία του Θωμά "έπιασε". Για άλλους όμως όχι. Ίσως να έπρεπε να προσπαθήσω να τους κάνω όλους να φύγουν, αλλά το μόνο που μου ερχόταν εκείνη την ώρα στο μυαλό είναι "είστε ξεφτιλισμένοι", όπως φώναζε ο άλλος μέσα από την πορεία το συνεργείο που δούλευε την ώρα της απεργίας. Σίγουρα δεν θα βοηθούσε.

Κι όμως, μετά από όλο αυτό το σκηνικό, βγήκα έξω, ανάσανα και το χέρι δεν έτρεμε, το κρύο δεν με πείραξε, δεν ένιωσα την ανάγκη για τσιγάρο για να ηρεμήσω. Η συνείδησή μου είναι ήσυχη. Εδώ κρίνονται όλα. Το βράδυ θα κοιμηθώ. Έχω την αξιοπρέπειά μου.

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

2007-12-21T07:31:00.000+02:00

Ένα φορτηγό μια μέρα, προχωρούσε φορτωμένο ζαρζαβατικά για να τα πουλήσει στην λαϊκή. Καθώς προχωρούσε λοιπόν, από την αντίθετη κατεύθυνση είδε να έρχεται ένα άλλο φορτηγό, λίγο μεγαλύτερο από το ίδιο, που κουβαλούσε σωλήνες.
-Εεεεεε, πού πας; Εγώ περνάω από δω!
-Κάνε μας τη χάρη κι άδειασε το δρόμο, να περάσω! Έχω σημαντικότερο φορτίο εγώ!
-Ε όχι και σημαντικότερο!!! Τώρα ρε, θα δεις ποιος είμαι εγώ!

Αυτό συνεχίστηκε για κάμποση ώρα ώσπου πια δεν είχαν τίποτε να πουν. Έτσι ξεκίνησαν να μαρσάρουν, για να λύσουν την διαφορά με φυσικό τρόπο.

…και τότε, πέρασε με ταχύτητα από δίπλα ένα μικρό σπορ αμάξι…

Κι έχω χαθεί…

2007-12-18T01:38:00.000+02:00

…μέσα σε πύθωνες, υπερκειμενικές επεξεργασίες, ιστοερπετά και άλλα τέρατα. Όταν θα αρχίσω να βλέπω τα πράγματα γύρω μου σε κώδικα, όπως ο Νίο στο Μάτριξ, θα πρέπει να ανησυχώ ή να χαίρομαι;

Χιόνι

2007-12-15T11:08:00.000+02:00

Από την 12η νυχτερινή πίπτει ελαφρύ χιόνι στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Η ρίψη ήτο ιδιαιτέρως ελαφρά κατά τη διάρκεια της νυκτός, εντούτοις το γεγονός αυτό δεν απέτρεψε την συσσώρευση του χιονιού σε ταράτσες, στέγες, αυτοκίνητα. Το πρωινό θώρισμα της πόλεως από των παραθύρων απεκάλυψε ένα ελαφρύ πρωινόν λευκόν ένδυμα να έχει καλύψει την πόλη.

Ο κόσμος της πόλης άρχισε να κυκλοφορεί με χαμόγελο στους δρόμους. Η ελπίδα ξαναγύρισε στα πρόσωπά τους. Η ευτυχία έχει αρχίσει να διαγράφεται πάλι.…
…
…Θα δούμε επιτέλους και άσπρες μέρες με τη Νέα Δημοκρατορία!

Ες αύριον τα σπουδαία

2007-12-11T22:28:00.000+02:00

Απεργία λέμε.

Πάντα όταν έρχεται απεργία θυμάμαι δυό περιστατικά. Τα περιγράφω έτσι όπως τα θυμάμαι:
Περιφρούρηση απεργίας έξω από τον Λαμπρόπουλο στη Τσιμισκή, στη Θεσσαλονίκη. Η ντουντούκα προσπαθεί να δημιουργήσει κλίμα, συνθήματα, προκηρύξεις, κακό. Κάποια στιγμή επέρχεται μια κούραση γενικότερη, κάποιοι αρχίζουν να γκρινιάζουν, τέλος πάντων, σε μια προσπάθεια ανάτασης του ηθικού ο Παύλος ακούγεται από τη ντουντούκα: "Λαμπρόπουλε, καλέ Λαμπρόπουλε, ουου! Είμαι κεφάτος, ψωνίζω απ' του Βερόπουλου, είμαι κεφάτος και κλείνω του Λαμπρόπουλου!"
Δεύτερη σκηνή με περιφρούρηση απεργίας κάπου έξω από τη Θεσσαλονίκη (νομίζω Πετρόλα), κάπου 6 το πρωί, το κρύο να περονιάζει το κόκκαλο. Ο Πρίαμος ρίχνει την ατάκα: "Ρε μαλάκα, τί κρύο είναι αυτό! Πάγωσε το πουλί μου και μου κρυώνει το γόνατο!"

Άντε γερά.

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

2007-12-10T22:14:00.000+02:00

Μια φορά ήταν ένας αρλεκίνος. Στεκόταν στην πλατεία της μικρής πολιτείας, με το βαμμένο πρόσωπό του και τη στολή του και έκανε παντομίμα, χόρευε, έκανε ταχυδακτυλουργίες και ακροβατικά. Τα παιδιά διασκέδαζαν μαζί του πολύ, γελούσαν και χαιρόντουσαν και οι μεγάλοι θαύμαζαν το ταλέντο του. Στο μυτερό καπέλο του μάζευε μετά από κάθε νούμερο ό,τι πρόσφερε ο καθένας. Έτσι περνούσε τις μέρες του, διασκεδάζοντας τον λαό και ζώντας από τον λαό.
Μια μέρα τον είδε ο άρχοντας της πολιτείας. Διασκέδασε τόσο πολύ που του πρόσφερε να τον πάρει στο μέγαρό του για να τον διασκεδάζει καθημερινά, κι ο αρλεκίνος δέχτηκε.
Έτσι λοιπόν, την επόμενη μέρα, ο αρλεκίνος ξύπνησε, πλύθηκε, ντύθηκε, έφαγε, ξεκουράστηκε και είδε πώς ζουν οι άρχοντες.
Το βράδυ όταν γύρισε ο άρχοντας στο μέγαρό του, ζήτησε να έρθει ο αρλεκίνος να τον διασκεδάσει. Την ώρα που έτρωγε λοιπόν, συνοφρυωμένος από τις υποθέσεις της μέρας που πέρασε, κατέφτασε ο αρλεκίνος, βαμμένος, στην πολύχρωμη στολή του και με το μυτερό του καπέλο στο κεφάλι. Ο άρχοντας του ζήτησε να τον διασκεδάσει.
Όμως αυτός έμεινε σιωπηλός κι ακίνητος. Δεν μπορούσε πια να προσφέρει διασκέδαση.

Τα ποστ αραιώσανε…

2007-12-09T18:50:00.000+02:00

…όχι γιατί έπαθα κάτι, βαρέθηκα το blogging, ή κάτι άλλο, αλλά γιατί ο χρόνος είναι περιορισμένος. Δουλεύω εδώ και τρεις βδομάδες, website-administration-relative η υπόθεση, εξαιρετικά κουραστική. Το καλό είναι ότι είμαι σε χώρο όπου μπορώ να πω ότι "γουστάρω", αφού είναι αποκλειστικά Macintosh το περιβάλλον εργασίας, αλλά και η ίδια η επιχείρηση είναι σχετική με Mac. Αυτό με προβληματίζει στο εξής: Αυτή τη στιγμή κουράζομαι αρκετά ώστε να γυρνάω σπίτι και να θέλω μόνο να φάω και να κοιμηθώ. Έχει γίνει σχεδόν καθημερινό το φαινόμενο να μπαίνω σπίτι και να ΜΗΝ ανοίγω το PowerBook, κάτι που είναι αδιανόητο για μένα! Αν η δουλιά ήταν κάτι το εντελώς απεχθές, κάτι εντελώς ξένο προς εμένα, κάτι που γινόταν αποκλειστικά ως αγγαρεία, σε ποια κατάσταση θα ήμουν όταν τελείωνε το 8ωρο;

Φυσικά όλα αυτά έχουν πάει πίσω τη σχολή. Όταν λέμε ότι το "κόψιμο" στα χ έτη είναι ταξικός φραγμός, κάτι ξέρουμε…

Προστασία του περιβάλλοντος

2007-12-09T00:04:00.001+02:00

Παγκόσμιες διαδηλώσεις λέει για την προστασία του περιβάλλοντος. Οι διαδηλωτές λέει διεκδίκησαν οι κυβερνήσεις τους να αποδεχτούν και να περάσουν νόμους για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ανακύκλωση, μείωση των εκπομπών ρύπων και άλλες τέτοιες δραστηριότητες. Το μόνο που θα γράψω είναι αυτό:

Χαίρομαι αφάνταστα που αυτές οι διαδηλώσεις που έγιναν στην Ελλάδα ήταν μηδαμινές. Μπορεί να είναι ζητούμενο να μπει ο κόσμος σε μια τροχιά διεκδίκησης αιτημάτων, όμως δεν φτάνει μόνο αυτό. Δεν είναι δόγμα η διαδήλωση, "διαδηλώνω άρα είναι καλό". Όπως και με την ηλιθιότητα της σιωπηλής διαμαρτυρίας των bloggers, δεν τρέφω καμία ελπίδα ότι τέτοιες προσπάθειες είναι καλές για το οποιοδήποτε κίνημα, είτε επιγράφεται εργατικό, οικολογικό, πολιτιστικό, φοιτητικό, μαθητικό, ή λαϊκό εν γένει. Πρόκειται για αναχώματα, τακτικές αποπροσανατολισμού, οπορτουνιστικές, ευκαιριακές αντιμετωπίσεις της επικαιρότητας χωρίς συνέπεια, πράγματα που δεν προσφέρουν τίποτα. Δεν πρόκειται να γίνει ο κόσμος καλύτερος, ή να αλλάξει ριζικά με τέτοια καμώματα. Γι' αυτό και χαίρομαι, γιατί οι μαζικές διαδηλώσεις είναι αυτές που εκφράζουν όχι μόνο την αντίδραση ή τον προβληματισμό του κόσμου, αλλά αυτές που έχουν στόχους, αιτήματα, διεκδικήσεις.πολιτικές προεκτάσεις. Το ζήτημα της οικολογίας, είναι και αυτό ζήτημα εξουσίας. Όσο η εξουσία είναι στα χέρια μιας ολιγαρχίας, τόσο η προστασία του περιβάλλοντος θα είναι κάτι το επουσιώδες στα σχέδια της οποιασδήποτε κυβέρνησης.

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

2007-11-27T18:26:00.000+02:00

Ένα πρωινό ξύπνησε ο Βασιλάκης πριν την ώρα του, δεν είχε φέξει καλά καλά. Αυτός όμως σηκώθηκε, πλύθηκε, χτενίστηκε, ντύθηκε και πήγε στην κουζίνα να φάει πρωινό. Η μαμά του όμως δεν είχε σηκωθεί ακόμα καθώς ήταν πολύ νωρίς και το ξυπνητήρι δεν είχε χτυπήσει. Έτσι ο Βασιλάκης περίμενε ώσπου οι γονείς του σηκώθηκαν και η μαμά του αγουροξυπνημένη πήγε στην κουζίνα να ζεστάνει νερό για τον καφέ τους. Εκεί βρήκε τον Βασιλάκη να περιμένει με ύφος θιγμένο:
-Μαμά, γιατί δεν ξύπνησες πιο νωρίς;
Κι αυτή του απάντησε:
-Κι εσύ που σηκώθηκες, γιατί δεν μας ετοίμασες καφέ;

Μπόρα

2007-11-17T19:49:00.000+02:00

Ξεκίνησε από το Πολυτεχνείο στην Θεσσαλονίκη στις 17.20. Κόσμος πολύς, φοιτητές, εργαζόμενοι, μαθητές, άνεργοι και συνταξιούχοι.
Τα συνθήματα στα στόματα συνέδεαν τους αγώνες του τότε με τους αγώνες του τώρα. "Όρκο στο Νοέμβρη, χρέος στη ζωή, να φύγουνε οι βάσεις κι οι Αμερικανοί". Κι αυτό το χρέος κάναμε και σήμερα. Τα πλοία των νατοϊκών φονιάδων ήταν δεμένα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Η αρχική υπόθεση ότι η πορεία θα διαλυθεί στην Αριστοτέλους άλλαξε και η πορεία κατευθύνθηκε στο λιμάνι. Μπήκαμε στο λιμάνι, προχωρήσαμε μέχρι τα πλοία, όπου και βάψαμε συνθήματα επάνω τους, με τα πληρώματα να λακίζουν στις κουκέτες τους. Με το που ξεκινήσαμε να βγαίνουμε από το λιμάνι, ξεκίνησε και η βροχή, δυνατή και πυκνή. Μια παρέα έπιασε τα τραγούδια…

Αυτά να τα βλέπουν τα γκρουπούσκουλα που σκοτωθήκανε να περάσουν στις γενικές συνελεύσεις των σχολών την πρόταση να επιστρέψει η πορεία στο Πολυτεχνείο. Πήγανε άραγε να "υπερασπιστούν το άσυλο" με τέτοια βροχή ή αποφασίσανε ότι δεν αξίζει τον κόπο; Υπεράσπιση του ασύλου και τρίχες κατσαρές. Να δώσουν τροφή θέλουν σε όσους θέλουν να καταστρέψουν την έννοια του ασύλου. Εμείς δείξαμε για άλλη μια φορά ότι μια σωστά περιφρουρημένη πορεία δεν έχει καμία σχέση με τους κάθε είδους προβοκάτορες. Σήμερα δείξαμε επιπλέον ότι τα συνθήματα "έξω αι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ" παραμένουν επίκαιρα. Δείξαμε ότι εκτός από το άσυλο υπερασπιζόμαστε και την εθνική ανεξαρτησία της χώρας, την λαϊκή κυριαρχία. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπως όλα τα λιμάνια και αεροδρόμια, πρέπει να χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών και όχι να προσφέρονται στην συμμορία δολοφόνων του ΝΑΤΟ.

ΥΓ: Βλαδίμηρε, Χρόνια Πολλά!

Από τις ιστορίες του κυρίου Αγησίλαου

2007-11-17T02:50:00.000+02:00

Ήταν ένας μπόμπιρας μια φορά που πήγαινε σχολείο. Φορούσε καθαρά ρούχα, έκανε χτένισμα "μπόλκα", έπαιρνε καλούς βαθμούς. Στο σχολείο λοιπόν κάθε μέρα ήταν μια παρέα από τις μεγάλες τάξεις που του έπαιρνε τα λεφτά. Μια μέρα που το είπε στη δασκάλα και αυτή τους τιμώρησε, αυτοί τον έδειραν. Την επόμενη μέρα που του πήραν πάλι τα λεφτά, δεν το είπε γιατί φοβότανε ότι θα φάει πάλι ξύλο. Έτσι λοιπόν, αυτός συνέχεια φοβότανε, κι αυτοί του παίρνανε τα λεφτά συνέχεια.

Τί να σου πω ρε…

2007-11-16T02:45:00.001+02:00

Καλά, τον Βα. Πε. τον ξέρω από το adslgr. Νεοδημοκράτης κι έχει και μπλογκ. Στο μπλογκ του λοιπόν το μόνο που φταίει είναι το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ τα έκανε όλα τέλεια στη χώρα και τα λευκά τα έκανε πιο αστραφτερά. ΟΚ, όταν ένας άνθρωπος είναι κολλημένος με τη μπάλα και βλέπει πράσινους εχθρούς στις φωτιές ενώ ντεμέκ δεν ξέρει για τους αποχαρακτηρισμούς δασικών εκτάσεων επί Νέας Δημοκρατίας, τότε είναι φανερό ότι υπάρχει πρόβλημα. Τον κολλημένο νεοδημοκράτη και πασόκο τους καταλαβαίνω ως συμπεριφορές. Την κουτάλα θέλουν να πάρουνε μπας και φάνε λίγο παραπάνω από τα ψιχουλάκια που θα πέσουν από το τραπέζι. Σφάζονται μεταξύ τους. Πού και πού όμως θυμούνται τον κοινό εχθρό και βρίσκουν αφορμές για να παρουσιάσουν έργο για να τους χαϊδέψει το κεφάλι το αφεντικό.
Ρε άνθρωπε που δεν μπορείς να συλλαβίσεις homo sapiens, πιάνεις στο στόμα σου το ΚΚΕ και την Οκτωβριανή Επανάσταση; Έχεις αντιληφθεί ότι αν δεν υπήρχε ο Μαρξισμός, ο Λενινισμός, το ΚΚΕ, η Σοβιετική Ένωση, η Εθνική Αντίσταση, η πρωτομαγιά του Σικάγο, ο Μάης του 36, αυτή τη στιγμή θα ήσουν ένας ακόμη χωρίς δικαιώματα υποτακτικός που θα μάζευε ελιές μοναχά για ένα πιάτο φαΐ, θα δούλευε 20 ώρες τη μέρα με το βούρδουλα, δεν θα ήξερε πώς γράφεται το όνομά του και αν υπάρχουν άλλες χώρες; Φυσικά μπορεί να ήσουν προνομιούχος και να ήσουν ένας σφουγγοκωλάριος.
Για ποια ελευθερία μιλάς, όταν ο ιμπεριαλισμός που υπερασπίζεσαι επιβάλλει δικτατορίες; Πού είναι η ελευθερία όταν το δικαίωμα της απεργίας καταπατάται με επιστράτευση; Πού είναι η ελευθερία όταν πρέπει να σκάσω τσουβάλια χρήμα για να μορφωθώ; Πού είναι η ελευθερία όταν πληρώνω για την υγεία μου; Ποια ελευθερία έχω με κατώτατο μισθό 659 Ευρώ μεικτά; Πότε ψήφισαν οι γυναίκες πρώτη φορά στην Ελλάδα ξέρεις;
Θα μιλήσεις για το σοσιαλιστικό σύστημα; Το σοσιαλιστικό σύστημα που, παρά τις ατέλειές του και τα προβλήματά του, είχε σύστημα υγείας και παιδείας που όμοιό του δεν έχει υπάρξει πουθενά; Σύστημα με ανεργία μηδέν; Όπου δεν πέθαινε άνθρωπος από πείνα; Σύστημα με επιτεύγματα όπως ο πρώτος άνθρωπος στο διάστημα; Που έδωσε 20 εκατομμύρια ζωές στον πόλεμο εναντίον του ναζισμού; Που όλοι είχαν πρόσβαση στις Τέχνες, τον Πολιτισμό, τον Αθλητισμό;

Άποψή του λέει στο μπλογκ του...Φερέφωνο και τίποτε άλλο. ΟΚ, τον Πρετεντέρη ας πούμε τον καταλαβαίνω, τα παίρνει χοντρά και νιώθει ευγνωμοσύνη που του δίνουν χρήμα και εξουσία, οπότε έχει μια δικαιολογία που είναι τόσο γλοιώδης. Αυτούς τους κατεστραμμένους πασόκους και νεοδημοκράτες όμως, τί δικαιολογία να τους δώσεις;

Μπράβο Apple!

2007-11-15T02:40:00.000+02:00

Εδώ και μερικούς μήνες προσπαθώ να εντρυφήσω στον προγραμματισμό και ψάχνω γενικώς για να καταλήξω σε κάποια γλώσσα προγραμματισμού την οποία θα κατέχω. Έψαξα στο Internet, απέκλεισα τις εύκολες λύσεις της VisualBasic, το .NET αποκλείεται λόγω Windows-στρέφειας, η Java δεν μου κάνει γιατί είναι βαριά όταν τρέχει. Η σοφότερη επιλογή φυσικά είναι η C, την οποία ξεκίνησα να μαθαίνω με τη βοήθεια του φίλου ktolis. Προχώρησα κάπως, έγραψα και ένα δυο προγραμματάκια για εξάσκηση. Τα πρώτα προγραμματάκια εκτελούνταν σε κονσόλα, χωρίς γραφικό περιβάλλον, οπότε το επόμενο βήμα ήταν να τους δώσω μια GUI (Graphical User Interface) υπόσταση. Επειδή όμως ως γνωστόν είμαι χρήστης Macintosh, έπρεπε να βρω κάτι που να δένει αρμονικά με τον υπολογιστή μου.
Το λογικό ήταν να χρησιμοποιήσω μια γλώσσα που να μπορεί να μου παράγει εκτελέσιμα αρχεία για την πλατφόρμα μου και να είναι εύκολο ο κώδικας αυτός να χρησιμοποιηθεί από άλλες πλατφόρμες (linux, windows). Η πρόταση της Apple είναι η Objective-C, η οποία βασίζεται εν μέρει στη C αλλά προσθέτει κι άλλα πράγματα και καταλήγει να έχει διαφορετική προγραμματιστική αντιμετώπιση.
Πλατιάζω μάλλον και ξεφεύγω από το θέμα μου, οπότε θα το μαζέψω λίγο. Προσπαθώντας λοιπόν να βρω διαθέσιμα βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή στο Internet, κυρίως δωρεάν, είχα βρει αρκετές περιπτώσεις όταν έψαχνα για τη C και τη C++. Παρ'όλ'αυτά υπήρχε πάντα μια αίσθηση ότι "σε έριχναν στα βαθιά", ή ότι προχωρούσαν πολύ γρήγορα. Όταν αποφάσισα να το γυρίσω στην Objective-C, αυτό έγινε κυρίως γιατί βρήκα πάρα πολύ κατατοπιστικά κείμενα για το πώς γράφουμε σε Objective-C, δωρεάν, και μάλιστα μέσα από το ίδιο το site της Apple. Υπάρχει τεράστιος όγκος κειμένων που απευθύνεται σε όλους τους επίδοξους προγραμματιστές. Δεν συζητάμε απλώς για manuals που παραθέτουν τις εντολές, μερικά παραδείγματα και περιπτώσεις, αλλά για ολόκληρα βιβλιαράκια που σε εισάγουν στην φιλοσοφία της γλώσσας, σε βάζουν στην μεθοδολία, σε καθοδηγούν σε προγραμματιστικές τεχνικές. Είμαι τώρα στην Objective-C και επί 30 σελίδες δεν έχω δει ούτε μια γραμμή κώδικα, συνεχίζει να αναλύει την φιλοσοφία της γλώσσας.
Το ωραίο είναι ότι αυτά είναι από την ίδια την εταιρεία, τζάμπα. Τα αντίστοιχα προγραμματιστικά εργαλεία της Μικρομαλακής και τα documentations κοστίζουν. Η Apple από την άλλη μεριά δίνει μια ολόκληρη προγραμματιστική σουίτα που σε διευκολύνει να γράψεις C, Java, C++, Obj-C, Cocoa, Python, Ruby, PHP και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο, σου δίνει εργαλεία για debugging, εργαλεία ελέγχου, optimization, κι όλα αυτά δωρεάν. Εκτός αυτού, δεν σου δίνει απλώς τα εργαλεία αλλά σου παρέχει κι ένα τσουβάλι μαθημάτων πάνω στον προγραμματισμό. Μπράβο ρε Apple! Ναι, εδώ υπάρχει ακόμα το "Think Different".

Ντάξει, δεν το έκανε από την καλή της την καρδιά, υπάρχει λόγος. Όταν βγήκε το MacOS X το 2002 δεν υπήρχε ούτε μια εφαρμογή για να δουλέψεις. Ένας τρόπος για να γραφτούν εφαρμογές ήταν να δώσει δωρεάν εργαλεία για να αρχίσει να υποστηρίζεται το νέο λειτουργικό και από εφαρμογές, έτσι ώστε να διαδοθεί γρήγορα. Αυτό το πέτυχε και με το παραπάνω στα 5 χρόνια που πέρασαν. Η μαγκιά της είναι ότι συνεχίζει και τα δίνει δωρεάν, συνεχίζει και δίνει κείμενα, συνεχίζει και δίνει τον κώδικα για μεγάλα κομμάτια του λειτουργικού της συστήματος. Είναι μαγκιά, γιατί αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει η ανάγκη να το κάνει. Μπράβο ρε Apple!

Καταπολεμώντας την φτώχεια

2007-11-13T23:44:00.000+02:00

Σήμερα τα πήρα στο κρανίο πάλι. Είχαμε Γενική Συνέλευση στο Μουσικό και έπαιξε αντιπαράθεση, χάσαμε και τη συνέλευση, αλλά δεν τα πήρα γι' αυτό.
Η μέρα ξεκίνησε διαβάζοντας για το freerice τελεία org. Δεν βάζω direct link γιατί θα καταγραφώ ως reffering site και δεν το θέλω. Πήγατε ήδη; Το είδατε ε, ωραίο, πρασινούλικο, βρίσκουμε και λεξούλες, καλή φάση, έτσι;
Λοιπόν, στο helmug και στο macephemera είδα δύο θέματα που μιλούσαν για το freerice και τί καλό που είναι ως ιδέα, και ότι πρέπει όλοι να πάμε εκεί, και συγχαρητήρια στους δημιουργούς τους, σ' αυτούς που έβαλαν το θέμα να το δούμε, και πήγαμε ήδη και βρήκαμε τόσες λέξεις κτλ.. Όταν ο άνθρωπος δεν σκέφτεται, εκεί καταλήγει.
Σαν εισαγωγή, δεν σώζεται ο κόσμος από την καρέκλα του υπολογιστή μας. Η ζωή δεν υπάρχει ηλεκτρονικά, η ζωή είναι εκεί έξω, εκεί δουλεύουμε, σπουδάζουμε, παλεύουμε, πληρώνουμε, μας κλέβουνε, μας χτυπάνε, ιδρώνουμε, όλα τέλος πάντων γίνονται μακριά από το πληκτρολόγιο. Το να πιστεύει κάποιος ότι μπορεί να σώσει ή έστω να βοηθήσει στο να σωθεί ο κόσμος και να εξαλειφθεί η πείνα, είναι τουλάχιστον αφελές και φανερώνει απώλεια νοητικής ικανότητας. Ναι ρε, είστε βλάκες! Είχαμε τα η-μέιλ αλυσίδες με τα παιδάκια που τους λείπει το νεφρό και όσο πιο πολλά στείλουμε τόσα περισσότερα χρήματα θα δώσει η Μικρομαλακή στο τάδε ίδρυμα, άσχετα με το γεγονός ότι δεν υπάρξει τρόπος να ελεγχθεί το πόσα μέιλ στείλαμε, τα η-μέιλ μποϊκοτάζ που λέγανε να σταματήσουμε να πίνουμε κοκακόλες και να πίνουμε μόνο πέπσι, λες και έχει διαφορά ποιο μονοπώλιο θα επιλέξεις, τα η-μέιλ "στείλτο στους φίλους που αγαπάς γιατί αλλιώς θα μείνεις κοντός και θα έχεις πάντα τουαλέτα που μυρίζει. Τώρα έχουμε και τα site που βοηθάνε δήθεν να καταπολεμηθούν οι μάστιγες της ανθρωπότητας, ή αν υπήρχαν από καιρό εγώ τα πήρα χαμπάρι τώρα και ντροπή μου.
Στο ζουμί τώρα, μιλάμε για μηδαμινά ποσά. 10 κόκκοι ρύζι για κάθε σωστή λέξη. Εντάξει, το πρόβλημα λύθηκε ρε παιδί μου, δεν υπάρχει πείνα. Μέχρι στιγμής, εδώ κι ένα μήνα που υπάρχει αυτό το site, έχουν μαζευτεί 33 τόνοι ρύζι (25 miligram μ.ό. ενός σπυριού). Τρίχες κατσαρές. Η ετήσια εξαγωγή του Βιετνάμ, μιας από τις φτωχότερες χώρες, είναι 4 εκατομμύρια τόνοι ρύζι, οπότε μπορείτε να φανταστείτε πόσο παράγει και καταναλώνει η ίδια η χώρα. Αν σκεφτούμε τώρα τα παγκόσμια μεγαθήρια των δημητριακών, καταλαβαίνουμε ότι συζητάμε για τίποτα.
Εκτός αυτού, μιλάμε για ιδιοτέλεια. "Δείτε τις διαφημίσεις των εταιρειών κι αυτές οι εταιρείες θα δώσουν τα ρύζια". Ωραία. Θα ψωνίσω μπαρμπα Μπεν και αυτός θα δώσει ρυζάκι στα παιδάκια. Αν κάποιος έχει AdBlocker, όπως εγώ, δεν θα δώσει ρυζάκι, έχασα το χρόνο μου τζάμπα.
Εκτός θέματος: Τώρα που έγραψα μπάρμπα Μπεν, δεν είναι ειρωνικό να έχεις στο κουτί σου τον νέγρο που είχες εκατοντάδες χρόνια ως δούλο;

Το κυριότερο, δεν χτυπάει την ουσία της πείνας. Δεν πεινάνε οι άνθρωποι γιατί κάνουν δίαιτα (γνωστό "ανέκδοτο"), ή δεν υπάρχει αρκετό φαγητό παγκοσμίως, ή γιατί τους χτύπησαν φυσικά φαινόμενα και καταστράφηκαν. Πεινάνε γιατί η πείνα,όπως κι η φτώχεια, η ανεργία, η εξαθλίωση, όπως και μια σειρά άλλα πράγματα είναι ενέργειες -κι όχι απλά παρενέργειες- οποιουδήποτε συστήματος βασίζεται στην εκμετάλλευση. Πολύ περισσότερο όταν αυτό το σύστημα είναι ο ιμπεριαλισμός, όπου οι ανισότητες είναι οι μεγαλύτερες που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Από την μια υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περιουσίες που ξεπερνάνε την παραγωγή φτωχής χώρας, κι από την άλλη υπάρχουν δισεκατομμύρια ανθρώπων που πεθαίνουν από την πείνα, τις αρρώστιες, την έλλειψη στοιχειωδών πραγμάτων όπως το καθαρό νερό. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα, κάνε κλικ και βρες τη λεξούλα και μην τα σκέφτεσαι αυτά.

Το να καθίσω 10, 20, 30 λεπτά της ώρας για να βρίσκω τί σημαίνουν οι λέξεις για να δώσω μερικά σπυριά ρύζι είναι ανούσιο, χωρίς λογική, είναι αποπροσανατολιστικό, είναι λάθος. Με αποσπά από τον πραγματικό ένοχο. Μου πασάρει μια διαδικασία που ονομάζεται ψευδεπίγραφα βοήθεια.

Το γεγονός της "δωρεάς" του ρυζιού στο πρόγραμμα σίτισης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών δεν το σχολιάζω καν.

Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι στα δύο site που ανέφερα υπήρξαν και αντιδράσεις, φάνηκε ότι υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται και δεν τρώνε αμάσητο ό,τι τους σερβίρουν.

ΠΑΣΟΚΑΡΑ λέμε!

2007-11-12T17:01:00.000+02:00

Το Πανελλήνιο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα έχει πλέον αρχηγό, εκλεγμένο από τον λαό. Είναι μια νίκη της δημοκρατίας. Η συντηρητική παράταξη θα φάει μια κλωτσιά στις λαγόνες γιατί τώρα που μίλησε ο λαός, οι φίλοι, οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ και γενικά όλος ο κόσμος, είτε ήταν ΠΑΣΟΚ είτε όχι, τώρα λοιπόν, θα ριχτεί με νέα ορμή και με νέα όπλα και τακτικές μάχης θα σαρώσει τους υπαλλήλους των ρυπαρών γενών (γεια σου ρε Λιακόπουλε!) που καταβροχθίζουν τον μόχθο του ελληνικού λαού. Σύμμαχο σ' αυτήν την πανστρατιά, σ' αυτήν την σταυροφορία, τολμώ να πω, θα έχουν και τον Πρόεδρο του Συνασπισμού της Ριζοπλαστικής Αριστερότητας, ο οποίος ως γνήσιος ηγέτης των λαϊκών στρωμάτων και της διανόησης δήλωσε ότι επιθυμεί να δει το κόμμα της Αξιωματικής Συμπολίτευσης να παίζει τον ρόλο του ενάντια στις μιαρές εντολές της κυβερνητικής ολιγαρχίας. Με ένα νέο μέτωπο πάλης θα τους εξολοθρεύσουν όλους.

Ζήτω το ΠΑΣΟΚ.

ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΛΕΜΕ!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΣΟΟΟΟΟΟΟΟΟΚ!!!!

ΑΝΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!! ΦΩΝΑΞΤΕ ΟΛΟΙ ΜΩΡΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΩΝΑΖΕΤΕ ΡΕ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ;

Ωχ, καλά, σκοτίστηκα...

Γιορτη

2007-11-02T16:06:00.000+02:00

Στο Παλαί ντε Σπορ, χτες το βράδυ.
Μόνο στο συγκρότημα της ΚΝΕ θα αναφερθώ, καθώς πρέπει να ευλογήσουμε και τα γένια μας! Αφού έγινε το άνοιγμα του φεστιβάλ, με μικρό χαιρετισμό από την οργάνωση της Τούμπας, βγήκαμε εμείς!!!
Είχα ξεχάσει πώς είναι να τραγουδάς μπροστά σε συντρόφους, να ακούς την επιστροφή της φωνής σου από τον χώρο, να κατανοείς τον στίχο του Ρίτσου ότι εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ' τον κόσμο, εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο. Πολύ ωραία αίσθηση… "Απ' το κακό και τ' άδικο διωγμένο, κι όπως ενήστευες στη δίκοπη ζωή…". Η γιγαντοοθόνη ακριβώς απέναντι στην σκηνή που ζούμαρε την ώρα που τραγουδούσα ήταν μάλλον ευχάριστο παρατράγουδο. Ε, όχι και σούπερ-σταρ!
Ακολούθησε ο Βλαδίμηρος, ο αδερφός μου, εγώ πήρα θέση στο πιάνο. "Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε…", κι έχουμε ζεσταθεί ήδη όλοι. Έρχεται η Ειρήνη Σαββίδου στο μικρόφωνο "καθώς μας φώτιζαν το δρόμο οι σελίδες απ' το κομμουνιστικό μας μανιφέστο".

Το πρόγραμμα του συγκροτήματος της ΚΝΕ συγκεντρωτικά είχε ως εξής:
Η Δίκοπη Ζωή
Ανεμολόγιο
Φλεβάρης 1848
Δρόμοι παλιοί
Οι γερανοί
Ήρωες
Ο Λιόντας
Πώς να σωπάσω
Λέιλιμ Λέι

Τα πρώτα τρία ήταν τα αμιγώς δικά μας. Τα επόμενα τρία τα ερμήνευσε η Ανθή Τατσιούλη, ενώ τα τρία τελευταία ο Σωτήρης Μπαλλάς.

Συνειδητοποιώ ότι τα τραγούδια που επιλέξαμε εμείς ήταν όλα του Θάνου Μικρούτσικου. Ενδιαφέρον. Όμως είναι ωραία τραγούδια, αδιαμφισβήτητα. Η Ανθή ήταν καταπληκτική. Ο Σωτήρης τα σάρωσε όλα. Έχεις πολύ καλό όργανο ρε μπαγάσα Σωτήρη!
Ήταν το τελευταίο μας φεστιβάλ για μένα και τον Βλαδίμηρο. Του χρόνου θα είμαστε φαντάροι, no festival for us next year.

Κιθάρα έπαιξε ο Βλαδίμηρος Σιαμέτης. Μπάσο ο Γιάννης. Μπουζούκι ο Φοίβος. Βιολί ο Χρήστος Σπυριδάκης. Τύμπανα ο Δημήτρης Κλανέτατζης. Πιάνο έπαιξε η Ξένια Κωνσταντινίδου στη "Δίκοπη Ζωή", στα επόμενα εγώ, με τον Σωτήρη έπαιξε ο Μάριος Τσομπανίδης.
Ξένια, thanks για το πιάνο, αν και τελευταία στιγμή τα πήγες πολύ καλά.

Δεν ήταν βέβαια σαν τα φεστιβάλ που είχαμε συνηθίσει. Τελείως διαφορετική η αίσθηση του κόσμου που βλέπεις να περπατάει, να συζητάει, να βλέπει ταμπλώ, βιβλία, να τρώει σουβλάκια, να πίνει μπύρες και εντελώς διαφορετική η αίσθηση του κόσμου που κάθεται στις κερκίδες και ακούει. Υπήρχαν και πολλοί μέσα στο γήπεδο, αλλά καμία σχέση.
Δεν κατάφερα να καθίσω πολύ βέβαια. Άκουσα τον "Guevara" που τραγούδησε ο Λέκκας κι έφυγα, η κούραση ήταν πάρα πολλή.

Καλο μηνα...

2007-11-01T01:10:00.000+02:00

Καλό, αγωνιστικό και δημιουργικό μήνα να έχουμε…

Απο τις ιστοριες του κυριου Αγησιλαου

2007-11-01T01:04:00.000+02:00

Ήταν μια φορά ένας οδηγός. Αφού ξεκίνησε για την δουλιά του ένα πρωί με το Ι.Χ. του, στο πρώτο φανάρι του χτύπησε το τζάμι ένας πεζός. Κατεβάζει το τζάμι και ρωτάει:
-Τί τρέχει;
-Καλημέρα σύντροφε! Αναρωτιόμουν πού πας και αν βολεύει να με πάρεις και μένα!
-Στο κέντρο πάω, στο στάδιο από πίσω. Αν βολεύει σε παίρνω ευχαρίστως.
-Πλάκα κάνεις; Εκεί πάω!
-Ε, άντε έμπα μέσα γιατί θ' ανάψει φανάρι!

Έτσι λοπόν ξεκίνησαν μαζί. Κι έτσι, έμεινε άδεια μια θέση στο λεωφορείο.

Ψαχνοντας λεξεις

2007-10-29T21:41:00.000+02:00

Ψάχνω να βρω άλλες λέξεις για τις: ξεσκισμένος, αρχίδι, τσανακογλείφτης, σκατόφλωρος. Γιατί; Ε, ρε σεις, δημόσιο blog έχουμε, δεν κάνει να βρίζουμε τους ξεσκισμένους, τα αρχίδια, τους τσανακογλείφτες, τους σκατόφλωρους που γράφουν κάτι οχετούς περί Κούβας, κάτι ψέμματα περί ΚΚΕ, κάτι μαλακίες περί κινήματος, κάτι παπαριές περί ελευθερίας και γενικά ό,τι τους έχει εντυπωθεί από την αστική προπαγάνδα. Πρέπει να βρω άλλες λέξεις για να αναφέρομαι στους ξεσκισμένους, στα αρχίδια, στους τσανακογλείφτες και στους σκατόφλωρους. Άλλωστε υπάρχουν και κάτι περιπτώσεις που αν αναφερθώ σε αυτούς ως ξεσκισμένους, αρχίδια, τσανακογλείφτες και σκατόφλωρους, θα είναι αναβάθμιση.
Δεν κάνει να βρίζουμε λέμε. Παρά το γεγονός ότι είναι δικό μου το blog κι ό,τι θέλω γράφω. Είπαμε, να κρατήσουμε ένα επίπεδο.

28η Οκτωβρη 1940

2007-10-28T01:31:00.000+03:00

Και για να μη ξεχνιόμαστε, το "ΟΧΙ" στον Ιταλικό Φασισμό δεν το είπε ο Μεταξάς, το είπε ο ελληνικός λαός.

Ανεξαρτησιες γυρευες κι εσυ…

2007-10-27T23:57:00.000+03:00

Έκανα ένα σχόλιο στο Νυστέρι, και επειδή έγραψα ότι θα το συνεχίσω στο blog μου, δεν πρέπει να φανώ αφερέγγυος, σωστά;
Ανεξάρτητες παρατάξεις λοιπόν, ή όπως έλεγε κι ο Πιραντέλο, "έτσι είναι αν έτσι νομίζετε". Πώς γίνεται μια παράταξη να είναι ανεξάρτητη, και ποιος ο λόγος ύπαρξής της σε αυτήν την περίπτωση;
Γράφει ο Σπύρος Σμπαρούνης λοιπόν για την "ανεξάρτητη παράταξή" του ότι "η Νέα Προοπτική, είναι μη κομματική και μη πολιτική, και στόχος της είναι η βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου της Σχολής, η βελτίωση των φοιτητών της ως ακαδημαϊκών πολιτών, γιατρών και ανθρώπων, η διοργάνωση ψυχαγωγικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, και η αναβάθμιση του εξοπλισμού και των υποδομών που χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευσή μας. Δεν έχει καμία σχέση με πολιτική και κόμματα. Όσο για τον λόγο ύπαρξης; Απλό, όλες οι άλλες παρατάξεις ή είναι κομματικές ή προσπαθούν να ασκήσουν πολιτική χρησιμοποιώντας τη Σχολή και τα θέματα της Σχολής ως “συγκοινωνία”. Χρειαζόταν ένας φορέας που να νοιάζεται αυστηρά και μόνο για τη Σχολή και τους φοιτητές της, και μάλιστα με ιδιαίτερη έμφαση στην επιστημονική μας ιδιότητα ως εκπαιδευόμενοι γιατροί, χωρίς να μπλέκονται πολιτικές ιδεολογίες, κομματικές γραμμές και τα σχετικά."
Πάμε λοιπόν να το αναλύσουμε λίγο... Καταρχήν, ο τίτλος, Νέα Προοπτική, ακούγεται πάρα πολύ οικείος με την Νέα Δημοκρατορία. Επιφανειακή ανάλυση, ξέρω, αλλά ας ξεκινήσουμε μπαχαλεύοντάς το, για να σοβαρευτούμε μετά. Πρώτο στοιχείο λοιπόν, ότι δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο εκτός της Σχολής. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κάνει καμία σύνδεση με τις άλλες σχολές, με το γενικότερο εκπαιδευτικό κίνημα, με την κοινωνία, με τους εργαζόμενους και πάει λέγοντας. Από τη στιγμή που θες να περιοριστείς στα πεπραγμένα της σχολής σου, "στο μαγαζάκι σου" όπως χαρακτηριστικά λέμε, έχεις χάσει ένα ποιοτικό χαρακτηριστικό. Δεν μπορείς να δεις ότι αυτά που συμβαίνουν στην σχολή σου δεν συμβαίνουν από μόνα τους, δεν είναι "αυτόματα γεννημένα", όπως υποστήριζαν κάτι θεωρίες του 1700 περί της ζωής, αλλά είναι απόρροια ενός γενικότερου συστήματος, είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής, είναι σε συνάρτηση με όλα εκείνα που συμβαίνουν στην Παιδεία γενικότερα, είναι συνδεδεμένα με το ασφαλιστικό και τα εργασιακά δικαιώματα, είναι συνδεδεμένα με ό,τι συμβαίνει γύρω μας.
Δεύτερο στοιχείο, ότι είναι "μη πολιτική". Δηλαδή, τα παιδιά είτε είναι εντελώς ηλίθια, είτε θέλουν να πιστέψουν ότι είναι εντελώς ηλίθια. Πώς είναι δυνατόν μια παράταξη να υποστηρίζει ότι δεν είναι πολιτική;;; Δεν μιλάμε για μια λέσχη γκολφ εδώ (που κι αυτή έχει πολιτική χροιά), αλλά για μια παράταξη που έχει απόψεις, θέσεις, επηρεάζει κόσμο, συσπειρώνει κόσμο γύρω της και προσπαθεί να αλλάξει τα πράγματα. Είναι εξ ορισμού πολιτική επιλογή η δημιουργία μιας παράταξης, είναι εξ ορισμού πολιτική η ίδια της η ύπαρξη.
Δύο στοιχεία που είναι ικανά από μόνα τους να μας δείξουν σαφέστατα ότι πρόκειται περί μιας παράταξης που σκοπό έχει να αποπροσανατολίσει τους φοιτητές, να τους στρέψει δήθεν μακριά από την πολιτική σκοπιμότητα, ενώ στην ουσία τους σπρώχνει μακριά από την πολιτική σκέψη, σε ασφαλή κανάλια που δεν έχει να φοβηθεί τίποτα το σύστημα από αυτά. Δεν είναι τίποτε άλλο από μια παράταξη που θέλει κοιμισμένους φοιτητές τώρα και αδρανείς εργαζόμενους, χωρίς σκέψη γιατρούς αύριο. Μείνε στα πλαίσια της σχολής σου, μην σκέφτεσαι τον κόσμο γύρω σου, αυτά είναι άσχετα με το αντικείμενό σου. Αύριο, μείνε στα πλαίσια του νοσοκομείου σου, μην σκέφτεσαι την πολιτική που γεννά τα προβλήματα. Αυτήν την λογική καλλιεργούν. Είναι πιόνια της κυρίαρχης πολιτικής και τίποτα παραπάνω.
Αν προσθέσουμε στα παραπάνω το γεγονός ότι η αντίληψη τους για "την διοργάνωση ψυχαγωγικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων" συνεπάγεται λουλουδούδες και Κιάμο-Μερκούρη, ε, τότε η κουβέντα σταματάει εδώ… Θυμάστε κάτι "Stop thinking, start dancing" της ΔΑΠ;
Είναι καθαρά ΔΑΠίτικη πρακτική, τελεία και παύλα. Ακούς εκεί, ανεξάρτητη παράταξη...
Τελευταίο στοιχείο, το γεγονός ότι ο Σπύρος Σμπαρούνης, μέλος όπως ισχυρίζεται ο ίδιος της παράταξης αυτής, ήταν κατά των φοιτητικών κινητοποιήσεων της χρονιάς που μας πέρασε. Πιστεύω ότι αυτή θα ήταν και η άποψη της παράταξής του. Θέλετε κάτι άλλο, ή μπορώ να βγάλω απόφαση;

Με αφορμή τον Μάνο Λοΐζο

2007-10-12T03:46:00.001+03:00

Χτες ήμασταν στη "Βάρδια", όπου έπαιζε και τραγουδούσε ο Σωτήρης Μπαλλάς με το γνωστό σχήμα που τον πλαισιώνει κάθε φορά που παίζει στη Θεσσαλονίκη. Η βραδιά ήταν αφιερωμένη στο Μάνο Λοΐζο. Όμορφες μελωδίες, εξίσου όμορφοι στίχοι. Τραγούδια που ακούς σπάνια στο mainstream ραδιόφωνο ή τηλεόραση. Όχι γιατί ο Μάνος δεν ήταν/είναι εμπορικός, άλλωστε η ποιότητα δεν βρίσκεται σε άμεση σχέση με την εμπορικότητα, όταν πρόκειται για τέχνη. Όμως ο Μάνος ήταν στρατευμένος, κι αυτό δεν αρέσει.
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, την εποχή που έφυγε από τη ζωή δηλαδή, βλέπουμε διάφορα αφιερώματα στον Μάνο Λοΐζο, βγαίνουν και λένε, λένε για τα τραγούδια του Μάνου, για το πώς έζησε, ανέκδοτα από την ζωή του, τις σχέσεις του με τους άλλους καλλιτέχνες, διάφοροι δημιουργοί/στιχουργοί λένε τις δικές τους απόψεις για τον Λοΐζο. Η παρατήρησή μου όμως είναι ότι παραλείπουν να αναφερθούν στον στρατευμένο Μάνο Λοΐζο, στην σχέση του με το εργατικό και λαϊκό κίνημα, τις πολιτικές προεκτάσεις των τραγουδιών του, τις επιλογές του στους στιχουργούς και τους στίχους. Δεν είναι εύκολο να αντιπαρατεθείς με έναν δημιουργό που γράφει μουσική για στίχους όπως "Στην Αθήνα μες στο κέντρο, φύτρωσε καινούργιο δέντρο. Έχει κόκκινα τα φύλλα και ολόγλυκα τα μήλα", ή "Κι εμείς στην πόλη μια ζωή, υπάλληλοι κι εργάτες, να κουβαλάμε μια ζωή τ' αφεντικά στις πλάτες. Κι απέξω από την πόρτα μας οι ξένοι σούρτα-φέρτα, το αίμα τον ιδρώτα μας, να πίνουνε αβέρτα" και "Λιώνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη, με τα κομμάτια μας δένει τ' ατσάλι". Αυτούς τους στίχους επέλεγε ο Μάνος για μελοποίηση. Πλαισίωνε τους στίχους με τον καλύτερο τρόπο και έφτιαχνε τραγούδια που βρίσκονταν σε όλα τα χείλη. Δεν είναι εύκολο να αντιπαρατεθείς σε κάτι τέτοιο, κι έτσι απλά επιλέγεις να αγνοήσεις αυτήν την πλεύρα.
Η απορία η οποία γεννάται σχεδόν αυτόματα είναι: "Γιατί δεν γράφονται πια τέτοια τραγούδια; Ή αν γράφονται, γιατί δεν τα ξέρουμε;" Γιατί δεν εμφανίζονται, μια χούφτα έστω, δημιουργοί που θα πάρουν την σκυτάλη και θα φτιάξουν στίχους, τραγούδια, θεατρικά έργα, μυθιστορήματα, όπερες, ταινίες που θα απευθύνονται στον λαό και στις ανάγκες του;. Δεν νομίζω ότι μπορώ να δώσω βέβαιη απάντηση. Σίγουρα από τις ανατροπές του 90 και μετά, με την υποχώρηση του λαϊκού και εργατικού κινήματος έχει χαθεί αυτός ο ενθουσιασμός που έδινε έμπνευση (παρεξηγημένη λέξη, ίσως αναφερθώ κάποια στιγμή και σε αυτό) στους καλλιτέχνες. Η τέχνη βρίσκεται σε συνάρτηση με την κοινωνία, αν και διαπιστώνω πολύ συχνά ότι το ιδεολόγημα "η τέχνη για την τέχνη" περνάει σε πάρα πολύ κόσμο, ακόμα και σε ανθρώπους που θα μπορούσαν να θεωρηθούν γενικά προοδευτικοί. Όμως πάντα υπάρχουν άνθρωποι που πάνε κόντρα στο ρεύμα, που υπηρετούν τα ιδανικά τους, υπερασπίζονται τις ιδέες τους, παλεύουν ενάντια στο κατεστημένο της εποχής τους. Πού είναι λοιπόν όλοι αυτοί; Η επόμενη προέκταση είναι "γιατί δεν χρησιμοποιείται το διαδίκτυο για να προβάλλουν τα έργα τους;

...
Για να επιστρέψω στη χτεσινή "Βάρδια", αυτό που ακούσαμε ήταν πολύ καλό. Ενορχηστρώσεις ωραίες, με σεβασμό στις αρχικές εκτελέσεις αλλά και με διάθεση να προσθέσουν κάτι διαφορετικό και ενδιαφέρον στα τραγούδια. Οι μουσικοί σχεδόν άριστοι, αξίζει να τους αναφέρω: Μάριος Τσομπανίδης-πιάνο, Γιώργος Καραμφίλης-μπουζούκι, Βλαδίμηρος Σιαμέτης-μπάσο, Δημήτρης Κλανέτατζης-τύμπανα, Χρήστος Σπυριδάκης-βιολί (Ξεχνάω την κοπέλα, θα την θυμηθώ και θα κάνω edit, I promise).

...
Η μέρα εκείνη δεν θ' αργήσει...

50 χρόνια διαστημικής εποχής

2007-10-04T23:33:00.001+03:00

Σαν σήμερα, το 1957, οι Σοβιετικοί στείλανε σε τροχιά τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο της Γης, τον Σπούτνικ, σηματοδοτώντας το ξεκίνημα της διαστημικής εποχής της Ανθρωπότητας.
Με πρόλαβε το blog της Λαϊκής Δημοκρατίας, οπότε απλά παραθέτω το link:
50 χρόνια από την εκτόξευση του Σπούτνικ.

Αναρωτιέμαι πού θα είχε φτάσει αυτή τη στιγμή η εξερεύνηση του διαστήματος, αν δεν είχε ανατραπεί η Σοβιετική Ένωση και δεν είχε νικήσει (προσωρινά) ο ιμπεριαλισμός. Νομίζω ότι είναι κοινά παραδεκτό ότι οι Αμερικάνοι έχουν αποδειχτεί "μικροί", ειδικά μετά το 1991. Το μόνο που κατάφεραν να κάνουν από τότε είναι η πτώση του Μιρ, του διαστημικού σταθμού των Σοβιετικών. Η πρώτη τους προσπάθεια διαστημικού σταθμού, ο Σκάιλαμπ, απέτυχε. Τα διαστημικά λεωφορεία έχουν αποδειχτεί αναξιόπιστα, σε αντίθεση με τους Σογιούζ. Τα παραδείγματα αμέτρητα για την υπεροχή των δε.

Πρόβλημα, πρόβλημα...

2007-10-03T23:51:00.001+03:00

Προβληματίζομαι. Να πάω να ψηφίσω, να μην πάω; Ποιον να ψηφίσω; Είμαι ενεργός πολίτης ρε γαμώτο, έχω άποψη για τον τόπο, θέλω να συνεισφέρω στη δημοκρατία!
Δεν λέω για τις εκλογές που μας πέρασαν, ξέρω τί ημερομηνία έχουμε! Για τις εκλογές της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης λέω, κολλημένε αναγνώστη μου! Για την ΠΑΣΟΚΑΡΑ λέω, που περνάει κρίση και δεν ξέρει ποιον καπετάνιο να βάλει στην γέφυρα του κρουαζιερόπλοιου της ελληνικής πολιτικής μας σκηνής.
Ναι, σύμφωνοι... Εντάξει, δεν είμαι ΠΑΣΟΚ, δεν ψηφίζω ΠΑΣΟΚ. Ε, και; Εδώ συζητάμε για δημοκρατικές διαδικασίες, δεν είναι αστεία πράγματα, να τα περιγελάμε, ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ! Εδώ μιλάμε για αποθέωση της δημοκρατίας, θα πάρω την ταυτότητά μου, εγώ, ο προβληματισμένος πολίτης, θα πάω στις κάλπες του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, θα γραφτώ επιτόπου στους καταλόγους του και θα ψηφίσω τον αγαπημένο μου αρχηγό! Ναι, τώρα μπορώ κι εγώ να ψηφίσω!
Να ψηφίσω Μπένι; Να ψηφίσω Γιώργος; Να ψηφίσω Σκάνταλ; Άμα ψηφίσω Γιώργος και βγει, θα επιστρέψει στην ΠΑΣΟΚΑΡΑ και ο Τσοβόλας, θα γίνει πάλι το ΠΑΣΟΚ ενωμένο και δυνατό!
Αχ, πρόβλημα....
Και για να δείτε πόσο δημοκρατική παράταξη είναι το ΠΑΣΟΚ, που σέβεται, ακούει και συζητάει όλες τις απόψεις, θα βγάλει πλατφόρμα θέσεων το Μαράκι, η αριστερή αγωνίστρια του ένδοξου αγώνα των φοιτητών του Πολυτεχνείου. Πού αλλού εσύ, σκεπτόμενε αναγνώστη μου, είδες τέτοια δημοκρατία; Εεεε; Είναι τόσο μεγάλη η κ... (διαγράφηκε μια λέξη, το μπλογκ είναι σοβαρό), εννοώ η έξαψη, που ρίχνω παγωμένο νερό στο παντελόνι μου, μην έχουμε κανένα ατύχημα...

Πρόβλημα γαμώτο... Ελπίζω να καταλήξω μέχρι τις 11 Νοέμβρη. Θα φροντίσουν γι' αυτό και τα ΜΜΕ-στηρίγματα της δημοκρατίας μας, ελπίζω.
Για το καλό της δημοκρατίας μας...

Έλα, να σοβαρευτούμε και λίγο!

Αν διαβάσατε το προηγούμενο και νομίζατε ότι προβληματίζομαι για το Πανελλήνιο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, έχετε πρόβλημα και δεν ξέρετε να ξεχωρίσετε την ειρωνία από την σοβαρότητα.
Είτε βγει ο ένας, είτε ο δύος, είτε ο τρίας, οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ είναι συγκεκριμένες, δεν αλλάζουν, είναι βαθιά αντιλαϊκές. Ή για να θυμηθούμε κι ένα στίχο, "ίδια είν' τ' αφεντικά, κι ίδια κλέβουν τον εργάτη"...

Σύνδεση με το κίνημα

2007-09-30T03:10:00.001+03:00

Αναφέρομαι στον ΣΥΡΙΖΑ και στο κίνημα της Παιδείας, ή όπως το θέτουν στην σελίδα των θέσεών τους, "εκπαίδευσης".
Διάβασα κι εγώ στο in.gr ότι ο Αλέκος Αλαβάνος λέει παρουσίασε τις προτάσεις του κόμματός του, που είναι μέτωπα συγκρούσεων, και μεταξύ άλλων προτείνει 5% στην Παιδεία! Διαβάζω, λέω δεν γίνεται, έχουν κάνει λάθος στο in.gr -δεν θα είναι η πρώτη φορά άλλωστε-, και ξεχάσανε τον άσο μπροστά από το πεντάρι.
Πάω λοιπόν και στο σάιτ του ΣΥΡΙΖΑ και βλέπω κάτω από τις θέσεις του για την "εκπαίδευση", να μιλάνε για διεκδίκηση 5% στην Παιδεία με προοπτική το 8%. Μπράβο, αυτό είναι, συμφωνούνε site και in.gr, άρα κακώς το αμφισβήτησα το δημοσιογραφικό portal και ντροπή μου.
Κάτσε ρε παιδί όμως, λέω, δεν μας είχε πρήξει τα ούμπαλα ο Αλέκος με τους ταραξίες των εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων που προσπαθούσε να βγει Μεσίας και Λυτρωτής; Άρα, δεν μπορεί, κάτι θα είχαν αρπάξει τα αυτιά τους τα στελέχια τους από τα συνθήματα που ακουγόντουσαν. Άρα, αυτές οι διεκδικήσεις είναι και οι ρεαλιστικές διεκδικήσεις του κινήματος, έτσι είναι.
Εγώ πάντως θυμάμαι ένα "Δεκαπέντε τα εκατό τώρα στην Παιδεία, την κρίση να πληρώσει η Ολιγαρχία". Λες να άκουγα λάθος;
Οι προτάσεις λοιπόν του ΣΥΡΙΖΑ στην χρηματοδότηση της Παιδείας ταυτίζονται με το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας. 5 τα εκατό έλεγε ο Μπομπ ο Πρωθυπουργός ότι θα δώσει, πέντε τα εκατό θέλει κι ο Αλεκάρας ο μάγκας, και μάλιστα όταν πάρει το 5 τα εκατό η Παιδεία, όπως πήρε αυτός εκλογικά, θα θέλει να γίνει 8 τα εκατό, όπως δλδ. πήρε εκλογικά το ΚΚΕ. Δηλαδή ο κυρ-Αλέκος που έχει γωνιακό μαγαζί και πουλάει το εμπόρευμά του, θέλει να δώσει το ένα τρίτο έως και τα μισά από τις διεκδικήσεις του κινήματος της Παιδείας.
Να χαρώ εγώ μέτωπο συγκρούσεων!!! Να χαρώ σύνδεση με το κίνημα και τους αγώνες του!!!

Μαγκάκια

2007-09-28T18:31:00.001+03:00

Συμβαίνουν λοιπόν τα εξής:
α) Κάποιοι το παίζουν χακεράδες και νομίζουν τώρα ότι είναι πρώτοι μάγκες, έχουν τεράστιο τσουτσούνι και όταν μεγαλώσουν θα τους πάρει το ΠΑΣΟΚ στην τεχνολογική του ομάδα και θα κονομήσουν
β) Το παίζουν αναρχικοί, ενώ ξέρουν κι οι ίδιοι ότι είναι πιόνια του συστήματος για διοχέτευση της οργής σε ασφαλή για το ίδιο το σύστημα κανάλια
γ) Οι ασφαλίτες δεν έχουν τί να κάνουν και είπαν να ρίξουν ένα μαύρο καπελάκι έτσι για την πλάκα

Όποιοι και να είναι, το υβρεολόγιό μου δεν έχει τέτοια ποικιλία για να τους χαρακτηρίσω.

ΥΓ: Ακατανόητο ε; Όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν.

Ο Φασισμός δεν έρχεται απ' το μέλλον

2007-09-24T02:33:00.001+03:00

Το τραγούδι του Θάνου Μικρούτσικου θυμήθηκα σήμερα, οι στίχοι του οποίου είναι κάπως έτσι:

Ο Φασισμός δεν έρχεται απ' το μέλλον, καινούργιο κάτι τάχα να μας φέρει
τί κρύβει μες στα δόντια του το ξέρω καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι
Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν και χάνονται βαθιά στα περασμένα
οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν, μα όχι και το μίσος του για σένα

Ο Φασισμός δεν έρχεται από μέρος που λούζεται στον ήλιο και στ' αγέρι
το κουρασμένο βήμα του το ξέρω και την περίσσια νιότη μας την ξέρει.
Μα πάλι θε' ν' απλώσει σαν χολέρα, πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα, αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου

Τον Φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον! Δεν θα πεθάνει μόνος· τσάκισέ τον!

Ωραίο τραγούδι, οι στίχοι ανήκουν στον Φώντα Λάδη, η ερμηνεία στην Μαρία Δημητριάδη και ο δίσκος "Τραγούδια της Λευτεριάς", αν δεν κάνω λάθος.
Η περίσταση βέβαια που μου θύμισε αυτό το τραγούδι, αντιθέτως, δεν είναι καθόλου όμορφη. Συμμετέχω ενεργά εδώ και 4 χρόνια στο φόρουμ του Ομίλου Ελλήνων Χρηστών Macintosh, όπου και έχω δώσει μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου μου. Όταν ποστάρω κάτι είναι συνήθως για παροχή βοήθειας σε κάποιον που ρωτάει, η κλασική περίπτωση των πόστερς όλων των ανά τον κόσμο φόρουμ. Ενίοτε προκύπτει και κάποιο πολιτικό ζήτημα, όπου και φυσικά δεν το αφήνω ασχολίαστο. Σήμερα όμως ήταν διαφορετική περίπτωση: Διαβάστε και μόνοι σας: http://www.helmug.gr/viewtopic.php?t=4253.
Είναι απίστευτο το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να παραδώσει τα δικαιώματά του. Αυτή ακριβώς νομίζω ότι είναι η κατάσταση που περιγράφει το τραγούδι. "Καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι". Πάρε λοιπόν τα εργαλεία για να παρακολουθείς το σπίτι σου, τον υπολογιστή της γκόμενάς σου, τα e-mail των υπαλλήλων σου. Σιγά σιγά θα το θεωρήσεις τόσο αυτονόητο που όταν θα σε παρακολουθούν δεν θα σε ενοχλεί.
Μήπως σε μερικά χρόνια θα αγωνιζόμαστε για το άσυλο; Δεν μιλάω για το πανεπιστημιακό. Για το άσυλο της κατοικίας μιλάω…

Χαμένη ψήφος

2007-09-22T23:05:00.001+03:00

Χτες μιλούσα με μια παρέα πίνοντας μπύρες, και όπως η κουβέντα είναι καγκουρό και πηδάει πάντα, κάποια στιγμή φτάσαμε και στις εκλογές. Έτσι λοιπόν όπως λέγαμε για το τί ψηφίσαμε, ένας καλός φίλος, ο οποίος δήλωνε μέχρι και μια βδομάδα πριν τις εκλογές ότι θα ψηφίσει Κ.Κ.Ε., τελικά λέει ψήφισε ΜΕ.Ρ.Α!!! Ε, τον σκυλοέβρισα, του τα έχωσα, βγήκα από τα ρούχα μου. Είχε λέει ιδεολογικές διαφωνίες με το ΚΚΕ! Τρίχες κατσαρές, όποιος θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει. Τον ρωτάω τότε, αν συμφωνεί με το γκρουπούσκουλο του ΜΕΡΑ, και μου λέει όχι! Ε, τότε είναι που τα πήρα κανονικά στο κρανίο. Του είπα λοιπόν κατάμουτρα, ότι βοήθησε να πάρει αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία.
(παύση πέντε δευτερολέπτων)
Αναρωτιέστε ακόμα; Το ποσοστό των "λοιπών" κομμάτων, αυτών που δεν κατορθώνουν να περάσουν το πλαφόν ποσοστό εισόδου στη Βουλή, προκαλεί την μείωση του αναγκαίου ποσοστού της αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος. Αυτό το μη εκφραζόμενο στη βουλή ποσοστό πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα.
Κάτι τέτοιες περιπτώσεις θεωρώ εγώ χαμένη ψήφο. Φανταστείτε, για παράδειγμα, αυτό το ποσοστό του 1% των οικολόγων πράσινων να είχε διοχετευθεί στο ΚΚΕ, στο ΞΩΦΑΛΤΣΑ, ή έστω στο ΠΑΣΟΚ. Αυτή η οριακή αυτοδυναμία θα υπήρχε, ή θα χαιρόμασταν όλοι μαζί που επιτέλους αυτό το δικομματικό σύστημα έφαγε μια γερή κατραπακιά στο κεφάλι;

AUTh & OpenVPN

2007-09-20T01:49:00.000+03:00

Σήμερα ήμουν ξανά, μετά από μερικούς μήνες στο σπίτι μιας καθηγήτριάς μου (Γεια σου Ελένη!). Ο λόγος ήταν το troubleshooting του OpenVPN client που χρησιμοποιείται για την απόδοση διεύθυνσης δικτύου στο εύρος του πανεπιστημίου, έτσι ώστε να είναι δυνατή η χρήση των (δωρεάν) πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, εργασιών, διδακτορικών διατριβών και των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών γενικότερα, χωρίς την ανάγκη της φρυκτωριακής dial-up σύνδεσης.
Το πρόβλημα εντοπιζόταν στο ότι η σύνδεση μέσω του Tunnelblick (ο μοναδικός OpenVPN client για MacOS) πραγματοποιούνταν κανονικά, αλλά με το που ξεκινούσε η οποιαδήποτε διεργασία (πχ. web browsing, e-mail downloading), η σύνδεση γινόταν εξαιρετικά αργή (RTT >15 sec!!!!), σε σημείο που να είναι άχρηστη. Ήταν η πρώτη φορά σήμερα που δεν ήξερα γιατί δεν δούλευε κάτι. Εντάξει, το στήσιμο του OpenVPN στον Macintosh θα ήταν πολύ δυσκολότερο χωρίς τη χρήση του Tunnelblick, στην ουσία δλδ. πρόκειται για *beta* λογισμικό. Επιπλέον, οι Macintosh δεν υποστηρίζονται επίσημα από το NOC του Πανεπιστημίου. Αλλά όταν το έχεις στήσει και παίζει για ενάμιση χρόνο χωρίς πρόβλημα και ξαφνικά δεν δουλεύει εντελώς απροειδοποίητα, τότε σου έρχεται να τα παρατήσεις όλα και να πας να βοσκάς τα πρόβατα, κάτι που είναι εξαιρετικά δύσκολο καθώς θα πρέπει ταυτόχρονα να μάθεις ακόμα ένα πνευστό όργανο, την φλοέρα.
Η μόνη παράμετρος που άλλαξε, είναι η σύνδεση 2play Forthnet. Κάτι που δεν μπορεί από μόνο του να παίζει ρόλο, καθώς έχω κι εγώ 2play και το Tunnelblick δεν έπαψε να δουλεύει. Οι VPN servers του AUTh δουλεύουν ρολόι, άρα, πού είναι το πρόβλημα;
Οι μόνες περιπτώσεις που μπορώ να σκεφτώ, είναι να "κόβει" η forthnet την κίνηση στις πόρτες των VPN (γιατί όμως, δεν έχει κάποιο νόημα αυτό) ή να είναι κάποια Port Forwarding ρύθμιση του router (επίσης αδύναμο ως σενάριο, το πιθανότερο αν ίσχυε κάτι τέτοιο είναι να μην ξεκινούσε καν η σύνδεση).
Αύριο θα πρέπει να ελέγξω την σύνδεση του OpenVPN από το σπίτι μου, και να ρίξω μερικά τηλέφωνα στην ΤΥ της ForthNet και στο AUTh. Ίδωμεν.

Όχι άλλο iPhone!

2007-09-19T05:41:00.001+03:00

Έλεος! Ο φανατισμός ορισμένων είναι ανεκδιήγητος. Ρε! Δεν έχει GPS, δεν μπορείς να βάλεις ringtones, είναι κλειδωμένο, δεν έχει εφαρμογές. Τί να το κάνω να δώσω τόσα λεφτά για ένα γυαλιστερό μαυριδερό άχρηστο πράγμα; Να το έχω να ακούω μουσική, να βλέπω βίντεο και να σερφάρω; Σιγά την καινοτομία.
Θα το πω ξεκάθαρα: κοροϊδία. Και την τρώει όλος ο κόσμος αμάσητη. Τί να γίνει, έτσι είναι. Αν έχεις τύχη διάβαινε... Κι όπως φαίνεται ο Όλης έχει πολλή.

Εκλογές Τέλος

2007-09-19T04:55:00.001+03:00

Τέλος οι εκλογές. Τί κρατάμε από την εκλογική αναμέτρηση λοιπόν;
α) Το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατορίας, κατάφερε να ξαναπάρει εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης. Άθλος, έτσι; Είχαν να αντιπαλέψουν κάτι εγκάθετους κουμπάρους, κάτι παρεξηγημένα ομόλογα, κάτι εξωγήινες ασύμμετρες απειλές, κάτι σιδερόφρακτους στρατηγούς ανέμους, και κάτι ψιλά όπως άρθρο 16 & 24, και κάτι αντιλαϊκά μέτρα. Μπράβο τα παιδιά. Εγώ θα φοβόμουν μήπως δεν μπω ξανά στη Βουλή. Παρόλαυτα, δεν συγκρατήθηκε το ποσοστό του 2004 και η νίκη ήταν οριακή, με μόλις 152 έδρες. Ίσα ίσα δλδ ξεπέρασε τις 150+1 έδρες του '90.
β) Το Πανελλήνιο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, έχασε. Έχασε τις εκλογές. Έχασε έδρες. Ποσοστά. Έχασε και αρχηγό και τώρα ψάχνει για άλλον, πιο καλό, με βελτιωμένη σύνθεση που θα καθαρίζει όλους τους λεκέδες. Ο διεκδικητής της εξουσίας μάλιστα δεν έχασε στιγμή. Για αλλαγή πολιτικής δεν ακούστηκε τίποτα.
γ) Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αύξησε τα ποσοστά του και τις ψήφους του και εκλέγει 22 βουλευτές. Συνεχίζει να βρίσκει όλο και μεγαλύτερη απήχηση στα λαϊκά στρώματα, στους εργαζομένους, διατηρώντας σταθερή και αταλάντευτη την ίδια γραμμή που ακολουθεί στα 90 χρόνια ιστορίας του.
γ) Ο Συνασπισμός της Ριζοπλαστικής Αριστερότητας, μέσα από το κίνημα των bloggers, με προσωπικότητες όπως ο Μπανιάς και εγκολπωμένα γκρουπούσκουλα όπως η ΚΟΕ, κατάφερε να κερδίσει και ψήφους και ποσοστά. Ζήτω η αριστερά που στηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση και κάθεται στο τραπέζι του διαλόγου με το Κεφάλαιο.
δ) Λάος. Το Λάος έχει πρωτεύουσα την Βιεντιάν. Το Λάος δεν μπήκε στην Βουλή γιατί είναι χώρα, με πολίτευμα Λαϊκής Δημοκρατίας. Μπήκε όμως ένα άλλο ΛαΟΣ, που έχει κάτι τύπους όπως ο Πλεύρης Jr., και μάλλον θα καθήσει στα ακροδέξια έδρανα του Κοινοβουλίου.
ε) Οι Οικολόγοι Πράσινοι συγκέντρωσαν 1 τα εκατό. Είδες άμα καίγεται η Ελλάδα πώς γίνεσαι μετά οικολόγος; Άμα σου καίνε το ασφαλιστικό, γιατί δεν βγαίνεις στους δρόμους;
στ) Ο δικομματισμός δέχτηκε πλήγμα, αν και όχι τόσο μεγάλο. Τα αναχώματα κατάφεραν να συγκρατήσουν το ρεύμα αντίδρασης που εκδηλώθηκε, αν και μεγάλο μέρος του κόσμου δείχνει να καταλαβαίνει πλέον τί γίνεται.
ζ) Δεν ήμουν εκλογικός αντιπρόσωπος φέτος και στεναχωρήθηκα πολύ. Ο ανταγωνισμός και η απελευθέρωση στις ναυτιλιακές συγκοινωνίες έχουν βάλει κάτι υπέροχα καταπληκτικά καράβια που κάνουν κάτι δεκαεξάωρα το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Μυτιλήνη. Δεν πειράζει, στις επόμενες.

Από δω και πέρα, καλό κουράγιο.

ΥΓ: Μην επαναπαύεστε. Το χρέος μας ως πολίτες δεν τελειώνει με την κάλπη. Υπάρχουν σωματεία, σύλλογοι, συλλαλητήρια, συγκεντρώσεις. Εκεί κρίνονται πολλά. Κι εκεί χρειάζεται μεγαλύτερη συμμετοχή και συνείδηση.

Για να ξεκινήσουμε…

2007-09-19T03:49:00.000+03:00

Καλά, μην φανταστείτε ότι θα πάμε και μακρυά. Από την καρέκλα του γραφείου μου γράφω, κι εσείς από την καρέκλα σας, τον καναπέ σας, το κρεβάτι σας διαβάζετε.
Να εξηγήσω κάτι πρώτα πρώτα: Το blog δημιουργήθηκε γιατί βαρέθηκα. Βαρέθηκα να βλέπω τον κάθε έναν να δημοσιεύει απόψεις επί παντός επιστητού. Βαρέθηκα να ακούω τον Αλαβάνο να μιλάει για τους bloggers και το κίνημά τους. Βαρέθηκα να βλέπω τεχνολογικά blogs χωρίς κάτι ουσιαστικό να πουν. Βαρέθηκα γενικώς αυτό το καταραμένο «ελεύθερο» Internet που μπορείς να βρεις τα πάντα, αλλά τελικά έχει καταλήξει ένα ελιτίστικο και χειραγωγίσιμο μέσο. Βαρέθηκα και βγαίνω κι εγώ στα διαδικτυακά ιστολόγια.
Ευελπιστώ να παρουσιάζω εδώ τις απόψεις μου, για κάθε θέμα που θεωρώ ότι πρέπει να σχολιάσω. Πολιτική, Τεχνολογία, Τέχνες, θα είναι στο παιχνίδι σίγουρα. Μπορεί να μου ξεφύγει και κανένα προσωπικό περιστατικό. Δυναμικά και διαλεκτικά είναι τα πράγματα άλλωστε. Μην το ξεχάσω: Θα υπάρχει και σχολιασμός άλλων blogs. Κάτι τσιτάτα του τύπου «Μην κρίνεσθε ίνα μην κριθείτε», δεν πιάνουν εδώ.
Αν βρείτε ότι δεν σας αρέσουν αυτά που γράφω, ότι εμπεριέχουν λάθη συλλογιστικής, ότι σας προσβάλλουν ως άτομα, ξεπεράστε το. Αν πάλι βρίσκετε ότι τα λέω καλά, ή έχετε να αντιπαραθέσετε κάτι άλλο, ρίξτε σχόλιο. Άν το βρω ουσιαστικό θα απαντήσω, αν το βρω προσβλητικό θα το σβήσω, αν μου είναι αδιάφορο θα το αφήσω ασχολίαστο.

Άντε, ξεκινάμε.

main(void)

2007-09-19T03:48:00.000+03:00

Hello World!